Σάββατο, 13 Δεκεμβρίου 2014

Οι θέσεις μου για την υπόθεση Ρωμανού

Τούτη τη φορά δεν αναζήτησα καν έναν ευρηματικό τίτλο για το κείμενο που ακολουθεί. Ήθελα απλά να διατυπώσω τις θέσεις μου με τρόπο άμεσο και ξεκάθαρο, χωρίς καταφυγή σε λεκτικές ωραιότητες και φιλολογικά τεχνάσματα. Γιατί, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, στόχος δεν είναι ο εντυπωσιασμός (τι θα εξυπηρετούσε άλλωστε;) αλλά το ξεκαθάρισμα των θέσεων πάνω σε μια υπόθεση που μου κόστισε φίλους και μου χάρισε αντιπάλους και εχθρούς...

Από το ξεκίνημα της πολύκροτης υπόθεσης του Νίκου Ρωμανού, είχα ενστάσεις για τον τρόπο προβολής του θέματος από τα media, κυρίως τα ηλεκτρονικά. Ας συνοψίσω τις κυριότερες από αυτές:

1. Πολλοί παρουσίασαν τον Ρωμανό ως «ένα παιδί που έκανε ένα λάθος και τώρα ζητάει μια δεύτερη ευκαιρία, την οποία η ανάλγητη Πολιτεία τού αρνείται». Ωστόσο, όπως ο ίδιος το έχει καταστήσει σαφές σε όλους τους τόνους, δεν πρόκειται περί λάθους, αφού ουδέποτε το αναγνώρισε ως τέτοιο και ουδέποτε δήλωσε μετανοημένος για τις πράξεις του. Όσο για το περίφημο «δικαίωμα στη μόρφωση», παραπέμπω στην αρχική, ευθεία δήλωσή του ότι αυτό που τον ενδιέφερε ήταν να κερδίσει «μια ανάσα ελευθερίας», όχι να φοιτήσει σε κάποιο συστημικό ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα!

2. Το περίπου αθωωτικό επιχείρημα: «στο κάτω-κάτω, δεν σκότωσε και κανέναν!», πέραν από αφελές, είναι και επικίνδυνο ως κρατούσα άποψη! Το ότι δεν θρηνήθηκαν νεκροί, υπήρξε αποτέλεσμα ευτυχούς συγκυρίας και μόνο. Όποιος δεν έχει στ’ αλήθεια πρόθεση να σκοτώσει αλλά θέλει απλά να εκφοβίσει, δεν ξεκινά παίρνοντας μαζί ένα γεμάτο όπλο. Ένα άδειο, ή κι ένα ψεύτικο, θα έκαναν μια χαρά τη δουλειά και, επί πλέον, δεν θα άφηναν την παραμικρή αμφιβολία για τις προθέσεις!

3. Τον περιέγραψαν ως ιδεολόγο που απαρνήθηκε τη θαλπωρή μιας στοργικής και ευκατάστατης οικογένειας για να κυνηγήσει το επαναστατικό του όνειρο. Ας αναλογιστούμε, όμως, πόσοι νέοι άνθρωποι βρίσκονται στις φυλακές για ποινικά παρόμοιους λόγους (πολλοί, μάλιστα, έχοντας δείξει μεταμέλεια για τις εγκληματικές πράξεις τους), με επίσης υπαρκτή και αυτονόητη την ανάγκη τους για μια «ανάσα ελευθερίας», ή ακόμα και με αληθινή (όχι προσχηματική) διάθεση για σπουδές. Βέβαια, οι περισσότεροι εξ αυτών έχουν τρία σοβαρά μειονεκτήματα: Δεν έχουν δηλώσει «ιδεολόγοι επαναστάτες», δεν διαθέτουν την οικονομική δυνατότητα να προσλάβουν τους επιφανέστερους δικηγόρους της χώρας, και δεν αποτελούν ελκυστικά «προϊόντα» για πολιτική εκμετάλλευση ή για προβολή από τα media. Φαντάζεστε πως θα ίδρωνε το αυτί κανενός αν ξεκινούσαν απεργία πείνας μέσα στις φυλακές, με τα ίδια ακριβώς αιτήματα;

4. Θα ήθελα να εκφράσω την αμφισβήτησή μου στο κατά πόσον είναι θεμιτό να επικαλείται κανείς νεανικά τραύματα, προκειμένου να ελαφρύνει το ηθικό και ποινικό βάρος μιας εγκληματικής πράξης. Ακόμα κι αν δεχθούμε ότι αυτές οι πρώιμες δυσάρεστες εμπειρίες συμβάλλουν στην κατανόηση της διαμόρφωσης της προσωπικότητας ενός ενήλικου, πλέον, ατόμου, σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να λειτουργήσουν, ηθικά και νομικά, ως άλλοθι για τυχόν παραβατικές συμπεριφορές του. Εξάλλου, ποιος πιστεύει στ’ αλήθεια ότι κάθε υπέροχος άνθρωπος που συναντά στο δρόμο του, διαμορφώθηκε έτσι επειδή πέρασε ανέφελα και ονειρεμένα παιδικά κι εφηβικά χρόνια; Ο ενήλικος άνθρωπος οφείλει να έχει την απόλυτη ευθύνη των πράξεών του. Διαφορετικά, η κοινωνία θα ήταν μια ζούγκλα όπου η κακή διαχείριση των πρώιμων ψυχικών τραυμάτων θα ήταν επιτρεπτό να κατασπαράσσει την καλή διαχείρισή τους!

Πριν από κάποιες μέρες, έγραψα ένα άρθρο στο Aixmi.gr, με τον τίτλο: «Επιλεκτικές ευαισθησίες...». Όχι για να δηλώσω σύμπλευση με την κυβερνητική γραμμή, ούτε για να προβάλω, δήθεν, την άποψη ότι η Πολιτεία θα έπρεπε να αρνηθεί στον Ρωμανό τη μόρφωση (διάβαζε, ελευθερία) που ζητούσε. Ήθελα απλά να επισημάνω την ευνοϊκή μεταχείριση της περίπτωσης του Ρωμανού από μερίδα της κοινής γνώμης και των media, σε σύγκριση με την αδιαφορία που σχεδόν όλοι μας, δυστυχώς, έχουμε διαχρονικά επιδείξει, ή επιδεικνύουμε ακόμα, σε πλείστες άλλες κοινωνικές υποθέσεις στερούμενες επαναστατικού «αρώματος».

Και, αλήθεια, ποιος βγήκε να υπερασπιστεί το δικαίωμα στη δεύτερη ευκαιρία, αυτών που έχασαν το σπίτι τους και βρέθηκαν στο δρόμο; Αυτών που έμειναν χωρίς δουλειά ή καταστράφηκαν, με αποτέλεσμα κάποιοι να οδηγηθούν ακόμα και στην αυτοκτονία – αθόρυβα κι ανώνυμα, δίχως να εκβιάσουν κανέναν για τη σωτηρία τους; Ή μήπως ένας κακός οικονομικός υπολογισμός, μια απερίσκεπτη επένδυση, μια υπερκαταναλωτική επιπολαιότητα, εν τέλει, είναι βαρύτερα «εγκλήματα» από μια ένοπλη ληστεία; Ποιος φωνάζει ή γράφει για τη δεύτερη ευκαιρία στη ζωή, των αρρώστων που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα μιας ανθρώπινης μεταχείρισης από το θλιβερό δημόσιο σύστημα υγείας; (Σ’ εσένα απευθύνομαι, αριστερέ, που έκανες τον Ρωμανό σύμβολο και παντιέρα σου!)

Για την ιστορία – και προς έκπληξή μου – το Aixmi.gr έσπευσε να κρατήσει αποστάσεις από τις θέσεις μου (κάτι που ουδέποτε κατέγραψα να έχει συμβεί με οποιονδήποτε αρθρογράφο αυτού του, κατά γενική ομολογία, δημοκρατικού site). Προσοχή: δεν μιλώ για απλή ιδεολογική αντιπαράθεση, με την παρουσίαση επιχειρημάτων που θα αντέκρουαν τα δικά μου. Μιλώ για την ανάγκη που ένιωσε το site να πάρει άμεσα αποστάσεις από έναν αρθρογράφο του, λες και αυτός είχε εκφράσει απόψεις που θα μπορούσαν να κριθούν ως κοινωνικά προκλητικές ή ηθικά απαράδεκτες!

Το γιατί το Aixmi.gr έδρασε με τόση σπουδή στην περίπτωση αυτή, είναι ανεξήγητο σ’ εμένα. Όπως ακατανόητη είναι, γενικά, η όλη εμμονική και σχεδόν μονόπλευρη αντιμετώπιση της υπόθεσης Ρωμανού από τη διεύθυνση του site. Οφείλω να ομολογήσω, εν τούτοις, ότι σε καμία περίπτωση οι όποιες αντίθετες φωνές (της δικής μου συμπεριλαμβανομένης) δεν φιμώθηκαν! Δεν είναι η δημοκρατικότητα του Aixmi που τίθεται σε αμφισβήτηση, είναι κάποιες πρόσφατες εμμονές του που γεννούν απορίες...

Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου 2014

Μερικά σχόλια πάνω σε ένα επίκαιρο θέμα

Τα παρακάτω παραθέματα αποτελούν επιλογή σχολίων που συνοδεύουν το άρθρο του Ανδρέα Πετρουλάκη στο protagon.gr, "Ελπίζω ο Ρωμανός να μη μπαίνει στο facebook". Διατηρώ την αρχική ορθογραφία των κειμένων:
______________________________

Διάβασα αποσπάσματα επιστολών τού Ρωμανού και παραθέτω:
8 Νοεμβρίου 2014 - https://athens.indymedia.org/post/1533750/
και
19 Νοεμβρίου 2014 - https://athens.indymedia.org/post/1534984/

Αποσπάσματα
«...απευθύνω έναν πολιτικό εκβιασμό ώστε να κερδίσω ανάσες ελευθερίας από την ισοπεδωτική συνθήκη του εγκλεισμού.»

«Και προφανώς η διεκδίκηση που κάνω δεν αφορά την στέρησή μου στο δικαίωμα της εκπαίδευσης, ούτως ή άλλως θεωρώ ότι τα πανεπιστήμια είναι χώροι περιστολής του ανθρώπινου πνεύματος και δημιουργίας ανθρώπων πειθήνιων»

«Το κλειδί εκεί πέρα είναι τα εργαστήρια. Ότι ας πούμε τα εργαστήρια είναι υποχρεωτικά, άμα δεν πας στα εργαστήρια χάνεις το εξάμηνο, μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα .Οπότε εκεί πέρα παίζεις μπάλα. Το θέμα είναι εάν υπάρχει ας πούμε μία περίπτωση διαπραγμάτευσης να σου πουν ότι θα σε πηγαίνουμε εμείς. Αλλά θα με πηγαίνουνε αυτοί ας πούμε πώς; Δηλαδή άμα κάτσεις και το σκεφτείς λίγο, θα μπαίνουνε τα ΕΚΑΜ στο πανεπιστήμιο τρεις φορές τη βδομάδα και θα ανοίγουνε την πόρτα με κουκούλες και θα λένε αστυνομία, όλοι κάτω […] και θα κάθονται από πάνω μου; Είναι κάπως ψιλοοξύμωρο. Δηλαδή ακόμα και να γίνει ας πούμε αν μη τί άλλο θα έχει ενδιαφέρον, θα έχει πλάκα.»
Μήπως όλη αυτή η ιστορία που έχει δημιουργηθεί είναι σε τελείως λάθος βάση;
______________________________

Το μεγαλύτερο σφάλμα των γονιών του Ρωμανού είναι ότι δεν του έχουν διδάξει την αξία της ανθρώπινης ζωής. Ο Ρωμανός είδε το φίλο του Αλέξανδρο να πεθαίνει και είδε με τα ίδια του τα μάτια τι εστί θάνατος και πόσο πόνο προσφέρει απλόχερα. Έχουν πέσει όλοι από πάνω του, άλλοι να τον κατακεραυνώνουν και του εύχονται να "ψοφήσει", άλλοι τον προάγουν σε ήρωα και πρότυπο. Τίποτα από τα δύο δεν είναι. Για μένα ο Ρωμανός, βαθιά στιγματισμένος από το θάνατο του φίλου του, νιώθει μίσος για τους μπάτσους, την εξουσία κ.λπ. Η αίτησή για έκπαιδευτικές άδειες είναι πρόσχημα, άλλωστε το έχει εκφράσει ο ίδιος πριν 3 βδομάδες, αφού δεν πιστεύει καν στο θεσμό του πανεπιστημίου, το οποίο "παράγει πειθήνια ανθρωπάκια". Επομένως, η όρεξή του να σπουδάσει Διοίκηση Επιχειρήσεων Μονάδων Υγείας δεν είναι αληθής. Θέλει να βγει από τη φυλακή για λίγες ώρες, όχι να σπουδάσει. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Πόσοι καί πόσοι άνθρωποι δεν έχουν σπουδάσει και έχουν αποκτήσει πτυχίο μέσα από τη φυλακή; Εάν ο λόγος της απεργίας πείνας είναι η δίψα για μάθηση, θα σπούδαζε και εξ αποστάσεως και μέσα από το παράδειγμά του, να έκανε αγώνα για τη βελτίωση των συνθηκών στις φυλακές και την καλύτερη εξυπηρέτηση των δικαιωμάτων των κρατουμένων για μάθηση. Όμως, εδώ έγκειται και η άλλη μου ένσταση. Ο Ρωμανός είναι εγωιστής. Δεν κάνει κοινό αγώνα με τους υπόλοιπους κρατουμένους, να δημοσιεύσει μια επιστολή που να καλεί τους κρατουμένους σε κινητοποιήσεις για τη βελτίωση των όρων όσων θέλουν να σπουδάσουν και είναι φυλακή, να γίνει μπροστάρης σε έναν αγώνα που θα έχει όφελος τόσο για τον ίδιο όσο και για τους συγκρατούμενούς του, αλλά και την ίδια την κοινωνία. Απαιτεί από την πολιτεία που τόσο μισεί να κάνει νόμο με το όνομά του, φωτογραφική διάταξη. Θα μου πείτε, τόσες και τόσες φωτογραφικές διατάξεις έχουν περάσει μέσα σε τροπολογίες, αυτή μας πειράζει; Ναι, μας πειράζει ΚΑΙ αυτή, όχι μόνο αυτή. Ας ελπίσουμε να ζήσει ο Ρωμανός, να κάνει αγώνα για τις ιδέες του, αλλά αγώνα κοινωνικό, και αυτό σημαίνει "μαζί".
______________________________

(...) Για τό λόγο αυτό λοιπόν θα έπρεπε να έχει τους γονείς του δίπλα του! Δίπλα του! Γιατί τώρα τους έχει απέναντι του! Οταν οι ίδιοι του οι γονείς βγαίνουν και δηλώνουν "ή θα βγει ή θα πεθάνει" εκβιάζοντας το σύμπαν, το ίδιο το παιδί πως πρέπει να αντιδράσει ? Κι εγώ σας λέω ότι η κοινωνία έχει διχαστεί, και οι μισοί του λένε "υποχώρησε και χάσε" και οι άλλοι μισοί "προχώρα και πέθανε αν δεν σου κάνουν το χατήρι", κακώς μεν, αλλά αυτό συμβαίνει. Δεν θα έπρεπε να υπάρχει δίπλα του μια οικογένεια να του δείξει το σωστό δρόμο ? Και ο σωστός δρόμος είναι να κρατηθεί στη ζωή τελεία. Όχι να κρατηθεί στη ζωή με προϋποθέσεις. Επίσης δραματικά αρνητικό ρόλο έχουν παίξει τα μέσα με την υστερική τους αντιμετώπιση που κατευθύνουν τη γνώμη του κόσμου ανάλογα : από τη μία αναδεικνύουν την ηρωική πλευρά του Ρωμανού και από την άλλη την περιθωριακή κι επικίνδυνη, μέση οδός δεν υπάρχει ! Πολλοί από μας θυμόμαστε νομίζω την περίπτωση Ματέι πριν από μερικά χρόνια και πως κατέληξε με την ανάμειξη εκπομπων και δημοσιογράφων και με τον ανεύθυνο τρόπο που την χειρίστηκαν !
______________________________

Απέραντη ψευτιά και υποκρισία απο "αντιεξουσιαστές", "αναρχοαυτόνομους" δήθεν συμπαραστεκόμενους σε ένα "αγώνα" με έπαθλο τον επικείμενο θάνατο ενός νέου ανθρώπου που τόσο απάνθρωπα αβαντάρουν!
Απέραντη ψευτιά και υποκρισία για τις σπουδές του Ν. Ρωμανού στη σχολή "Διοίκησης Επιχειρήσεων", δηλαδή στη σχολή που θα βγάλει έναν ακόμη που θα διαχειρίζεται το σάπιο "σύστημα" που αυτοί πολεμούν με πάθος και καταπιέζει βάναυσα τους εργαζομένους!
Απέραντη ψευτιά και υποκρισία απο μία Πολιτεία και ένα ομοφοβικό υπουργό που έχουν στραμμένη την προσοχή τους στην προεδρική εκλογή και τις βουλευτικές εκλογές.

Άν μπορούσες Νίκο Ρωμανέ να διαβάσεις αυτές τις γραμμές απο τον "ιδεολογικό αντίπαλό" σου, σε θέλω υγιή και ζωντανό για να με πολεμήσεις.
Εγώ θα σε αποκαλώ "Δον Κιχώτη" και στα δικά σου μάτια θα είμαι ο ανεμόμυλος.
Όρθιος ομως Νίκο Ρωμανέ, κι αυτό χωρίς καμμία υποκρισία ...
______________________________

Δυστυχώς η κοινή γνώμη, οι ''αλληλέγγυοι'' υποστηρικτές , οι πολέμιοι και οι αρθρογράφοι , έχουν στη συνριπτική τους πλειοψηφία ,περισσή υποκρισία και αδιαφορούν για τον εν λόγω άτυχο άνθρωπο. Όλοι μαζί συνειδητά ή ασυνείδητα τον οδηγούν στο θάνατο. Εχουν δημιουργήσει , ένα χάρτινο ήρωα ή αντιήρωα αν προτιμάτε ,ο καθένας για τους δικούς του, κατά βάθος ιδιοτελείς λόγους. Η συγκεκριμένη προσωπικότητα που διψά για προσοχή αγάπη και επιβεβαίωση ,τρέφεται τόσο πολύ από αυτή την κατάσταση που δημιουργήθηκε ,ούτως ώστε προτιμά να πεθάνει αρνούμενος τη πραγματική τροφή ,παρά να απαρνηθεί τη μπέρτα του υπερήρωα και του επαναστάτη. Είναι ήδη ουσιαστικά νεκρός και δυστυχώς το ξέρει. Ακόμη και σε κρίσεις υπαρξιακές , όπως αυτή που περιγράφεται στο τελευταίο πειρασμό του Καζαντζάκη, προτιμά να συνεχίζει να το παίζει Θεός, απωθώντας τον πραγματικό νεαρό, με σάρκα και οστά Ρωμανό . Ανατριχιάζει και μόνο στη σκέψη, ότι θα προδώσει την φαντασιακή περσόνα του, τους ομοιδεάτες του ακόμη και τους ''πολέμιούς'' του .Κατά ουσία όλοι οι ''φίλοι του'' τον φαντασιώνονται και τον θέλουν νεκρό . Αλλωστε πως μπορεί μια τέτοια προσωπικότητα να ζήσει μετανιωμένη ; Θα βιώσει μια προσωπική ήττα που προφανώς δεν αντέχει και την πραγματικότητα, που είναι η φυλάκιση ,η μοναξιά και κυρίως, η λήθη του ετερόκλειτου κοινού ,που έτσι έχει συνηθήσει. Να καταναλώνει χάρτινους σταρ, ήρωες και αντιήρωες και μετά να τους πετά τσαλακωμένους στο κάλαθο των αχρήστων. Ξεχνώντας με αναλγησία και αδιαφορία πως κάτω από το χάρτινο περιτύλιγμα , υπάρχουν άνθρωποι με σάρκα και οστά. Το γελοίο στην όλη κατάσταση είναι ,πως οι μόνοι που πραγματικά απεύχονται το θάνατό του ,έστω και πάλι για ιδιοτελείς λόγους , είναι οι δηλωμένοι εχθροί του. Η αστυνομία , οι δεσμοφύλακες , το κράτος , η κυβέρνηση και οι ''νοικυραίοι''. Ισως και ένας αδύναμος, πληγωμένος, ανήλικος που δε βίωσε προσοχή και την αγάπη ,ίσως ο μόνος αληθινός Ρωμανός που κατοικεί στο βάθος της ψεύτικης περσόνας και είναι το αληθινό τραγικό θύμα .
______________________________

«Η μαχητική αναρχία ξύπνησε και βρυχάται.
Τίποτα δεν τελείωσε όλα τώρα αρχίζουν.
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ ΤΗΣ ΤΡΙΤΗΣ

Προς το Νίκο:
Αδερφέ κράτα γερά, τους ανακάτεψες τη γιορτή αρκετά καλά ως τώρα. Εσύ δεν κάμπτεσαι, άρα θα λυγίσουν αυτοί. Μένω δίπλα σου ως την τελική νίκη.

Προς τον Αθανασίου:
Είμαι πολύ πεινασμένος. Αν δολοφονήσεις το Νίκο, το μόνο πράγμα που θα μπορέσει να με χορτάσει
ξανά, είναι το λαρύγγι σου.

Γιάννης Μιχαηλίδης»


Αυτό ναι. Σίγουρα το λες διάθεση σωφρονισμού κι επανένταξης!!!
______________________________

(...) Και μένα με πόνεσε ο τρόπος αντιμετώπισής του , όχι όμως από την κοινωνία, μα από τους δικούς του ανθρώπους. Αντί να νιαστούν κατ' ελάχιστο για την υγεία του, έσπευσαν να τον αναγορεύσουν σε "πολιτικό κρατούμενο". Ποιοί; οι γονείς του!

Είναι πιθανά πολύ ελκυστικό για τον ίδιο, να νομίζει ότι είναι ένας ιερομάρτυρας της αναρχίας ή ότι με το αίμα του θα κάνει το "σύστημα" να διαλυθεί. Την αλήθεια όμως την ξέρουμε. Εγώ τον θεωρώ τυφλωμένο, με έλλειψη καθαρής κρίσης και βούλησης. Σαν τις υπερήλικες θεούσες που ακολουθούν με πίστη τις μέρες νηστείας και ας λιποθυμούν από εξάντληση. Και ο μεν και οι δε , στον παράδεισο αποβλέπουν. Εντάξει, διαφορετικών θεών.

Όσο για την κοινωνία και το facebook? Μα εκεί είναι το βασίλειο της υποκρισίας, είναι ο κόσμος των ζωντανών. Όπου και οι αλληλέγγυοι και οι πολέμιοι τον χρησιμοποιούν (τον Ρωμανό). Για να δικαιολογήσουν την μελλοντική παραβατική τους συμπεριφορά. Ναι, για να παραμείνουν στο τέλος ατιμώρητοι. Από οτιδήποτε και αν κάνουν.

Όχι, δεν υποστηρίζω με τίποτε το να αφεθεί να πεθάνει το παιδί. Σκεφτείτε λίγο όμως το δίλημμα: είτε μένει ζωντανός και του δίνεται το δικαίωμα να σπουδάσει, να βγεί έξω, άρα πέτυχε ένας εκβιασμός και αύριο ο οποιοσδήποτε και για οποιοδήποτε λόγο μπορεί να κάνει το ίδιο και ίσως να είναι ο καλύτερος τρόπος να το πετύχει , είτε το παιδί πεθαίνει και καίγεται η πόλη. Μια από τις δύο δεν είναι οι πραγματικές επιθυμίες της περίφημης κοινωνίας μας; Παιδιάρισμα λοιπόν μέχρι θανάτου!
______________________________

Νομιζω πως του εχουν γινει πολλες εκκλησεις για να φαει. Παραδοξως, εκεινοι που φαινεται να μην το εκαναν ποτε ειναι οι γονεις του. Εκεινοι ξερουν μονο να απειλουν θεους και δαιμονες οτι αν παθει κατι το παιδι οτυς, ολοκληρο το κρατος θα θεωρηθει δολοφονος.

Εκεινοι που θα επρεπε πρωτιστως να παρακαλεσουν το παιδι τους να φαει, φαινεται να ειναι εκεινοι που ευκολα ριχνουν κι'αλλο λαδι στη φωτια. Τους θερω σοβαρα υπευθυνους για την τυχη του γιου τους. Οσες χιλιαδες εκκλησεις και να γινουν απο μας, θα ειναι το ελαχιστο σε σχεση με Μια δικη τους.
______________________________

εδώ και καιρό διαφοροι μεσω αναρτησεων και στατους καλείτε τον κοσμο να στηριξει τον δίκαιο αγώνα του Ρωμανού ακομα και αν δεν συμφωνει με τις πολιτικες θεσεις του, υπονοώντας πως αυτός ο αγωνας δεν ειναι για τα πολιτικα πιστευω του αλλα είναι για το δίκαιωμα του της προσβασης στη μόρφωση... ενα δικαίωμα που κάθε φιλελευθερος (με την ευρεια εννοια) άνθρωπος θα υποστήριζε ανεπιφύλακτα... όμως ο Ρωμανός έχει δηλώσει κατ επανάληψη οτι ο αγώνας του δεν είναι για τη μόρφωση αλλά για τις θέσεις του... ναι αυτές με τις οποίες δεν συμφωνουν... πως λοιπον στηριζεις κάτι που δεν πιστεύεις; γιατι στηριζοντας τον αγωνα του ρωμανου και κατεβαινοντας στις αντιστοιχες πορειες στηριζεις εμπρακτως τις θεσεις του περι ανταρτικου πολεων, ματωματος, ληστειων(συγνωμη απαλλοτριωσεων ηθελα να πω), κλπ και όχι το δικαίωμα του στη μορφωση... σημειωτέον πως πρόσβαση στη μόρφωση δεν σημαίνει απαραίτητα άδεια... δυστυχώς με αυτά και με εκεινα , συμφωνειτε δεν συμφωνειτε με τις θέσεις του, του φουσκωνετε τα μυαλά και νομίζει πως είναι ο τσε και τον οδηγειτε να συνεχισει μέχρι τέλους και θα παει τζάμπα... και λυπάμαι γι αυτό αλλά ειναι επιλογη του και δεν γίνεται να στηριξω τον αγώνα του... κατεβειτε για το δικαίωμα του κωσταρη στη μόρφωση και εγώ θα είμαι εκεί... θα κατέβαινα ακόμα και για το δικαίωμα του μπρειβικ στη μόρφωση αλλά άδεια να σπουδάζει δίπλα στα παιδιά μου δεν θα του έδινα...

οι άδειες προβλέπονται απο το νομο για την επανένταξη των κρατουμένων αλλά προϋπόθεση είναι ο κρατούμενος να θέλει να επανενταχθεί...
______________________________

H παράσταση συνεχίζεται.

Η γλίτσα από το φτηνό μελό έχει χτυπήσει ανεμιστήρα.

Το πλούσιο μα τίμιο παλικάρι, αυτός ο Αρσέν Λουπέν του αναρχικού χώρου, λιώνει κάθε μέρα για το ΤΕΙ Διοίκησης Επιχειρήσεων Υγείας.

Βαθυστόχαστοι αναλυτές παίρνουν τη μια ή την άλλη θέση, μέσα από κείμενα χιλιάδων λέξεων.

Οι undercover μπάτσοι καίνε και σπάνε για να ρίξουν λάσπη σ' αυτό το όμορφο τσουνάμι συμπαράστασης.

Ο Απ. Γλέτσος και η Ζωή Κωνσταντοπούλου πήραν θέση!

Το θλιβερό δειλο κράτος δεν έχει ούτε την τσίπα να καταγγείλει τον χυδαίο εκβιασμό και νομοθετεί εκτάκτως, αυτοαναιρώντας την ίδια του την υπόσταση. τρέχουν πίσω από τις λερωμένες ποδιές ανεπαρκών γονέων, οι οποίοι αντί να ζητήσουν συγνώμη, δίνουν κακόγουστες παραστάσεις σε θεατρικά σανίδια. Τι να περιμένει βέβαια κανείς από αυτό το θλιβερό δειλό ανδρείκελο που κατά τ' άλλα θυμήθηκε πως τη σούπα της πατρίδος, θρησκείας και οικογένειας, του τη χαλάει η επισημοποίηση της ομοφυλοφυλικής σχέσης...

Περαστικά
______________________________

Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου 2014

Επιλεκτικές ευαισθησίες…

Η είδηση (Τρίτη, 2-12-2014): 
Επεισόδια ξέσπασαν στα Εξάρχεια μετά τη συγκέντρωση διαμαρτυρίας υπέρ του Νίκου Ρωμανού, στην οποία συμμετείχαν χιλιάδες άνθρωποι. Ομάδα νεαρών έβαλε φωτιά σε λεωφορείο την ώρα που εκινείτο, σπάζοντας τζάμια και ρίχνοντας μέσα βόμβες μολότοφ. 
Ευτυχώς δεν υπήρχαν επιβάτες, παρά μόνον ο οδηγός, ο οποίος πρόλαβε να κατέβει. Τελικά, το λεωφορείο κάηκε ολοσχερώς. 
Τα επεισόδια συνεχίζονται στους γύρω δρόμους έως τον λόφο του Στρέφη, όπου έχουν γίνει αρκετές συλλήψεις. 
Πηγή: Aixmi.gr.

(Σημ.: Αυτή ήταν μόνο η αρχή. Ακολούθησαν και άλλες καταστροφές στην πόλη.)

Ειδήσεις σαν κι αυτή δεν αποτελούν, πλέον, έκπληξη. Θα έλεγα, ούτε καν μελαγχολία. Αφού δεν υπήρχαν επιβάτες, κι ο οδηγός πρόλαβε να κατέβει ζωντανός και άκαυτος, το γεγονός θα πρέπει να χαιρετιστεί ως θετική εξέλιξη, αν θυμηθεί κανείς τη Marfin… Βέβαια, κάηκε ολοσχερώς ένα «συστημικό» (κατά τους πυρπολητές) περιουσιακό στοιχείο. Αν το «σύστημα» το χρειάζεται, ας αγοράσει άλλο. Πάντα βρίσκονται κάποιοι ηλίθιοι να πληρώσουν!

Μετά, όμως, σε κυριεύουν δεύτερες σκέψεις, βαθύτερες: Φαντάσου πως κάποια μέρα γίνεται καλά (πράγμα που της ευχόμαστε ολόψυχα!) εκείνη η ξεχασμένη, πια, Μυρτώ, που ένα ανθρωπόμορφο τριτοκοσμικό κτήνος στην Πάρο της έλιωσε το κεφάλι στους βράχους και στη συνέχεια(!) τη βίασε. Και, κάτω από το βάρος της τραυματικής εμπειρίας για τη φρίκη που έζησε, αρπάζει ένα περίστροφο κι αρχίζει να πυροβολεί όποιον της θυμίζει τον βιαστή και παρ’ ολίγον δολοφόνο της. Στη συνέχεια, συλλαμβάνεται, δικάζεται, καταδικάζεται και εγκλείεται. Και, κάποια στιγμή, κάνει μια αποτυχημένη (από νομική άποψη) απόπειρα να επανακτήσει την ελευθερία της στη μορφή εκπαιδευτικής άδειας, ομολογώντας ευθαρσώς ότι το πραγματικό ζητούμενο είναι να κερδίσει «ανάσες ελευθερίας». Τέλος, συνεχίζει να δηλώνει αμετανόητη για τις εγκληματικές πράξεις που την οδήγησαν στη φυλακή!

Ερώτηση κρίσεως, επί ενός καθαρά υποθετικού ζητήματος: Πόσοι «ευαίσθητοι προοδευτικοί ανθρωπιστές» θα βγούμε στους δρόμους να φωνάξουμε για το δίκιο της, ζητώντας να της επιτραπεί να συνεχίσει να κυκλοφορεί ελεύθερη στους δρόμους; Ή μήπως τις τραυματικές εμπειρίες τις αντιλαμβανόμαστε με μια λογική αλά καρτ που, ανάλογα με τις προσωπικές μας πεποιθήσεις, δικαιώνει ή καταδικάζει (νομικά και ηθικά) τις εγκληματικές συμπεριφορές;

Αλήθεια, με ποια λογική η σφαίρα ενός άθλιου, επίορκου αστυνομικού είναι, ως εμπειρία, πιο τραυματική από τις τόσες και τόσες μορφές κακοποίησης που υφίστανται αμέτρητα παιδιά στον κόσμο; Και, άραγε, θα μπορούσε κανείς να διανοηθεί την παράκαμψη ενός νόμου προς χάριν οποιουδήποτε επικίνδυνου κακοποιού, με επίκληση ενός τραυματικού εφηβικού του βιώματος; Αν ναι, ας εφαρμόζεται, τουλάχιστον, η παράκαμψη αυτή χωρίς εξαιρέσεις! Για παράδειγμα, θα έπρεπε, ίσως, να διερευνήσει κάποιος τα παιδικά βιώματα του αδίστακτου εγκληματία Κώστα Πάσσαρη. Ποιος ξέρει, ίσως του αναγνωριστούν, αναδρομικά, κάποια ελαφρυντικά, ίσως και να του οφείλουμε μια συγνώμη που δεν βγήκαμε στους δρόμους ζητώντας μια ιδιαίτερη μεταχείρισή του! Ή μήπως αυτό που κάνει τη διαφορά είναι πως δεν του έκαναν την τιμή να τον θεωρήσουν σύντροφο κάποιοι «αντισυστημικοί επαναστατικοί» χώροι του περιθωρίου, ειδικευόμενοι στο γκρέμισμα όσων δεν θα μπορούσαν ποτέ να χτίσουν;

Αλλά, μια και κάποιοι δικαιολογούν τις έκνομες, μη-πολιτικές πράξεις τους, ισχυριζόμενοι πως είναι θύματα ενός στυγνού πολιτικού συστήματος, το μυαλό μου πάει σε ανθρώπους σαν το Γιάννη Ρίτσο (για να αναφέρω μία, μόνο, χαρακτηριστική περίπτωση από τις τόσες). Γνώρισε τη φρίκη αμέτρητων νησιών-κολαστηρίων, πληρώνοντας το τίμημα της ιδεολογίας του. Είδε δίπλα του κορμιά να λιώνουν από τις κακουχίες και τους βασανισμούς, είδε ψυχές, συνειδήσεις και αξιοπρέπειες να καταρρακώνονται… Και όμως, κάθε φορά που του επέτρεπαν να αναπνέει ελεύθερα, δεν έσπευδε να αρπάξει το όπλο του για να το στρέψει ενάντια στην κοινωνία και το «σύστημα». Άρπαζε μόνο τον κονδυλοφόρο κι έπλαθε αθάνατη ποίηση. Η φρίκη που είχε γνωρίσει έγινε μαγιά για την τέχνη του, όχι άλλοθι για εγκληματική δράση. Κι αυτή η τέχνη ήταν εκατό φορές πιο δυνατή από το τουφέκι!

Και, μια και πιάσαμε τους ποιητές, αξίζει να ακούσει κανείς και τον Ντίνο Χριστιανόπουλο να αφηγείται τα εφιαλτικά παιδικά του βιώματα από την περίοδο της Κατοχής:

Δείτε το video…

Παραδόξως, κι αυτός επέλεξε στη συνέχεια τον κονδυλοφόρο!

Θα ήταν μάλλον τετριμμένο να αναφερθεί κανείς, για μία ακόμα φορά, στα παιδικά χρόνια του Χίτλερ και του Στάλιν, τα οποία στιγματίστηκαν από πράξεις ανείπωτης πατρικής βίας. Όμως, αν αποδεχθούμε την περιρρέουσα, εσχάτως, λογική, οι παιδικές αυτές εμπειρίες θα μπορούσαν ίσως να λειτουργήσουν ως μερικό «άλλοθι» για τη διαμόρφωση της ιδιαίτερα απεχθούς προσωπικότητάς τους. Φυσικά, κανένας σοβαρός ιστορικός αναλυτής δεν θα απέδιδε πρώτιστη, τουλάχιστον, σπουδαιότητα σ’ αυτή την παράμετρο, προκειμένου να ερμηνεύσει τα εγκλήματα των δύο αιμοσταγών δικτατόρων!

Από την άλλη μεριά, υπήρξαν και υπάρχουν αληθινά υπέροχοι άνθρωποι που βίωσαν φρικτές εμπειρίες σε «τρυφερά» χρόνια της ζωής τους, χωρίς ποτέ να τις χρησιμοποιήσουν ως άλλοθι εγκληματικών (ή, έστω, αντικοινωνικών) συμπεριφορών. Γι’ αυτή τους την αθόρυβη αξιοπρέπεια δεν θα εξεγερθούν και δεν θα κατέβουν στους δρόμους οι «προοδευτικοί ανθρωπιστές», δεν θα γράψουν επικά ποιήματα οι ποιητές, δεν θα συνθέσουν δακρύβρεχτα κείμενα οι συγγραφείς και οι πολιτικοί αναλυτές, δεν θα απαγγείλουν πύρινους λόγους οι επιλεκτικά ευαίσθητοι «επαναστάτες», δεν θα καούν κτίρια, λεωφορεία, ακόμα και άνθρωποι!

Τελικά, είναι ν’ αναρωτιέται κανείς αν έχουμε απολέσει την ικανότητα αντίληψης των εννοιών, ή απλά είμαστε υποκριτές…

Επί του πιεστηρίου: Καθώς ετοιμαζόμουν να στείλω το παραπάνω κείμενο για δημοσίευση, χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν αναγνώστρια του Aixmi.gr. Σαν άκουσε το θέμα του άρθρου, μου ζήτησε, με εμφανή τα σημάδια της οργής στον τόνο της φωνής της, να μεταφέρω κάποιες σκέψεις της στους αναγνώστες. Η γυναίκα αυτή (μητέρα ενός παιδιού που το μεγάλωσε κάνοντας μεγάλες προσωπικές θυσίες) επί έναν ολόκληρο χρόνο γνώρισε από κοντά τη δύσκολη πραγματικότητα μιας σοβαρής αρρώστιας, καθώς φρόντιζε και συνόδευε στις θεραπείες του ένα πολύ κοντινό της πρόσωπο που, τελικά, «έφυγε» νωρίς. Μου είπε, λοιπόν, και κατέγραψα τις λέξεις της:

«Είναι τουλάχιστον ιερόσυλο να χρησιμοποιεί κανείς τη ζωή που του δόθηκε σαν μέσο εκβιασμού για τέτοιο λόγο και με τέτοιο τρόπο! Έχουν χαραχθεί στη μνήμη μου (την πιάνουν λυγμοί) εικόνες νέων παιδιών στις μονάδες θεραπείας, πολύ νέων, με τον ορό στο χέρι, να κοιτάζουν με βλέμμα απελπισμένο τους γιατρούς, εκλιπαρώντας για μια απάντηση κάπως ενθαρρυντική για να μπορέσουν να κρατηθούν, παλεύοντας κυριολεκτικά να κερδίσουν μια μέρα ζωής… Και, τι ειρωνεία, δεν τους εκπροσωπούσε κανείς, ήταν στα αζήτητα! Δεν είχαν τους κορυφαίους γιατρούς της χώρας πάνω απ’ το κεφάλι τους, δεν είχαν όλες τις κάμερες και τα μικρόφωνα στραμμένα καταπάνω τους, δεν κινδύνεψε κανένα πολιτικό σύστημα να καταρρεύσει για χάρη τους… Ξέχασαν, βλέπεις, να δηλώσουν επαναστάτες!»

Λίγες στιγμές σιωπής, και συνεχίζει με την ίδια ένταση:

«Ξέρεις, υπάρχει πρόβλημα έλλειψης θέσεων στις εντατικές των νοσοκομείων. Είδα ανθρώπους με σοβαρά προβλήματα να περιμένουν τη σειρά τους, κι αυτή να μην έρχεται. Όποιος επιλέγει τη μέγιστη ύβρη κατά της ζωής, ας πάρει τουλάχιστον τις ευθύνες του κι ας αποδεσμεύσει τους χώρους, μη στερώντας, έτσι, τη δυνατότητα και την ευκαιρία από κάποιους άλλους που αγωνίζονται να ζήσουν. Αυτό μάλιστα, θα ήταν στάση επαναστάτη!»

Την ευχαρίστησα για την παρέμβαση και την άφησα να ηρεμήσει, υποσχόμενος να μεταφέρω τα λόγια της στους αναγνώστες του Aixmi.gr.

Aixmi.gr