Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2011

Τα Δυτικά Προάστια της διανόησης!


Η ιδεολογική σύγκρουση για το ζήτημα των «Αγανακτισμένων» έχει αρχίσει να με κουράζει αφάνταστα. Αυτό που δεν έχουν κατανοήσει οι συμπαθούντες φανατικοί είναι ότι με τη στάση τους μόνο καλό δεν κάνουν στο κίνημα. Ή μάλλον, κάνουν τόσο «καλό» όσο έκανε στην αξιοπιστία των κυβερνήσεων κάποτε η απροκάλυπτα φιλοκυβερνητική προπαγάνδα στην οποία αποδύονταν τα κομματικά ελεγχόμενα κρατικά μέσα ενημέρωσης (ονόματα δεν λέμε και μνήμες δεν ανασύρουμε!).

Με έκπληξη διαπιστώνει κανείς, όμως, ότι στην προκειμένη περίπτωση ο φανατισμός είναι τόσο έντονος ώστε ακυρώνει ακόμα και το αισθητικό μέτρο στη συμπεριφορά ανθρώπων που, σύμφωνα με γενικά αποδεκτά κριτήρια, θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως «διανοούμενοι». Θα έλεγε μάλιστα κανείς πως, σε κάποιες περιπτώσεις, η ιδεολογική σύγκρουση διολισθαίνει και εκφυλίζεται σε επίπεδα πνευματικού «ξεκατινιάσματος»!

Σε πρόσφατο άρθρο του στο aixmi.gr, Καθηγητής (και Πρύτανης) Πανεπιστημίου της Περιφέρειας επιτίθεται με μάλλον οξύ τρόπο, και χρησιμοποιώντας λεπτή αλλά ευδιάκριτη ειρωνεία, σε όσους έχουν εκφράσει αμφιβολίες ή έχουν διατυπώσει ενστάσεις για το κίνημα της όψιμα εκδηλωμένης νεοελληνικής «αγανάκτησης». Έστειλα αμέσως ένα σχόλιο διαμαρτυρόμενος για τον τόνο του άρθρου, παίρνοντας το μέρος όσων τολμούν να πάνε κόντρα στο τρέχον πολιτικό ρεύμα της «πλατείας», για να εισπράξουν τον σαρκασμό των «συμπαθούντων» που συχνά αγγίζει κι αυτά τα όρια της απρέπειας! Σημειώνω ότι το σχόλιο έπαιρνε μάλλον θετική στάση απέναντι στους ίδιους τους «Αγανακτισμένους», στηλιτεύοντας μόνο το περιρρέον κλίμα πνευματικού εκφοβισμού στο οποίο βρίσκονται όσοι έχουν το θάρρος μιας γνώμης που δεν συμπορεύεται με την ιδεολογική «μόδα» του καιρού μας.

Ο κ. Πρύτανης δεν απάντησε στο σχόλιο, το έκανε όμως για λογαριασμό του ένας αναγνώστης του aixmi. Και η απάντησή του ξέφευγε κατά πολύ απ’ τα επίπεδα της ιδεολογικής αντιπαράθεσης: ήταν ένα ιταμό κι απρόκλητο χτύπημα επί προσωπικού, και μάλιστα «κάτω απ’ τη ζώνη». Με αποκορύφωμα τον αιχμηρό υπαινιγμό πως διαθέτω την ιδιότητα του εκπαιδευτικού... κατά δήλωσή μου! Και τότε μια φοβερή σκέψη τρύπωσε ύπουλα, σαν δηλητήριο φιδιού, στο μυαλό μου: Τι διαφέρουμε, άραγε, οι δήθεν «διανοούμενοι» απ’ τις κυρίες της λαϊκής συνοικίας που, για να εκδικηθούν τον τοπικό γόη που τις περιφρονεί, αμφισβητούν τον ανδρισμό του; Εκείνες, τουλάχιστον, καλύπτουν τους τοίχους των σπιτιών τους με φτηνές ταπετσαρίες, όχι με πιστοποιητικά διδακτορικών τίτλων και περίοπτων ακαδημαϊκών επιτευγμάτων!

Όσο για τους «Αγανακτισμένους», θα πρέπει να γνωρίζουν ότι κανένα κίνημα δεν μπορεί να έχει δημοκρατική υπόσταση αν αυτό απολαμβάνει ηθική και ιδεολογική υποστήριξη βασισμένη στην πνευματική τρομοκρατία ενάντια στην εναλλακτική άποψη. Σε τελευταία ανάλυση, διατηρώ το δικαίωμα να αγανακτώ με όσους αγανακτούν γι’ αυτούς που αγανακτούν με τους «αγανακτούντες», για να παραφράσω το ειρωνικό ευφυολόγημα στο άρθρο του κυρίου Πρυτάνεως!

Και με τη βία στο ποδόσφαιρο τι θα γίνει;


Δύο είναι, κατά τη γνώμη μας, οι εστίες μόλυνσης στο Ελληνικό ποδόσφαιρο: τα «στημένα» παιχνίδια, και ο φασισμός της οπαδικής βίας. Το πρώτο «απόστημα» ήδη έσπασε, και τίποτα πια δεν φαίνεται ικανό να σταματήσει το ποτάμι των αποκαλύψεων που θα πνίξει, ελπίζουμε, τη μαφία των υποκοσμικών στοιχείων με τον ογκώδη σωματότυπο και τα δολοφονικά ένστικτα! Δεν γνωρίζω αν το όλο θέμα αποτελεί αντιπερισπαστικό ελιγμό της πολιτείας ώστε να εκτρέψει την κοινή γνώμη από την επικείμενη επιβολή των βάναυσων οικονομικών μέτρων, και ούτε με αφορούν τη στιγμή αυτή οι δίκες προθέσεων. Σημασία έχει μόνο πως ο τροχός άρχισε επιτέλους να ξεκολλάει από τη λάσπη!

Στο θέμα της βίας, όμως, η λάσπη δείχνει μέχρι στιγμής να κερδίζει θριαμβευτικά την παρτίδα. Χρόνια τώρα οι μηχανισμοί της πολιτείας αποδεικνύονται ανίσχυροι (ή μήπως κι απρόθυμοι;) να εξαλείψουν ένα νοσηρό φαινόμενο που διώχνει σιγά-σιγά τους πραγματικούς φιλάθλους από τα γήπεδα. Και, για να διασφαλίσω την αξιοπιστία μου, θα περιοριστώ στα όσα αφορούν την ομάδα μου, την ΑΕΚ. Μια ομάδα που μπορούσε κάποτε να περηφανεύεται πως οι φίλαθλοί της ήταν φορείς ενός άλλου επιπέδου πολιτισμού, τον οποίο έφεραν στις αποσκευές τους αυτοί που ήρθαν απ’ τις χαμένες πατρίδες (έχω ιδίαν γνώση γι’ αυτό...). Τα χρόνια όμως πέρασαν, οι παλιοί πρόσφυγες άρχισαν σιγά-σιγά να «φεύγουν», και μαζί μ’ αυτούς χάθηκε και το μοναδικό ήθος των φίλων της ΑΕΚ. Η παραδοσιακά «οικογενειακή» δομή του συλλόγου έδωσε τη θέση της στη δυναστεία της εξέδρας, και μέσα απ’ αυτήν κάποια στιγμή αναδείχθηκαν καιροσκόποι με επικοινωνιακές αρετές και ηγετικά χαρίσματα, οι οποίοι συμπύκνωσαν γύρω τους πυρήνες φανατικών οπαδών. Πυρήνες που σταδιακά διευρύνθηκαν σε αληθινούς στρατούς τυφλά φανατισμένων (νεαρών κυρίως) ατόμων, πειθήνιων οργάνων έρμαιων στις βουλήσεις του «αρχηγού». (Σας θυμίζει τίποτα αυτό από την ιστορία της Γερμανίας την περίοδο του μεσοπολέμου;)

Οι λεγόμενοι «οργανωμένοι» οπαδοί της ΑΕΚ εξάντλησαν(?) τα όρια ανοχής των αθλητικών αρχών όταν εισέβαλαν με βίαιο τρόπο στον αγωνιστικό χώρο αρκετά λεπτά πριν τη λήξη του φετινού τελικού του Κυπέλλου Ελλάδος, χτυπώντας αντίπαλους ποδοσφαιριστές και διαιτητές. Δεν μπήκαν από ασυγκράτητη παρόρμηση να πανηγυρίσουν πρόωρα, ούτε με σκοπό να διαμαρτυρηθούν (η ομάδα τους κέρδιζε ήδη με ευρύ σκορ, έχοντας απολαύσει και σχετική εύνοια από τη διαιτησία). Ήθελαν μόνο να κάνουν επίδειξη δύναμης, να βροντοφωνάξουν πως η βία τους είναι πάνω από αθλητικά ιδεώδη και έντιμες νίκες μέσα στους αγωνιστικούς χώρους...

Και το πέτυχαν απόλυτα! Ο διαιτητής της συνάντησης δεν τόλμησε (ως όφειλε) να κηρύξει τον αγώνα διακοπέντα εις βάρος της ΑΕΚ, η αντίπαλη ομάδα δεν τόλμησε με τη σειρά της να κάνει ένσταση, με την οποία θα κέρδιζε το παιχνίδι (έστω «στα χαρτιά»), και, σαν κερασάκι στην τούρτα, η ΑΕΚ (της οποίας η διοίκηση επί σειρά ετών δέχεται ως ισότιμο συνομιλητή τον άνθρωπο που εισήγαγε το χουλιγκανισμό στο σύλλογο) γλίτωσε με μια τιμωρία-χάδι που, ακόμα και σε πολλούς απ’ τους φιλάθλους της, φαντάζει σκάνδαλο! Και η πολιτεία εξακολουθεί να κλείνει φοβισμένη το μάτι στους ταραχοποιούς, προσπαθώντας γι’ ακόμα μια φορά να κατευνάσει τα άγρια ένστικτά τους με το βότανο της ατιμωρησίας...

Αποτελούν σίγουρα τεράστια νίκη για τις αθλητικές αρχές της χώρας οι χειροπέδες στα χέρια κορυφαίου παράγοντα του ποδοσφαίρου (ο «αποκεφαλισμός»* του ονόματος του οποίου αποκαλύπτει τις πραγματικές ηθικές διαστάσεις του ανδρός!). Αρκεί, βέβαια, το μαχαίρι να φτάσει όσο βαθιά χρειάζεται για να καθαρίσει οριστικά το άθλημα από τη μαφία της παράνομης κερδοσκοπίας. Μήπως όμως κάποια στιγμή πρέπει να πάρουν σειρά και οι βαρόνοι της εξέδρας; Για να φύγει, επιτέλους, από τα γήπεδα η οργανωμένη αλητεία των περιθωριακών, τους οποίους οι «ηγέτες» αυτοί μεθοδικά στρατολόγησαν και εξακολουθούν να χρησιμοποιούν ως δυνάμεις κατοχής των ομάδων που υποτίθεται πως «αγαπούν»!

*«Αποκεφαλισμός» λέξης: Η αφαίρεση του πρώτου γράμματός της.

Σάββατο, 25 Ιουνίου 2011

ΠΑΟ - ΟΣΦΠ 1964: Το "στημένο"(?) και η καταστροφή της "Λεωφόρου"!

Ένα ακόμα απόσπασμα από το εξαιρετικό αφιέρωμα του Ηλία Γιαννακάκη στην ιστορία του γηπέδου της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, στα πλαίσια της εκπομπής "ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ" της ΕΤ1. Ευχαριστώ και πάλι τον Άρη Μαγουλά που μου προμήθευσε το σχετικό υλικό.

Ιούνιος 1964: Εξαγριωμένοι φίλαθλοι, οπαδοί και των δύο ομάδων, καίνε το γήπεδο της "Λεωφόρου" μετά από ένα παιχνίδι ΠΑΟ-Ολυμπιακού που θεώρησαν "στημένο"! Ο Μίμης Δομάζος ακούγεται στο τέλος να στοιχηματίζει τα ίδια του τα "γαλόνια" πως δεν υπήρξε ποτέ έστω και ένα στημένο παιχνίδι ΠΑΟ-ΟΣΦΠ. Ε, κόψε κάτι, "στρατηγέ"!

Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2011

ΟΣΦΠ - Μικτή Μακρονήσου 1949: Μια άλλη εκδοχή "στημένου" αγώνα...

Το κολαστήριο της Μακρονήσου αποτελεί μια από τις πιο μελανές σελίδες στην ιστορία του Ελληνικού πολιτικού συστήματος. Στην προσπάθειά του να αποτρέψει την εγκαθίδρυση ενός ανελεύθερου καθεστώτος στη χώρα, το σύστημα εξουσίας μετήλθε μέσα που παραβίαζαν κατάφωρα όλες τις θεμελιώδεις αρχές της Δημοκρατίας, την οποία υποτίθεται πως πάσχιζε να προστατεύσει!

Σε μια προσπάθεια πολιτικού εξωραϊσμού της κατάστασης, διοργανώνονταν πολιτιστικές και αθλητικές εκδηλώσεις με στόχο την προς τα έξω δημιουργία μιας εικόνας "φυσιολογικότητας" της ζωής των εξορίστων. Κορυφαία πράξη πολιτικής προπαγάνδας υπήρξε η διοργάνωση φιλικού ποδοσφαιρικού αγώνα ανάμεσα στον πρωταθλητή Ολυμπιακό και τη μικτή κρατουμένων της Μακρονήσου. Ο αγώνας έλαβε χώρα τον Ιανουάριο του 1949 στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, και έληξε με νίκη των κρατουμένων με 2-1.

Παραθέτω ένα μικρό απόσπασμα από το εξαιρετικό αφιέρωμα του Ηλία Γιαννακάκη στην ιστορία του γηπέδου της Λεωφόρου, που προβλήθηκε από την ΕΤ1 στο πλαίσιο της εκπομπής "ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ". Ευχαριστώ τον καλό φίλο ("βάζελο" εκ Κωνσταντινουπόλεως!) Α. Μαγουλά που μου προμήθευσε το σχετικό υλικό. (Μικρή διόρθωση: Το νικητήριο τέρμα για τους κρατούμενους πέτυχε ο Γιώργος Πατινιώτης και όχι ο Γιώργος Δαρίβας, όπως εκ παραδρομής αναφέρεται στο video.)

Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2011

Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος (video)


Ιστορία

Ονομάστηκε "Ο Μεγάλος Πόλεμος" ή "Ο Πόλεμος των Χαρακωμάτων". Αφορμή (αλλά μόνο αφορμή...) ήταν ένας δολοφονικός πυροβολισμός στο Σαράγεβο της Βοσνίας (επαρχία τότε της Αυστροουγγαρίας). Με μια διαδικασία "ντόμινο" μοναδική στα ιστορικά χρονικά, η μία μετά την άλλη οι Μεγάλες Δυνάμεις (σαν έτοιμες από καιρό) εισήλθαν με ενθουσιασμό για μια "βέβαιη" νίκη σε έναν πόλεμο που πίστευαν ότι θα τέλειωνε νωρίς... Για να ακολουθήσει η τετράχρονη κόλαση στα σφαγεία των χαρακωμάτων (του Δυτικού, κυρίως, Μετώπου) σε έναν πόλεμο όπου ο εκμηδενισμός της αξίας της ανθρώπινης ζωής μπορεί να συγκριθεί μόνο με την ανάλογη φρίκη των στρατοπέδων συγκεντρώσεως της Ναζιστικής Γερμανίας!

Μια συνοπτική αλλά περιεκτική ιστορία του Μεγάλου Πολέμου μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Το video που ακολουθεί, αν και δεν εξετάζει σε βάθος τα αίτια που οδήγησαν στον πόλεμο, καθώς και τον ιστορικά μοναδικό τρόπο εμπλοκής των Μεγάλων Δυνάμεων, δίνει πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία για τις πολεμικές επιχειρήσεις, ειδικά στο θρυλικό Δυτικό Μέτωπο.


The First World War (in Greek) by costaspap

Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2011

Αγανακτισμένοι: Μήπως να άλλαζαν νονό;

Υπάρχουν κάποια βιβλία που τα φυλάμε στη βιβλιοθήκη ως «ευαγγέλια». Και σε στιγμές πνευματικής ή ψυχικής αποσταθεροποίησης, ανατρέχουμε στη σοφία που περιέχουν για να πάρουμε απαντήσεις ή να βρούμε λύσεις σε προβλήματα κι αδιέξοδα. Ένα απ’ τα δικά μου «ευαγγέλια» είναι το κλασικό κοινωνιολογικό σύγγραμμα του Wayne Dyer, ΟΙ ΠΕΡΙΟΧΕΣ ΤΩΝ ΣΦΑΛΜΑΤΩΝ ΣΑΣ (Your Erroneous Zones) [Εκδόσεις "Γλάρος", 1981]. Μιλάει για διάφορες λαθεμένες συμπεριφορές που είναι κατά βάση υπεύθυνες για την ανάπτυξη και διατήρηση των νευρώσεων στο σύγχρονο άνθρωπο. Τονίζει ιδιαίτερα την ευθύνη του ατόμου απέναντι στα ίδια του τα συναισθήματα, και την αποφυγή συμπεριφορών που οδηγούν στην αυτοθυματοποίηση και τελικά στην αυτοαπόρριψη.

Το τελευταίο κεφάλαιο πριν την ανακεφαλαίωση των περιεχόμενων ιδεών με την οποία κλείνει το βιβλίο, έχει τίτλο: «Αποχαιρετισμός στο θυμό». Όπως γράφει ο Dyer, ο θυμός είναι «ένα είδος ψυχολογικής γρίπης που μας κάνει αδύναμους, όπως ακριβώς κι η σωματική αρρώστια». Τονίζει ιδιαίτερα πως σε καμία περίπτωση το καταστροφικό αυτό συναίσθημα δεν αυξάνει την αποτελεσματικότητά μας στην αντιμετώπιση δύσκολων καταστάσεων, αφού προκαλεί ψυχική σύγχυση και διανοητική συσκότιση. Αν είναι αναγκαίο για λόγους τακτικής, μπορούμε να καμωθούμε πως είμαστε θυμωμένοι, διατηρώντας όμως στην πραγματικότητα την αυτοκυριαρχία μας (αυτό είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικό, π.χ., όταν θέλουμε να πείσουμε ένα παιδί να μη βγαίνει απρόσεκτα στο δρόμο).

Από τον ιστότοπο αυτό έχουν κατά καιρούς εκφραστεί διάφοροι προβληματισμοί, ακόμα κι ενστάσεις, για το κίνημα των «Αγανακτισμένων». Αυτό σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι αμφισβητούμε την πολιτική χρησιμότητα της πρωτοβουλίας! Μιλήσαμε μόνο για την ανάγκη σαφέστερου προσδιορισμού του πολιτικού και ιδεολογικού (ΟΧΙ πάντως κομματικού!) στίγματός της, πράγμα που θα της προσέδιδε μεγαλύτερο κύρος κι αξιοπιστία. Αυτό που οφείλουμε, πάντως, να της αναγνωρίσουμε είναι η συνεπής της αυτοθωράκιση, όχι μόνο από καραδοκούντες πρόθυμους κομματικούς εναγκαλισμούς, αλλά, το σπουδαιότερο, από τους «γνωστούς» εγκάθετους προβοκάτορες επαγγελματίες ταραχοποιούς, τα «άτακτα παιδιά» που απολαμβάνουν της διαχρονικής προστασίας «προοδευτικών» κομμάτων, βαθυστόχαστων διανοητών, και εθνικών τηλεοπτικών γελωτοποιών!

Κάνοντας σύνθεση όσων αναφέρθηκαν πιο πάνω, έχω την αίσθηση πως ο Dr. Dyer θα διατύπωνε σοβαρές ενστάσεις για τον όρο «Αγανακτισμένοι» (διατηρώντας πάντως σε κάθε περίπτωση τα εισαγωγικά). Η αγανάκτηση είναι μια μορφή θυμού, και ο θυμός οδηγεί τον άνθρωπο (κι ακόμα ευκολότερα το πλήθος) σε απώλεια ελέγχου και συμπεριφορές εκτός λογικής. Είναι εκείνο το νοσηρό συναίσθημα που επιδέξια χρησιμοποιούν οι στρατολόγοι των «αντιεξουσιαστών» για να κατασκευάζουν στρατούς τυφλά φανατισμένων υποχειρίων, πρόθυμων ακόμα και να σκοτώσουν ή να σκοτωθούν! Ποια σχέση μπορεί να έχουν τέτοιες κοινωνικές συμπεριφορές με την μέχρι τώρα κόσμια και υπεύθυνη στάση των «Αγανακτισμένων»; Έχω την αίσθηση πως από μόνη της η παρουσία των εισαγωγικών δεν μπορεί να αμβλύνει σημαντικά την αυτοπροσδιοριστική αδικία που ο όρος αυτός επιφέρει στους εμπνευστές του!

«Ποιο εναλλακτικό όνομα θα προτείνατε εσείς, δηλαδή, κύριε Dyer;» Έχοντας διαβάσει αρκετά βιβλία του, θα τολμήσω να δώσω εγώ την απάντηση:

ΑΦΥΠΝΙΣΜΕΝΟΙ (χωρίς εισαγωγικά)!

Ναι, οι άνθρωποι στις πλατείες (ακόμα κι αυτοί που πηγαίνουν εκεί από περιέργεια) με την παρουσία τους και μόνο δηλώνουν κάτι: «Ξυπνήσαμε, δεν είμαστε πια τα εύκολα χειραγωγούμενα πρόβατα του πολιτικού (διάβαζε, κομματικού) συστήματος που φτιάξατε για μας χωρίς εμάς!» Και η φωνή τους ενδυναμώνεται ακόμα περισσότερο από το γεγονός ότι, αποφεύγοντας ευφυώς κάθε χρήση βίας (παρά τις «φιλότιμες» προσπάθειες των «γνωστών-αγνώστων» εγκαθέτων που ανεπιτυχώς προσπάθησαν να παρεισδύσουν), αφαιρούν από κάθε (έστω, καλοπροαίρετο) αμφισβητία τους τις όποιες ηθικές ενστάσεις θα μπορούσε να διατυπώσει εναντίον τους. Ακόμα κι αν το πολιτικό τους στίγμα κινείται ακόμα σε θολά νερά...

Και όλ’ αυτά μου φέρνουν στο νου μια φράση από την τελευταία, δυστυχώς, ταινία του κορυφαίου Έλληνα σκηνοθέτη Γιώργου Τζαβέλλα: «Αμ, ξύπνησαν οι σκλάβοι, Αντωνάκη!» Και Γιωργάκη, και λοιποί, θα πρόσθετα!

Σάββατο, 18 Ιουνίου 2011

Επικίνδυνη πολυτέλεια η «οριτζιναλοποίηση» της πολιτικής!


Η πολιτική μοιάζει με το ποδόσφαιρο και τη θρησκεία: μπορεί να μετατρέψει σε εχθρούς ακόμα και ανθρώπους που τίποτ’ άλλο δεν τους χωρίζει έξω απ’ τη διαφορετικότητα σε μια ιδεολογία. Το κακό στην περίπτωση της πολιτικής είναι πως αυτή η εχθρότητα συχνά έχει ολέθριες συνέπειες για τις τύχες μιας χώρας!

Οι ιδεολογικές συγκρούσεις στο ποδόσφαιρο είναι δυνατό να έχουν κι «εμφύλιο» χαρακτήρα. Πάρτε σαν παράδειγμα το απέραντο φρενοκομείο της ΑΕΚ. Ελλείψει στιβαρών διοικητικών χεριών, το κουμάντο στο σύλλογο εδώ και πολλά χρόνια ασκεί κατ’ ουσίαν ένας σκληρός πυρήνας φανατικών οπαδών, η διαβόητη «ορίτζιναλ». Όσες φορές στο παρελθόν η οργάνωση διαφώνησε με την παρουσία συγκεκριμένων προέδρων ή προπονητών, έδρασε με τέτοιο τρόπο ώστε να υπονομεύσει την καλή αγωνιστική πορεία της ομάδας, μετερχόμενη ακόμα και βίαιων μέσων. Είναι φανερό πως προτιμούσε να βλέπει την «αγαπημένη» της ομάδα να ηττάται, παρά να επιτυγχάνει νίκες τις οποίες θα πιστώνονταν άνθρωποι που ήταν ανεπιθύμητοι στην οργάνωση...

Παρακολουθώντας τις τελευταίες εξελίξεις στη χώρα, δύσκολα μπορεί κανείς να μην παρατηρήσει μια «οριτζιναλοποίηση» του πολιτικού σκηνικού. Αντίπαλα ιδεολογικά στρατόπεδα δίνουν την εντύπωση πως βασική τους στόχευση είναι η αποτυχία του πολιτικού αντιπάλου, παρά η σωτηρία του τόπου. Καλώς ή κακώς, ως αποτέλεσμα του εκλογικού συστήματος, την παρούσα οικονομική κρίση διαχειρίζεται μια μονοκομματική κυβέρνηση. Προφανέστατα, η πρωτόγνωρη αυτή κρίση την ξεπερνά, όπως λιγότερο ή περισσότερο θα ξεπερνούσε οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση στη θέση της. Το ερώτημα που τίθεται αφορά τις πρωταρχικές επιδιώξεις των πολιτικών αντιπάλων της: ζητούν να καταδείξουν την (ούτως ή άλλως εμφανή) ανεπάρκεια της κυβέρνησης, ή επιθυμούν τη σωτηρία της χώρας; Με βάση τους όρους του πατριωτισμού, το ερώτημα αυτό θα έπρεπε να είναι ρητορικό. Δυστυχώς, όμως, γι’ ακόμα μια φορά προεξάρχει το αυτοκαταστροφικό DNA της φυλής. Και για μια φορά ακόμα καλούνται να μας μονιάσουν και να μας σώσουν κάποιοι «ξένοι». Με το αζημίωτο, φυσικά!

Ας εξετάσουμε, όμως, ξεχωριστά τις συμπεριφορές των πολιτικών δυνάμεων που θα έπρεπε την κρίσιμη αυτή στιγμή να παραμερίσουν τα όποια κοντόφθαλμα μικροκομματικά συμφέροντα και να αναζητήσουν συναινετικούς δρόμους προκειμένου να βρουν από κοινού μια λύση στο εθνικό αδιέξοδο:

Πρώτα και κύρια, η ίδια η κυβέρνηση. Όταν ζητάς συναίνεση από τους πολιτικούς σου αντιπάλους, καλώς ή κακώς βρίσκεσαι σε θέση αδυναμίας. Οι ψευτο-εγωισμοί και η εναγώνια μέριμνα για τη διατήρηση «ατσαλάκωτου» προσωπικού ή κομματικού προφίλ, δεν έχουν θέση τέτοιες ώρες όπου διακυβεύεται η επιβίωση της χώρας. Η ιστορία δεν κρίνει τις πολιτικές δυνάμεις ενός τόπου με επικοινωνιακούς όρους: τις κρίνει με βάση τα εθνικά επιτεύγματα!

Δεύτερον, και με ίση βαρύτητα ευθύνης, η αξιωματική αντιπολίτευση. Ο πρωταρχικός ρόλος της είναι η άσκηση δημιουργικής κριτικής στην κυβέρνηση, ώστε η τελευταία να μην παρεκκλίνει από τους αυτονόητους εθνικούς στόχους. Αντίθετα, και μάλιστα υπό τις παρούσες κρίσιμες περιστάσεις, ρόλος της ΔΕΝ είναι η πολιτική φθορά του κυβερνώντος αντιπάλου της με σκοπό την αποτυχία του και την παραίτησή του από την εξουσία. Μια τέτοια αποτυχία θα ισοδυναμούσε τώρα με εθνική καταστροφή! Και βέβαια, ελάχιστους πείθει κάποιος ως προς τις καλές του προθέσεις για συνεργασία, όταν θέτει ως απαράβατο όρο την πλήρη υιοθέτηση των δικών του ιδεών και του δικού του πολιτικού προγράμματος...

Τρίτον, τα μικρότερα κόμματα του Κοινοβουλίου. Είναι γεγονός πως ένα εξ αυτών έχει μέχρι στιγμής επιδείξει σύνεση (αδιάφορο αν αυτή είναι ειλικρινής, ή υποκρύπτει πολιτική σκοπιμότητα). Μένει βέβαια να κριθεί και σε βάθος χρόνου. Τα κόμματα της αριστεράς, από την άλλη, δείχνουν να ζουν στο δικό τους κόσμο! Προκαλεί ρίγη η πρόσφατη δήλωση κορυφαίου θεσμικού παράγοντα ενός εξ αυτών, πως όσο πιο γρήγορα χρεοκοπήσει η χώρα, τόσο πιο γρήγορα θα ξεσηκωθούν οι λαϊκές μάζες και θα ξεκινήσει η... επανάσταση (το ουτοπικό όραμα της οποίας φαίνεται να αποτελεί πάγιο και διαχρονικό πόθο των στελεχών του εν λόγω κόμματος)! Όσο για το έτερο κόμμα της «προόδου», η πολιτική του παρουσία αναλώνεται σε ατέρμονες αντιεξουσιαστικές κενολογίες που απλά προσθέτουν περισσότερο «θόρυβο» στα ήδη ταλαιπωρημένα αυτιά των πολιτών, την ώρα που αυτοί αδημονούν ν’ ακούσουν κάποια ρεαλιστική πρόταση για έξοδο από την κρίση.

Τέταρτον, οι εσωκομματικοί αντίπαλοι της κυβέρνησης. Μιλάμε εδώ για ένα ανώτερο επίπεδο «οριτζιναλοποίησης» της πολιτικής, έναν «εμφύλιο» στο εσωτερικό του ίδιου του κυβερνώντος κόμματος! Δεν είμαι απόλυτα πεπεισμένος (και δεν φαντάζομαι να αποτελώ εξαίρεση) πως άπαντες οι ανήκοντες στο κόμμα αυτό, αλλά μη μετέχοντες στην κυβερνητική σύνθεση, εύχονται ειλικρινώς και ολόψυχα την απόλυτη επιτυχία του κυβερνητικού έργου (το οποίο, όπως τονίσαμε παραπάνω, τη στιγμή αυτή θα πρέπει να λογίζεται ως εθνικό). Αλλά και στην ίδια την κυβέρνηση δεν φαίνεται να απουσιάζουν οι εσωτερικοί ανταγωνισμοί (ιδιαίτερα εμφανείς προ του ανασχηματισμού). Αυτή είναι, βέβαια, μια πάγια νοοτροπία που απαντάται σε όλα τα κόμματα εξουσίας στη χώρα μας, και το παρόν κόμμα δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση. Η διαφορά είναι πως, στην τρέχουσα συγκυρία, τέτοια εσωκομματικά παιχνίδια θα μπορούσαν να βλάψουν σοβαρά το συντονισμό του κυβερνητικού έργου, και κατ’ επέκταση τη χώρα.

Δεν θα πρέπει όμως να παραλείψουμε να δούμε και τις δικές μας ευθύνες, ως πολιτών. Και αναφέρομαι ιδιαίτερα σ’ εκείνους εξ ημών που έχουν ακόμα το σπάνιο προνόμιο να είναι εργαζόμενοι. Θα πρέπει να καταλάβουμε μια για πάντα πως η λέξη «κεκτημένα» έχει αφαιρεθεί οριστικά και αμετάκλητα από τη νέα έκδοση του λεξικού του Μπαμπινιώτη! Χρειάζεται να μάθουμε πια να ζούμε με (πολύ) λιγότερα απ’ αυτά που τόσο βολικά κι ευχάριστα είχαμε συνηθίσει. Παράλληλα, μετριάζοντας κάπως τις απαιτήσεις μας, διευκολύνουμε την πολιτεία να μεριμνά κατά το δυνατόν περισσότερο για την άμβλυνση του εφιαλτικού προβλήματος της ανεργίας και την ανακούφιση εκείνων που το βιώνουν. Και τέλος, το να ευχόμαστε να αποτύχει μια προσπάθεια εθνικής σωτηρίας είτε επειδή δεν αποδεχόμαστε το αναλογούν σ’ εμάς μερίδιο στις θυσίες, είτε γιατί απλά δεν συμπαθούμε τον πολιτικό φορέα που ασκεί την εξουσία, εκτός από αυτοκαταστροφικά βλακώδες είναι και δηλωτικό απουσίας κοινωνικής συνείδησης κι ευθύνης!

Παλιά πήγαινα σχεδόν κάθε Κυριακή στο γήπεδο της Φιλαδέλφειας για να δω την ΑΕΚ. Ώσπου κάποια στιγμή το γήπεδο γκρεμίστηκε, και ταυτόχρονα η ΑΕΚ έγινε έρμαιο των βουλήσεων μιας οργάνωσης σκληροπυρηνικών οπαδών, οι οποίοι άρχισαν να ασκούν τρομοκρατία σε όσους τολμούσαν να διαφωνήσουν μαζί τους, διακηρύσσοντας μάλιστα τη λατρεία τους για την οργάνωσή τους ως υπέρτερη της απλής αγάπης τους για την ίδια την ΑΕΚ! Λόγω των ακραίων συμπεριφορών της «ορίτζιναλ», απομακρύνθηκαν τότε πολλοί φίλοι της ΑΕΚ από τα γήπεδα, του γράφοντος συμπεριλαμβανομένου. Με τον ίδιο τρόπο, η «οριτζιναλοποίηση» της πολιτικής απειλεί να απομακρύνει τη χώρα από τους εθνικούς της στόχους. Τα κομματικά αλλά και εσωκομματικά χαρακώματα τη στιγμή αυτή είναι επικίνδυνη πολυτέλεια για τον τόπο. Ας βγούμε με το καλό όλοι μαζί από την κρίση, και μετά ας αρχίσουμε πάλι να ξεσκιζόμαστε με την ησυχία μας, συνεπείς άλλωστε και με τις από αρχαιοτάτων χρόνων εθνικές μας συνήθειες! Για να μην ξυπνήσουμε κάποιο πρωί ως πολίτες μιας «πρώην χώρας», έτσι όπως τώρα αντικρίζουμε με θλίψη την «πρώην ΑΕΚ», απομεινάρι ασυνείδητων κακοδιαχειριστών και νοσηρά εγωπαθών φανατικών «οπαδών» της...

Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2011

Τι απέγινε η Α.Ε. Κάτω Πλαγιάς;


Την ιστορία τη διάβασα στο πολυτελώς τυπωμένο και πλούσια εικονογραφημένο βιβλίο «Ο Κύκλος των Χαμένων Ομάδων του Ελληνικού Ποδοσφαίρου». Σας την μεταφέρω με κάθε επιφύλαξη:

Στο μαγευτικό χωριό της Κάτω Πλαγιάς, η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα, η Αθλητική Ένωση Κάτω Πλαγιάς (ΑΕΚΠ) πήγαινε απ’ το κακό στο χειρότερο. Βρισκόταν ήδη στην τελευταία θέση της ερασιτεχνικής κατηγορίας, και θα υπερασπιζόταν σε λίγες μέρες την παραμονή της στην κατηγορία σε αγώνα μπαράζ με την ομάδα της Άνω Πλαγιάς. Στο μεταξύ, εκτός από τα αγωνιστικά, η ομάδα αντιμετώπιζε και τεράστια οικονομικά προβλήματα, αποτέλεσμα κακής διαχείρισης τόσο της προηγούμενης διοίκησης του συλλόγου, όσο και της τωρινής. Παίκτες και προπονητές για μήνες απλήρωτοι, απειλούσαν πως δεν θα κατέβαιναν καν στο γήπεδο για το κρίσιμο ματς επιβίωσης που θα έδινε η ομάδα. Το χειρότερο απ’ όλα, όμως, ήταν πως, λίγες μέρες πριν το παιχνίδι, τραυματίστηκε άσχημα στην προπόνηση ο βασικός τερματοφύλακας της ομάδας, ενώ κι ο αναπληρωματικός δεν ήταν διαθέσιμος αφού δεν είχε καταφέρει να εξασφαλίσει άδεια από τη στρατιωτική μονάδα όπου υπηρετούσε τη θητεία του. Η μόνη λύση ήταν η μεταγραφή ενός νέου τερματοφύλακα, πράγμα όμως που καθιστούσε απαγορευτικό η ασφυκτική οικονομική στενότητα του συλλόγου.

Ο πρόεδρος της ομάδας, ο κύριος Γεωργίου, φέρων τεράστια ευθύνη για την κατάσταση που επικρατούσε στο σύλλογο, αποφάσισε τότε να «ρίξει τη μούρη του» και να ζητήσει βοήθεια από τον εκπρόσωπο της προηγούμενης διοίκησης, τον εύπορο κύριο Αντωνίου, τον συνδυασμό του οποίου είχε νικήσει ο συνδυασμός του κ. Γεωργίου στις προηγούμενες αρχαιρεσίες της ΑΕΚΠ. Ο κ. Αντωνίου, που δεν είχε πάψει να εποφθαλμιά τη θέση του προέδρου, δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη, θέτοντας σκληρούς όρους για να συναινέσει σε παροχή βοήθειας. Ο πιο δυσβάσταχτος απ’ όλους, από ηθική κυρίως άποψη, ήταν η άμεση παραίτηση του κ. Γεωργίου από την προεδρία ως αποτυχημένου, και η προσωρινή αντικατάστασή του από κάποιον πρόεδρο κοινής αποδοχής, με χρονικό ορίζοντα ως τις επόμενες αρχαιρεσίες του συλλόγου, οι οποίες πάντως θα έπρεπε να επισπευσθούν.

Ταπεινωμένος, αλλά κάτω από την ασφυκτική πίεση της ανάγκης και του χρόνου, ο πρόεδρος Γεωργίου δέχθηκε. Το μόνο που κατάφερε να ζητήσει απ’ τον συγχωριανό του ήταν να του σώσει, τουλάχιστον, την αξιοπρέπεια στην τοπική κοινωνία, μη διαψεύδοντας πως η παραίτηση ήταν, υποτίθεται, κίνηση καλής θέλησης του ιδίου και όχι προϊόν εκβιασμού από θέσεως ισχύος του αντιπάλου του. «Μην ανησυχείς!», αρκέστηκε να του απαντήσει με αυτάρεσκη σιγουριά ο συγχωριανός του...

Το απόγευμα της ίδιας μέρας, το αρχοντικό του Αντωνίου επισκέφθηκε ο Δήμος Γράφος, ο κουτσομπόλης του χωριού. «Έπρεπε να ‘σουνα εδώ, να έβλεπες πώς έπεσε στα πόδια μου ο Γεωργίου και με παρακαλούσε!», του είπε γελώντας ο Αντωνίου, και συμπλήρωσε: «Τι σου είμαι, λοιπόν! Ένα μήνα τώρα, ολόκληρο το χωριό αγανακτεί μαζί του φωνάζοντας εκεί έξω στην πλατεία, κι εγώ τον έκανα να φύγει με συνοπτικές διαδικασίες!»

Ο Δήμος Γράφος θυμήθηκε ξαφνικά πως έπρεπε να περάσει από το καφενείο «για μια δουλειά», και έφυγε σύντομα απ’ το αρχοντικό των Αντωνίου. Μέχρι το απόγευμα, ολόκληρο το χωριό γνώριζε την ταπείνωση που είχε υποστεί ο πρόεδρος της ποδοσφαιρικής ομάδας. Έξαλλος τότε αυτός, ακούστηκε να λέει: «είπαμε να μας βοηθήσει, όχι και να μας (***)»! Και, πάνω στη βράση και τη βιάση, πήρε μια ιστορική - και ολέθρια - απόφαση για την ομάδα: «Θα παίξουμε χωρίς τερματοφύλακα!»......

Κουίζ για διαβασμένους αναγνώστες:

1. Το σκορ του αγώνα-μπαράζ ήταν (α) μονοψήφιο; (β) διψήφιο; (γ) άλλο;
2. Όταν την τριετία 1990-93 ο τότε πρόεδρος του συλλόγου προσπάθησε να βάλει μια τάξη στα οικονομικά της ομάδας, ποιος χωριανός και συνεργάτης του τού τράβηξε το χαλί κάτω απ’ τα πόδια και τελικά τον ανέτρεψε, ανοίγοντας το δρόμο σε πιο «λαοφιλείς» διοικήσεις;
3. Ένας από τους όρους που έθεσε ο τέως στον νυν πρόεδρο ήταν η αναθεώρηση του κανονισμού που επέτρεπε τις αλόγιστες μεταγραφές παράνομων αλλοδαπών ποδοσφαιριστών στην ομάδα. Ποιο μέλος της διοίκησης του συλλόγου την τριετία 1990-93 άνοιξε τις πόρτες σε τέτοιου είδους μεταγραφές;
4. Μια ηθικής φύσης ερώτηση: Άξιζε ένα τόσο ιστορικό χωριό να δει την ποδοσφαιρική ομάδα του να αφανίζεται εξαιτίας και μόνο της νοσηρής εγωπάθειας ΟΛΩΝ ανεξαιρέτως όσων ασχολήθηκαν με την διοίκησή της, απ’ όποια θέση κι αν το έπραξαν; Προσωπική θέση: Ανεπιφύλακτα ΝΑΙ! Σύμφωνα με το καταστατικό της ΑΕΚΠ, στις αρχαιρεσίες για την ανάδειξη διοικήσεων του συλλόγου έχουν δικαίωμα συμμετοχής (είτε ως υποψήφιοι, είτε ως ψηφοφόροι) ΟΛΟΙ οι κάτοικοι του χωριού. Συνεπώς, η ευθύνη είναι συνολική και η μοίρα δικαίως κοινή!
5. Ερώτηση κρίσεως: Πιστεύετε πως πρέπει να αλλάξει το καταστατικό του συλλόγου ως ιστορικά αποτυχημένο; Τι είδους μοντέλο διοίκησης θα προτείνατε;
6. Ερώτηση για πολύ καλά διαβασμένους (για το «άριστα»): Το ποδόσφαιρο είναι ατομικό άθλημα, όπου ο καθένας παίζει μόνος του και κατά πώς του κάνει κέφι, ή ομαδικό, όπου όλοι ομονοούν και συνεργάζονται για το καλό του συνόλου και την επιτυχία της ομάδας; (Μη βιάζεστε να ενθουσιαστείτε πως ξέρετε την απάντηση...)

Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2011

Looney Tunes!

- Εις οιωνός άριστος: Αμύνεσθαι περί... ΠΑΡΤΗΣ!
- Στο καλό σου, βρε συνάδελφε! Από το στόμα μου το πήρες!

Ο ΔΙΚΟΜΜΑΤΙΣΜΟΣ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ: Η ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΟΣΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΜΙΑΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ...

ΣΤΗΝ ΑΝΑΜΠΟΥΜΠΟΥΛΑ, Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΒΙΩΝΕΙ ΗΔΟΝΙΚΕΣ ΚΟΡΥΦΩΣΕΙΣ ΝΕΩΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΩΝ ΟΝΕΙΡΩΞΕΩΝ...

Ο "ΛΑ.Ο.Σ", ΣΕ ΡΟΛΟ ΠΑΛΑΙΟΥ ΔΗΜΟΔΙΔΑΣΚΑΛΟΥ, ΜΑΛΩΝΕΙ ΠΑΤΡΙΚΑ ΟΛΑ ΤΑ ΑΤΑΚΤΑ ΠΑΙΔΙΑ...

ΣΤΟ ΜΕΤΑΞΥ, Ο ΛΑΟΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΒΟΥΛΙΑΖΕΙ ΑΒΟΗΘΗΤΟΣ ΒΑΘΥΤΕΡΑ ΣΤΑ ΣΚ...!

Επί του πιεστηρίου: Αναμένοντας το τέλος του πιγκ-πογκ!

- Συμφωνώ, λοιπόν, να συνεργαστούμε οι δυο μας να σώσουμε το πλοίο, όπως εξάλλου πρώτος πρότεινα εγώ!
- Ε, όχι και πρώτος! Εγώ δεν το 'χα πει πιο πριν;
- Ναι, ανταποκρινόμενος όμως σε μια δική μου προηγούμενη πρόταση!
- Την οποία, όμως, έκανες μετά από μια δική μου αρχική τοποθέτ...
- (Φωνή από την Τρίτη Θέση) Στρίψτε επιτέλους το τιμόνι, βρε παιδιά! Δεν βλέπετε πως πάμε καταπάνω στο παγόβουνο;

Κυριακή, 12 Ιουνίου 2011

Αγανακτισμένος!

- Είμαι Αγανακτισμένος μ' αυτούς τους απατεώνες!
- Για τα νέα μέτρα, ε;
- Όχι, ξέχασαν να μου βάλουν πίτα στο σουβλάκι!

Τα δύο πρόσωπα της «αγανάκτησης»...


Το κίνημα των «Αγανακτισμένων» αποτελεί μια αυθόρμητη κοινωνική αντίδραση που, κάτω από τις παρούσες περιστάσεις, είναι τόσο φυσική ώστε καταντά αυτονόητη! Η εντυπωσιακή μαζικότητα της κίνησης και, ιδιαίτερα, ο υπερκομματικός της χαρακτήρας, πιστοποιούν την ηθική, τουλάχιστον, καθολικότητά της (εξαιρούνται, φυσικά, οι ποικίλλων αποχρώσεων «βολεμένοι» του πολιτικού συστήματος!). Παρά την απουσία συγκεκριμένης πολιτικής πρότασης (θέμα το οποίο έχουμε θίξει σε άλλο σημείωμα), υπάρχουν κοινά ανακλαστικά που συνδέουν όλους αυτούς που κατεβαίνουν κατά κύματα στις πλατείες: η ανάγκη έκφρασης αποδοκιμασίας προς όλους εκείνους που διαχειρίστηκαν τα πεπρωμένα της πατρίδας με επιπολαιότητα και έλλειψη εθνικής συνείδησης, οδηγώντας την στα πρόθυρα της καταστροφής, καθώς και η αγωνία για το αύριο, τόσο το δικό τους όσο και της χώρας γενικότερα.

Επειδή όμως κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις, θα πρέπει να δούμε και κάποιες άλλες πλευρές του ζητήματος. Ένας (ίσως ο κύριος) λόγος για τον οποίο το κίνημα των «Αγανακτισμένων» χαίρει τόσο μεγάλης συμπάθειας είναι πως, αν και αποτελεί μια άκρως δυναμική κινητοποίηση, δεν μετέρχεται βίαιων μέσων για να επιβάλει απόψεις ή να προκαλέσει ανατροπές. Ο κίνδυνος εκτροπών, όμως, πάντα ελλοχεύει, ιδιαίτερα αν στο κίνημα εμφιλοχωρήσουν οργανωμένοι σκληροί πυρήνες με φιλοδοξίες επαναστατικών δράσεων. Υπάρχουν μηχανισμοί προστασίας ενάντια σε τέτοιες πιθανές παραπολιτικές βλέψεις; Αλλά, και πέρα απ’ αυτό, πόσο ώριμο είναι το ίδιο το κίνημα να διαχειριστεί ως το τέλος με το ίδιο αίσθημα ευθύνης και μέτρου την ίδια του την ορμή; Προβλέπονται ασφαλιστικές δικλείδες για την περίπτωση, π.χ., που η έκφραση αγανάκτησης κατά του Κοινοβουλίου αρχίσει να μην περιορίζεται σε «Ελληνοπρεπείς» χειρονομίες ή «αθώες» προτροπές για αποκλεισμούς και πυρπολήσεις;

Ένα άλλο ζήτημα έχει να κάνει με τον διαφαινόμενο πολιτιστικό εκφυλισμό της πρωτοβουλίας. Κοντινό μου πρόσωπο (το οποίο, αν και ξανθό και καλλίγραμμο, είναι άκρως ευφυές, άρα αξιόπιστο!) βρέθηκε χθες στο Σύνταγμα και μου περιέγραψε μια εξαιρετικά απογοητευτική εικόνα: Ατμόσφαιρα χαβαλέ και λαϊκής πανήγυρης, με τα λουκάνικα, τις μπύρες και τους φραπέδες να υποκαθιστούν τον πολιτικό λόγο, πυρήνες περίεργων συγκεντρωμένων γύρω από γραφικούς δημόσιους «ρήτορες», πλακίτσες και ευφυολογήματα με τα χέρια στις τσέπες, συνέθεταν μια άκρως απολιτική εικόνα από την οποία απουσίαζε η σοβαρότητα και σε καμία περίπτωση δεν θύμιζε «αγανάκτηση»!

Δεν θα πρέπει, επίσης, να αγνοηθεί κι ένα κλιμακούμενο φαινόμενο που αγγίζει τα όρια του πνευματικού φασισμού, για το οποίο δεν είναι υπεύθυνοι οι ίδιοι οι «Αγανακτισμένοι» αλλά το ιερατείο των μέσων ενημέρωσης τα οποία θεωρούν πως έχουν συμφέρον να τους «χαϊδεύουν τ’ αυτιά». Η συντριπτική πλειοψηφία των δημοσιογράφων δίνουν την εντύπωση πως σύρονται, εκόντες-άκοντες, στη διατύπωση δημόσιας γνώμης φιλικά έως ενθουσιωδώς προσκείμενης στο κίνημα. Και, το χειρότερο, έχει καλλιεργηθεί ένα κλίμα εκφοβισμού για κείνους τους λίγους που τολμούν να ασκήσουν κριτική ή να διατυπώσουν ενστάσεις για την πρωτοβουλία. Ένα πρόσφατο, ακραίο φαινόμενο φασίζουσας συμπεριφοράς δημοσιογράφου εναντίον συναδέλφου της, όταν η τελευταία τόλμησε να δημοσιεύσει άρθρο που επέκρινε κάποιες στάσεις των «Αγανακτισμένων», ήταν το καυστικό έως απρεπές άρθρο της κ. Έλενας Ακρίτα στο aixmi.gr εναντίον της κ. Κλειώς Νικολάου. Ανεξάρτητα αν συμφωνεί ή όχι κάποιος με τις απόψεις της κ. Νικολάου, ουδείς έχει το δικαίωμα να της απαγορεύει να τις εκφράζει, πόσο μάλλον μετερχόμενος μεθόδων πνευματικής βίας. Πόσο δίκιο είχε, τελικά, ο Α. Κακλαμάνης όταν πρόσφατα, από το βήμα της Βουλής, μίλησε για υποκινούμενους (μεγαλο-)δημοσιογράφους που, με το ακουστικό στο αυτί, περιμένουν να πάρουν εντολές και κατευθύνσεις από το κοντρόλ!

Συμπερασματικά, η αγανάκτηση είναι μια άκρως φυσιολογική και υγιής αντίδραση στην παρούσα πολιτική και κοινωνική συγκυρία. Αρκεί, βέβαια, το κίνημα να θεσπίσει μηχανισμούς αυτοπεριφρούρησης και αυτοελέγχου, αλλά και να αποκτήσει, επιτέλους, ένα σαφές πολιτικό (όχι κομματικό!) στίγμα. Όσο για τους «βαρόνους» των media (για να θυμηθούμε κι έναν συμπαθή εκπρόσωπό τους), θα πρέπει να κατανοήσουν πως η «αλληλεγγύη» προς την αγανάκτηση σταματά εκεί που αρχίζει να απειλείται η ελευθερία του λόγου!

Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2011

Γήπεδο ΑΕΚ: Όνειρο ή φαντασίωση;

Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί αναδημοσίευση ενός χρονογραφήματός μου που είχε κάνει την εμφάνισή του πριν πολλούς μήνες σε ένα blog φίλων της ΑΕΚ. Αφορά τις φαντασιωσικές προσδοκίες όλων ημών των Αεκτζήδων για ένα νέο γήπεδο της ομάδας μας στην ιστορική του θέση. Και, επειδή θα περάσουν πολλά χρόνια μέχρι το όνειρο (ή, αν προτιμάτε, η φαντασίωση) να γίνει πραγματικότητα, το άρθρο παρουσιάζει και ένα τεχνολογικό επίτευγμα του μέλλοντος που θα αντικαταστήσει τους συμβατικούς χάρτες και θα είναι αυτό που θα μας δείξει το δρόμο για το νέο "ναό", υπολογίζοντας μάλιστα και το ποσό που θα πρέπει να πληρώσουμε για ταξί! Είπα "του μέλλοντος"; Ε λοιπόν, το μέλλον είναι ήδη εδώ!

Θα μας δείξει ποτέ το δρόμο ο Κυριάκος;

Σκέφτομαι να πετάξω τα παλιά βιβλία-χάρτες της ΕΛΠΑ που με πληγώνουν, έστω κι αν ακόμα μου είναι χρήσιμα. Δεν αντέχω να βλέπω εκείνο το τετράγωνο στο χάρτη της Φιλαδέλφειας, που σαδιστικά και προκλητικά γράφει "Στάδιο ΑΕΚ"! Σαν να βλέπεις καθημερινά τα γυαλιά και το στυλογράφο του πεθαμένου πάνω στο τραπέζι, μαζί με τ' αποτσίγαρά του που χρόνια τώρα μένουν απείραχτα στο τασάκι... Αυτό απαιτεί μια γενναία δόση μαζοχισμού που, δεν ντρέπομαι να ομολογήσω, δεν διαθέτω!

Επειδή η φαντασία είναι (ακόμα) δωρεάν, σκέφτομαι πως, όταν με το καλό το χωράφι στη Φιλαδέλφεια ξαναγίνει τσιμέντο και χόρτο, τα βιβλία-χάρτες θα είναι πλέον ξεπερασμένα είδη πλοήγησης: είμαστε πια στην ηλεκτρονική εποχή, και το Internet αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας. Έτσι, ένας εξωγήινος που θα έρθει στην Αθήνα και θα θελήσει να πάει στο νέο γήπεδο της ΑΕΚ, αντί να ψάχνει μέσα σε δύσχρηστους τόμους, δεν θα έχει παρά να επισκεφθεί το site του LetsGo. Τι είναι το LetsGo; Το "χαϊδεμένο παιδί" του φίλου μου του Κυριάκου!

Ο Κυριάκος (γνωστός στο Internet και ως "Kyriakos-the-Legend") είναι παιδικός μου φίλος. Κάποια στιγμή, όμως, ακολουθήσαμε διαφορετικούς δρόμους: εγώ έγινα ένας ταπεινός δάσκαλος, ενώ εκείνος ένας προβεβλημένος τεχνοκράτης. Σήμερα είναι κορυφαίο στέλεχος γνωστής εταιρείας (εκείνης που μας διασκεδάζει με τις διαφημίσεις του Ξανθόπουλου, που αποτελούν μια ακόμα επιτυχημένη ιδέα του δαιμόνιου Κυριάκου!). Σε ένα πράγμα δεν συμφωνήσαμε ποτέ: εγώ δεν τον έπεισα να γίνει Αεκτζής, κι εκείνος δεν κατάφερε να με κάνει... γαύρο! Το "ποδαρικό" του στα γήπεδα το έκανε όταν ήμασταν ακόμα μαθητές στο εξατάξιο Γυμνάσιο (τότε δεν υπήρχε Λύκειο), σε ένα ματς κυπέλλου ΑΕΚ-Ολυμπιακός στη Φιλαδέλφεια. Τι ήθελα και τον πήρα μαζί; Χάσαμε 3-2 από τους γαύρους και αποκλειστήκαμε!

Ο Κυριάκος, λοιπόν, το έφερε βαρέως που η μόνη του επίσκεψη στα γήπεδα ήταν στην έδρα του "εχθρού". Μου ζήτησε, έτσι, να του δείξω πού πέφτει το "Καραϊσκάκη" (το παλιό, το ιστορικό, όχι το σύγχρονο προϊόν του Κοκκαλικού παρακράτους!). Αρνήθηκα, ίσως κι από πείσμα για τη γρουσουζιά που είχε φέρει στην ΑΕΚ. Εκείνος τότε υποσχέθηκε κάτι στον εαυτό του: "Δεν θα ξαναπαρακαλέσω κανέναν ηλίθιο να μου δείξει πού πέφτει ένα μέρος που δεν ξέρω. Μια μέρα θα γίνω μεγάλος τεχνοκράτης και θα εφεύρω έναν μηχανισμό που θα του λες πού βρίσκεσαι και πού θέλεις να πας, κι αυτός θα σου δείχνει τη συντομότερη διαδρομή. Επειδή μάλιστα μπορεί να πάρεις και ταξί, θα σου λέει επί πλέον πόσα, το πολύ, πρέπει να πληρώσεις χωρίς να σε κλέψουν!"

Ο Κυριάκος κράτησε την υπόσχεση που είχε δώσει στον εαυτό του. Έγινε πράγματι μεγάλος τεχνοκράτης και, με μια ομάδα επίλεκτων συνεργατών του, ανέπτυξαν το LetsGo Maps. Αν νομίζετε πως κάνω τσάμπα διαφήμιση στο εμπορικό προϊόν του φίλου μου, γελιέστε! Το LetsGo προσφέρεται δωρεάν, αρκεί να πατήσετε στα αντίστοιχα links που θα βρείτε  σ' αυτό το κείμενο. Το όνειρό μου είναι να έρθει (και σύντομα!) η μέρα που θα μπω στο site αυτό, θα βάλω στο ψαχτήρι "Από: Οδός Τάδε, Κουκάκι", "Προς: Στάδιο ΑΕΚ, Νέα Φιλαδέλφεια", και το f..king το πρόγραμμα (sorry Κυριάκο!) θα μου δείξει επιτέλους τη διαδρομή!

Σάββατο, 4 Ιουνίου 2011

Αδόκιμοι συσχετισμοί...

Η πρωινή συζήτηση σε κρατικό κανάλι της TV έχει θέμα - τι άλλο; - την οικονομική κρίση και τις κοινωνικές (παρ)ενέργειές της. Στο πάνελ συμμετέχουν δύο γυναίκες των γραμμάτων. Η μία, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο, γνωστή για τις «ανθρωπιστικές» απόψεις της στο θέμα της μετανάστευσης (την οποία, σε πείσμα των λεξικών της Ελληνικής γλώσσας, αλλά και των εγχειριδίων της νομικής επιστήμης, δυσκολεύεται να χαρακτηρίσει ως «παράνομη» ακόμα κι όταν συντρέχουν αντικειμενικοί λόγοι που δικαιώνουν τον χαρακτηρισμό!). Η άλλη, ηλικιωμένη συγγραφέας που «έχουν δει πολλά τα μάτια της»...

Κάποια στιγμή, η κυρία καθηγήτρια επιχειρεί να προβάλει το επιχείρημα ότι η βία και η εγκληματικότητα των ημερών είναι «φυσικό» κι αναμενόμενο επακόλουθο της πείνας που προκαλεί η οικονομική κρίση. Για να εισπράξει την καθηλωτική απάντηση της γηραιάς συγγραφέως: «Η απόλυτη συνάρτηση της φτώχιας με τη βία είναι λάθος. Δεν ξέρω αυτός ο τόπος να πέρασε περισσότερη φρίκη πείνας απ’ αυτήν του ’41, στα χρόνια της Γερμανικής Κατοχής. Κανείς δεν σ’ έσφαζε στο δρόμο για να σου πάρει πέντε δραχμές. Οι άνθρωποι είχαν τότε μια – ριγώ που τη θυμάμαι – απίστευτη αξιοπρέπεια. Προτιμούσαν να πέφτουν στους δρόμους πεινώντες, παρά να σπρώξουν, έστω, έναν συνάνθρωπο για να του πάρουν ένα κομμάτι ψωμί!»

Όμως, πάνω που είχα αρχίσει να ενθουσιάζομαι, η κυρία συγγραφέας σκόραρε "αυτογκόλ" λέγοντας χωρίς να μασά τα λόγια της πως, σε αντίθεση με σήμερα, η Ελλάδα τότε (εννοούσε πριν την Κατοχή) είχε "αρίστη ηγεσία". Κάποιος από το αιφνιδιασμένο πάνελ έσπευσε να της θυμίσει, με τον απαραίτητο διδακτισμό, τη δικτατορία του Μεταξά. Και οι καρδιές των δημοκρατικών τηλεθεατών πήγαν πάλι στις θέσεις τους!

"Είδες τι έλεγε το πρωί στην τηλεόραση εκείνο το φασιστόμουτρο;" σχολίαζαν κάποιοι απ' αυτούς το απόγευμα στην πλατεία Συντάγματος, καθώς ετοιμάζονταν να ρίξουν άλλο ένα φάσκελο προς τη Βουλή των Ελλήνων...

Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011

Γιατί αγωνιά ο Στέλιος...

Στην ταβέρνα του Στέλιου το αφεντικό δεν με αφήνει ποτέ να ξεχάσω τη σπουδαιότητα του λειτουργήματος που υπηρετώ:

«Δάσκαλε, να σε απασχολήσω λίγο; Εσύ τρώγε, δεν πειράζει! Ήθελα, που λες, να σου πω για τη δασκάλα του Γιώργου και της Μαρίας...»

Ο Στέλιος έχει δύο πολύ έξυπνα παιδιά, μαθητές δημοτικού και πρώτοι πάντα στις τάξεις τους. Αγωνιά για το μέλλον τους και θέλει να τους εξασφαλίσει τις ευκαιρίες που δεν δόθηκαν σ’ εκείνον. «Αυτονόητα», το κλειδί που ανοίγει ένα καλό μέλλον είναι η μόρφωση. Θυμάμαι την κλασική συμβουλή που έδιναν κάποτε (πριν τη φεμινιστική επανάσταση) οι μητέρες στις κόρες τους: «Κοίτα να πάρεις δικηγόρο, γιατρό, άντε μηχανικό!» Δεν γνωρίζω πόσες απ’ τις σημερινές μητέρες θα υποδέχονταν με χαρά έναν υποψήφιο γαμπρό άρτι αποφοιτήσαντα από τη Νομική ή την Ιατρική, ή το Πολυτεχνείο...

Μου το αφηγείται ο θείος μου ο Νικήτας (σήμερα αισίως 91) και νομίζω πως αστειεύεται! Μέσα στα χρόνια της Κατοχής κατάφερε να πάρει δύο πτυχία, του Πολυτεχνείου και της Παντείου. Οι σπουδές του τού άνοιξαν επίσης δύο δρόμους: μια μόνιμη θέση στο Δημόσιο, και μια θέση μηχανικού σε μεγάλο εργοστάσιο χαλυβουργίας. Παρά τη μονιμότητα που εξασφάλιζε η πρώτη θέση, ο μισθός ήταν μικρός. Έτσι ο θείος μου, χωρίς καν την αίσθηση του ρίσκου (αφού οι μηχανικοί ήταν τότε περιζήτητοι στην αναπτυσσόμενη βιομηχανία), επέλεξε τη θέση στο εργοστάσιο, όπου έκανε λαμπρή καριέρα. Δεν το μετάνιωσε ποτέ!

Σ’ εμάς τους σημερινούς, η τότε επιλογή του θείου μου φαντάζει... παρανοϊκή! Μιλάμε όμως για μια εποχή πολύ διαφορετική απ’ τη δική μας, όπου η ανάπτυξη της χώρας διψούσε για νέους με μόρφωση και τεχνογνωσία. Και η απόκτηση τέτοιων προσόντων δεν ήταν τότε όσο εύκολη υπόθεση είναι σήμερα, αφού δεν είχε ακόμα θεσπιστεί το κοινωνικό ευεργέτημα της δωρεάν παιδείας, και το υψηλό κόστος των σπουδών λειτουργούσε αποθαρρυντικά (ή και απαγορευτικά) στις φιλοδοξίες και τα όνειρα πολλών νέων παιδιών με δυνατότητες. (Ναι, μιλώ για εκείνη τη δωρεάν παιδεία προς την οποία οι σημερινοί «προοδευτικοί» φοιτητές εκφράζουν την «ευγνωμοσύνη» τους σπάζοντας γραφεία και υπολογιστές καθηγητών, καταστρέφοντας κτίρια χτισμένα απ’ το υστέρημα του Ελληνικού λαού, απαιτώντας από την πολιτεία την αναγνώριση της «κατάληψης» ως διδαχθέντος μαθήματος, κλπ.!)

«Δάσκαλε, με προσέχεις; Συγνώμη που σ’ ενοχλώ, με καταλαβαίνεις όμως... Πατέρας είμαι, σε ποιον να τα πω; Εσύ κάτι παραπάνω ξέρεις απ’ αυτά!»

Η αγωνία του Στέλιου για την ποιότητα της μόρφωσης που παρέχει η πολιτεία στα παιδιά του είναι έκδηλη. Και πώς να μην είναι, όταν βλέπει ότι ελάχιστοι από τους νέους εκπαιδευτικούς έχουν συναίσθηση ότι ασκούν λειτούργημα και όχι απλά κάποιο κοινό επάγγελμα, στο οποίο είτε βρέθηκαν συνειδητά για λόγους βιοπορισμού, είτε παρέτυχαν λόγω των ιδιομορφιών του συστήματος επιλογής υποψηφίων μέσω εισαγωγικών εξετάσεων... Ο Στέλιος, όμως, αρχίζει σιγά-σιγά να συνειδητοποιεί πως υπάρχουν κι άλλοι λόγοι να αγωνιά για το μέλλον των παιδιών του, ίσως ακόμα πιο σημαντικοί: Η ίδια ή μόρφωση, όσο υψηλού επιπέδου κι αν είναι, δεν αποτελεί πια το θαυματουργό κλειδί που ανοίγει τις πόρτες. Και, στη σημερινή ζοφερή πραγματικότητα, η λέξη «μέλλον» δεν είναι στολισμένη με τα φανταχτερά όνειρα του παρελθόντος για ευμάρεια και κοινωνική διάκριση: φοράει ένα φθηνό, τριμμένο ταγέρ που η εσωτερική του ετικέτα γράφει μόνο μια μισοσβησμένη λέξη - «ΕΠΙΒΙΩΣΗ»...!

Αν έχετε κάτι πιο αισιόδοξο – αλλά συνάμα και ρεαλιστικό – να προτείνετε στο Στέλιο, κάντε μια βόλτα ως την «Εύβοια», στο Κουκάκι. Το μπριάμ δεν παίζεται, και η μπύρα είναι πάντα στη σωστή θερμοκρασία!

Τετάρτη, 1 Ιουνίου 2011

Αγανακτισμένοι, αλλά με ποιους;


Θα συμφωνήσω απόλυτα: η αγανάκτηση για το παλιό και το φθαρμένο είναι ένα πρώτο, ίσως και αναγκαίο βήμα για την ανατροπή και την υπέρβασή του, που θα οδηγήσει στο καινούργιο κι ελπιδοφόρο. Ένα κατά βάση αρνητικό συναίσθημα λειτουργεί εδώ ως κινητήρια δύναμη δημιουργίας και ανανέωσης. Το ζήτημα είναι, βέβαια, να προσδιοριστούν οι φυσικοί αποδέκτες αυτής της ανθρώπινης έξαρσης του θυμικού, αυτοί δηλαδή στους οποίους χρεώνεται η αποτυχία του «παλιού», αλλά και να καθοριστεί η επιθυμητή μορφή του καινούργιου...

Για να είμαι ειλικρινής, δεν έχω ακόμα κατανοήσει (τουλάχιστον, όχι στο βαθμό που θα με ικανοποιούσε) τη φιλοσοφία και τους στόχους του κινήματος των «Αγανακτισμένων». Δέχομαι πως, από τη σκοπιά της μαζικής ψυχολογίας, είναι μια άκρως υγιής κίνηση, κάτι σαν «ομαδική ψυχοθεραπεία». Τα εφιαλτικά προβλήματα ύπαρξης που, λίγο-πολύ, όλοι βιώνουμε σήμερα, γίνονται ακόμα πιο οδυνηρά μέσα από την αίσθηση της απομόνωσης. Αντίθετα, σαν μέλος ενός πλήθους όπου ο συντονισμός αισθημάτων και φωνών λειτουργεί πολλαπλασιαστικά, ο άνθρωπος νιώθει ξαφνικά να αποκτά δύναμη, σαν το ελάφι που ξεπερνά το φόβο των σαρκοβόρων αιλουροειδών μέσα απ’ το αίσθημα της ασφάλειας που του παρέχει το κοπάδι...

Αν θελήσουμε, όμως, να υπερβούμε την ψυχολογία χάριν της πολιτικής, οι αντικειμενικοί στόχοι του κινήματος δεν είναι ακόμα απόλυτα σαφείς. Καταρχήν, στα θετικά της πρωτοβουλίας πρέπει να καταγραφεί η άρνηση «καπελώματός» της από τους πάντα καραδοκούντες εκπροσώπους του ποικιλόχρωμου κομματισμού. Αυτό από μόνο του συνιστά τεράστια υπέρβαση για τα Ελληνικά (τουλάχιστον) δεδομένα, και αποτελεί σημαντική ηθική νίκη για τους εμπνευστές της κίνησης. Από κει και πέρα, όμως, μένουν αναπάντητα τα κεντρικά ερωτήματα: Προς ποιους ακριβώς (πρέπει να) στρέφεται η αγανάκτησή μας; Και, ποιες είναι οι προτάσεις μας για την «επόμενη μέρα»; Ας εξετάσουμε χωριστά κάποιους εν δυνάμει αποδέκτες του μαζικού θυμού μας:

1. Το πολιτικό σύστημα στη χώρα, συνολικά και διαχρονικά.
Αυτό θα ήταν ένας προφανής αποδέκτης αγανάκτησης σε ένα δικτατορικό καθεστώς, όπου η πολιτική ασκείται ερήμην της βούλησης των πολιτών. Στις δημοκρατίες, όμως, οι πολίτες έχουν τη δυνατότητα να επιλέγουν τους φορείς και τα πρόσωπα που ασκούν την εξουσία. Επιπλέον, πέραν του δικαιώματος του εκλέγειν, στους πολίτες δίνεται και το δικαίωμα του εκλέγεσθαι. Το πολιτικό σύστημα, λοιπόν, που, κατά την υπόθεση, εισπράττει την αγανάκτηση του λαού, αντλεί τις πρώτες ύλες του από τον ίδιο το λαό!
Είναι φανερό ότι η Δημοκρατία μας βρίσκεται στα όρια της πολιτικής χρεοκοπίας της υπό το βάρος των ίδιων της των παθογενειών. Το να αγανακτούμε μαζί της είναι απόλυτα θεμιτό, αλλά και αναγκαίο ως πρώτο βήμα ανατροπής και υπέρβασης. Το ερώτημα είναι: θέλουμε να εξυγιάνουμε το πολίτευμα, ή να το ανατρέψουμε ολοκληρωτικά; Στην πρώτη περίπτωση, με ποιους όρους και ποια μέσα θα επιτευχθεί η εξυγίανση ενός γηρασμένου μηχανισμού με κεκτημένα ανακλαστικά αυτοσυντήρησης; Στη δεύτερη, με τι είδους νέο πολίτευμα θα θέλαμε να αντικατασταθεί το υπάρχον; Δεν αισθάνομαι ότι βγήκαν απαντήσεις απ’ τις πλατείες σε τέτοια θεμελιακά ζητήματα. Εκτός κι αν τα ιπτάμενα αυγά ή οι... ελληνικότατες χειρονομίες προς τη Βουλή των Ελλήνων αποτελούν «πολιτική πρόταση»!

2. Η παρούσα Κυβέρνηση.
...Η οποία πράγματι αποδείχθηκε πολύ «λίγη» για τη διαχείριση μιας τέτοιας μείζονος κρίσης. Τι ακριβώς ζητούμε τώρα απ’ αυτήν; Να προχωρήσει με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα και πυγμή στην υλοποίηση των αναγκαίων μέτρων προκειμένου να σώσει τη χώρα απ’ την καταστροφή; Τούτο θα σημάνει εξ ορισμού ακόμα μεγαλύτερες θυσίες απ’ το λαό, και περαιτέρω υποβάθμιση του επιπέδου ζωής του. Να δείξει ένα λιγότερο διαλλακτικό πρόσωπο προς τους δανειστές; Είναι σαν να θέτει όρους για τη διεξαγωγή ενός πυγμαχικού αγώνα ένας πυγμάχος που βρίσκεται ήδη ξαπλωμένος στο ρινγκ μετά από χτύπημα νοκ-άουτ! Ρεαλιστικές προτάσεις (όχι εύκολες αριστερίστικες κενολογίες) για το προφανέστατο αδιέξοδο, υπάρχουν;

3. Οι ξένοι δανειστές.
Αυτοί είναι οι μόνοι που μας αφήνουν να αγανακτούμε απρόσκοπτα! Βρίσκονται πολύ μακριά για να ενοχληθούν απ’ τις φωνές μας. Αλλά, ακόμα κι όταν τις ακούν, τις αντιμετωπίζουν με τον ίδιο κυνισμό που έδειχναν οι Ναζί ακούγοντας τις φωνές αυτών που πέθαιναν στους θαλάμους των αερίων. Επιπλέον, θεωρούν πως είμαστε απόλυτα άξιοι της κακής μας μοίρας, αφού εθιστήκαμε βολικά σε μια μακρόχρονη πολυτέλεια που σπαταλούσε το μέτρο και τη λογική τού «σήμερα», υποθηκεύοντας νομοτελειακά το «αύριο». Μπορεί ο τρόπος που διατυπώνονται αυτές οι ανθελληνικές θέσεις να φαντάζει (και είναι πράγματι) βαρβαρικά άκομψος, η ουσία όμως παραμένει πως ο όποιος αντίλογος απ’ τη μεριά μας βασίζεται μάλλον στη συναισθηματική συνθηματολογία και την εύκολη ελληνοκεντρική ρητορεία, παρά σε πραγματιστικά θεμελιωμένη επιχειρηματολογία.

Άκουσα χθες σε μια πρωινή εκπομπή στο ραδιόφωνο για μια νέα προσέγγιση που άρχισε δειλά να κάνει την εμφάνισή της στο κίνημα της «Αγανάκτησης». Συμπυκνώνεται στη φράση: «Πριν αγανακτήσουμε με όλους τους άλλους, ας στήσουμε έναν μεγάλο καθρέφτη κι ας αγανακτήσουμε με το ίδιο το είδωλό μας. Γιατί, είμαστε όλοι συνένοχοι!» Οφείλω να χειροκροτήσω αυτό το καινούργιο αυτοκριτικό πνεύμα. Σαν εκπαιδευτικός, δύο πράγματα επαναλαμβάνω με τρόπο βαρετό στους μαθητές μου: να κόψουν το τσιγάρο όσο ακόμα μπορούν, και να μάθουν να εξετάζουν τις δικές τους ευθύνες πριν κρίνουν το «σύστημα». Για την πρώτη προτροπή, δυστυχώς δεν αισιοδοξώ ιδιαίτερα... Αυτό που με παρηγορεί είναι πως, ιδίως για τα νέα παιδιά, η δεύτερη αρχίζει σιγά-σιγά να γίνεται περιττή!