- Για τα νέα μέτρα, ε;
- Όχι, ξέχασαν να μου βάλουν πίτα στο σουβλάκι!
Κυριακή 12 Ιουνίου 2011
Αγανακτισμένος!
- Για τα νέα μέτρα, ε;
- Όχι, ξέχασαν να μου βάλουν πίτα στο σουβλάκι!
Παρασκευή 10 Ιουνίου 2011
Γήπεδο ΑΕΚ: Όνειρο ή φαντασίωση;
Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί αναδημοσίευση ενός χρονογραφήματός μου που είχε κάνει την εμφάνισή του πριν πολλούς μήνες σε ένα blog φίλων της ΑΕΚ. Αφορά τις φαντασιωσικές προσδοκίες όλων ημών των Αεκτζήδων για ένα νέο γήπεδο της ομάδας μας στην ιστορική του θέση. Και, επειδή θα περάσουν πολλά χρόνια μέχρι το όνειρο (ή, αν προτιμάτε, η φαντασίωση) να γίνει πραγματικότητα, το άρθρο παρουσιάζει και ένα τεχνολογικό επίτευγμα του μέλλοντος που θα αντικαταστήσει τους συμβατικούς χάρτες και θα είναι αυτό που θα μας δείξει το δρόμο για το νέο "ναό", υπολογίζοντας μάλιστα και το ποσό που θα πρέπει να πληρώσουμε για ταξί! Είπα "του μέλλοντος"; Ε λοιπόν, το μέλλον είναι ήδη εδώ!
Θα μας δείξει ποτέ το δρόμο ο Κυριάκος;
Σκέφτομαι να πετάξω τα παλιά βιβλία-χάρτες της ΕΛΠΑ που με πληγώνουν, έστω κι αν ακόμα μου είναι χρήσιμα. Δεν αντέχω να βλέπω εκείνο το τετράγωνο στο χάρτη της Φιλαδέλφειας, που σαδιστικά και προκλητικά γράφει "Στάδιο ΑΕΚ"! Σαν να βλέπεις καθημερινά τα γυαλιά και το στυλογράφο του πεθαμένου πάνω στο τραπέζι, μαζί με τ' αποτσίγαρά του που χρόνια τώρα μένουν απείραχτα στο τασάκι... Αυτό απαιτεί μια γενναία δόση μαζοχισμού που, δεν ντρέπομαι να ομολογήσω, δεν διαθέτω!
Επειδή η φαντασία είναι (ακόμα) δωρεάν, σκέφτομαι πως, όταν με το καλό το χωράφι στη Φιλαδέλφεια ξαναγίνει τσιμέντο και χόρτο, τα βιβλία-χάρτες θα είναι πλέον ξεπερασμένα είδη πλοήγησης: είμαστε πια στην ηλεκτρονική εποχή, και το Internet αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας. Έτσι, ένας εξωγήινος που θα έρθει στην Αθήνα και θα θελήσει να πάει στο νέο γήπεδο της ΑΕΚ, αντί να ψάχνει μέσα σε δύσχρηστους τόμους, δεν θα έχει παρά να επισκεφθεί το site του LetsGo. Τι είναι το LetsGo; Το "χαϊδεμένο παιδί" του φίλου μου του Κυριάκου!
Ο Κυριάκος (γνωστός στο Internet και ως "Kyriakos-the-Legend") είναι παιδικός μου φίλος. Κάποια στιγμή, όμως, ακολουθήσαμε διαφορετικούς δρόμους: εγώ έγινα ένας ταπεινός δάσκαλος, ενώ εκείνος ένας προβεβλημένος τεχνοκράτης. Σήμερα είναι κορυφαίο στέλεχος γνωστής εταιρείας (εκείνης που μας διασκεδάζει με τις διαφημίσεις του Ξανθόπουλου, που αποτελούν μια ακόμα επιτυχημένη ιδέα του δαιμόνιου Κυριάκου!). Σε ένα πράγμα δεν συμφωνήσαμε ποτέ: εγώ δεν τον έπεισα να γίνει Αεκτζής, κι εκείνος δεν κατάφερε να με κάνει... γαύρο! Το "ποδαρικό" του στα γήπεδα το έκανε όταν ήμασταν ακόμα μαθητές στο εξατάξιο Γυμνάσιο (τότε δεν υπήρχε Λύκειο), σε ένα ματς κυπέλλου ΑΕΚ-Ολυμπιακός στη Φιλαδέλφεια. Τι ήθελα και τον πήρα μαζί; Χάσαμε 3-2 από τους γαύρους και αποκλειστήκαμε!
Ο Κυριάκος, λοιπόν, το έφερε βαρέως που η μόνη του επίσκεψη στα γήπεδα ήταν στην έδρα του "εχθρού". Μου ζήτησε, έτσι, να του δείξω πού πέφτει το "Καραϊσκάκη" (το παλιό, το ιστορικό, όχι το σύγχρονο προϊόν του Κοκκαλικού παρακράτους!). Αρνήθηκα, ίσως κι από πείσμα για τη γρουσουζιά που είχε φέρει στην ΑΕΚ. Εκείνος τότε υποσχέθηκε κάτι στον εαυτό του: "Δεν θα ξαναπαρακαλέσω κανέναν ηλίθιο να μου δείξει πού πέφτει ένα μέρος που δεν ξέρω. Μια μέρα θα γίνω μεγάλος τεχνοκράτης και θα εφεύρω έναν μηχανισμό που θα του λες πού βρίσκεσαι και πού θέλεις να πας, κι αυτός θα σου δείχνει τη συντομότερη διαδρομή. Επειδή μάλιστα μπορεί να πάρεις και ταξί, θα σου λέει επί πλέον πόσα, το πολύ, πρέπει να πληρώσεις χωρίς να σε κλέψουν!"
Ο Κυριάκος κράτησε την υπόσχεση που είχε δώσει στον εαυτό του. Έγινε πράγματι μεγάλος τεχνοκράτης και, με μια ομάδα επίλεκτων συνεργατών του, ανέπτυξαν το LetsGo Maps. Αν νομίζετε πως κάνω τσάμπα διαφήμιση στο εμπορικό προϊόν του φίλου μου, γελιέστε! Το LetsGo προσφέρεται δωρεάν, αρκεί να πατήσετε στα αντίστοιχα links που θα βρείτε σ' αυτό το κείμενο. Το όνειρό μου είναι να έρθει (και σύντομα!) η μέρα που θα μπω στο site αυτό, θα βάλω στο ψαχτήρι "Από: Οδός Τάδε, Κουκάκι", "Προς: Στάδιο ΑΕΚ, Νέα Φιλαδέλφεια", και το f..king το πρόγραμμα (sorry Κυριάκο!) θα μου δείξει επιτέλους τη διαδρομή!
Σάββατο 4 Ιουνίου 2011
Αδόκιμοι συσχετισμοί...
Η πρωινή συζήτηση σε κρατικό κανάλι της TV έχει θέμα - τι άλλο; - την οικονομική κρίση και τις κοινωνικές (παρ)ενέργειές της. Στο πάνελ συμμετέχουν δύο γυναίκες των γραμμάτων. Η μία, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο, γνωστή για τις «ανθρωπιστικές» απόψεις της στο θέμα της μετανάστευσης (την οποία, σε πείσμα των λεξικών της Ελληνικής γλώσσας, αλλά και των εγχειριδίων της νομικής επιστήμης, δυσκολεύεται να χαρακτηρίσει ως «παράνομη» ακόμα κι όταν συντρέχουν αντικειμενικοί λόγοι που δικαιώνουν τον χαρακτηρισμό!). Η άλλη, ηλικιωμένη συγγραφέας που «έχουν δει πολλά τα μάτια της»...
Κάποια στιγμή, η κυρία καθηγήτρια επιχειρεί να προβάλει το επιχείρημα ότι η βία και η εγκληματικότητα των ημερών είναι «φυσικό» κι αναμενόμενο επακόλουθο της πείνας που προκαλεί η οικονομική κρίση. Για να εισπράξει την καθηλωτική απάντηση της γηραιάς συγγραφέως: «Η απόλυτη συνάρτηση της φτώχιας με τη βία είναι λάθος. Δεν ξέρω αυτός ο τόπος να πέρασε περισσότερη φρίκη πείνας απ’ αυτήν του ’41, στα χρόνια της Γερμανικής Κατοχής. Κανείς δεν σ’ έσφαζε στο δρόμο για να σου πάρει πέντε δραχμές. Οι άνθρωποι είχαν τότε μια – ριγώ που τη θυμάμαι – απίστευτη αξιοπρέπεια. Προτιμούσαν να πέφτουν στους δρόμους πεινώντες, παρά να σπρώξουν, έστω, έναν συνάνθρωπο για να του πάρουν ένα κομμάτι ψωμί!»
Όμως, πάνω που είχα αρχίσει να ενθουσιάζομαι, η κυρία συγγραφέας σκόραρε "αυτογκόλ" λέγοντας χωρίς να μασά τα λόγια της πως, σε αντίθεση με σήμερα, η Ελλάδα τότε (εννοούσε πριν την Κατοχή) είχε "αρίστη ηγεσία". Κάποιος από το αιφνιδιασμένο πάνελ έσπευσε να της θυμίσει, με τον απαραίτητο διδακτισμό, τη δικτατορία του Μεταξά. Και οι καρδιές των δημοκρατικών τηλεθεατών πήγαν πάλι στις θέσεις τους!
"Είδες τι έλεγε το πρωί στην τηλεόραση εκείνο το φασιστόμουτρο;" σχολίαζαν κάποιοι απ' αυτούς το απόγευμα στην πλατεία Συντάγματος, καθώς ετοιμάζονταν να ρίξουν άλλο ένα φάσκελο προς τη Βουλή των Ελλήνων...
Κάποια στιγμή, η κυρία καθηγήτρια επιχειρεί να προβάλει το επιχείρημα ότι η βία και η εγκληματικότητα των ημερών είναι «φυσικό» κι αναμενόμενο επακόλουθο της πείνας που προκαλεί η οικονομική κρίση. Για να εισπράξει την καθηλωτική απάντηση της γηραιάς συγγραφέως: «Η απόλυτη συνάρτηση της φτώχιας με τη βία είναι λάθος. Δεν ξέρω αυτός ο τόπος να πέρασε περισσότερη φρίκη πείνας απ’ αυτήν του ’41, στα χρόνια της Γερμανικής Κατοχής. Κανείς δεν σ’ έσφαζε στο δρόμο για να σου πάρει πέντε δραχμές. Οι άνθρωποι είχαν τότε μια – ριγώ που τη θυμάμαι – απίστευτη αξιοπρέπεια. Προτιμούσαν να πέφτουν στους δρόμους πεινώντες, παρά να σπρώξουν, έστω, έναν συνάνθρωπο για να του πάρουν ένα κομμάτι ψωμί!»
Όμως, πάνω που είχα αρχίσει να ενθουσιάζομαι, η κυρία συγγραφέας σκόραρε "αυτογκόλ" λέγοντας χωρίς να μασά τα λόγια της πως, σε αντίθεση με σήμερα, η Ελλάδα τότε (εννοούσε πριν την Κατοχή) είχε "αρίστη ηγεσία". Κάποιος από το αιφνιδιασμένο πάνελ έσπευσε να της θυμίσει, με τον απαραίτητο διδακτισμό, τη δικτατορία του Μεταξά. Και οι καρδιές των δημοκρατικών τηλεθεατών πήγαν πάλι στις θέσεις τους!
"Είδες τι έλεγε το πρωί στην τηλεόραση εκείνο το φασιστόμουτρο;" σχολίαζαν κάποιοι απ' αυτούς το απόγευμα στην πλατεία Συντάγματος, καθώς ετοιμάζονταν να ρίξουν άλλο ένα φάσκελο προς τη Βουλή των Ελλήνων...
Παρασκευή 3 Ιουνίου 2011
Γιατί αγωνιά ο Στέλιος...
«Δάσκαλε, να σε απασχολήσω λίγο; Εσύ τρώγε, δεν πειράζει! Ήθελα, που λες, να σου πω για τη δασκάλα του Γιώργου και της Μαρίας...»
Ο Στέλιος έχει δύο πολύ έξυπνα παιδιά, μαθητές δημοτικού και πρώτοι πάντα στις τάξεις τους. Αγωνιά για το μέλλον τους και θέλει να τους εξασφαλίσει τις ευκαιρίες που δεν δόθηκαν σ’ εκείνον. «Αυτονόητα», το κλειδί που ανοίγει ένα καλό μέλλον είναι η μόρφωση. Θυμάμαι την κλασική συμβουλή που έδιναν κάποτε (πριν τη φεμινιστική επανάσταση) οι μητέρες στις κόρες τους: «Κοίτα να πάρεις δικηγόρο, γιατρό, άντε μηχανικό!» Δεν γνωρίζω πόσες απ’ τις σημερινές μητέρες θα υποδέχονταν με χαρά έναν υποψήφιο γαμπρό άρτι αποφοιτήσαντα από τη Νομική ή την Ιατρική, ή το Πολυτεχνείο...
Μου το αφηγείται ο θείος μου ο Νικήτας (σήμερα αισίως 91) και νομίζω πως αστειεύεται! Μέσα στα χρόνια της Κατοχής κατάφερε να πάρει δύο πτυχία, του Πολυτεχνείου και της Παντείου. Οι σπουδές του τού άνοιξαν επίσης δύο δρόμους: μια μόνιμη θέση στο Δημόσιο, και μια θέση μηχανικού σε μεγάλο εργοστάσιο χαλυβουργίας. Παρά τη μονιμότητα που εξασφάλιζε η πρώτη θέση, ο μισθός ήταν μικρός. Έτσι ο θείος μου, χωρίς καν την αίσθηση του ρίσκου (αφού οι μηχανικοί ήταν τότε περιζήτητοι στην αναπτυσσόμενη βιομηχανία), επέλεξε τη θέση στο εργοστάσιο, όπου έκανε λαμπρή καριέρα. Δεν το μετάνιωσε ποτέ!
Σ’ εμάς τους σημερινούς, η τότε επιλογή του θείου μου φαντάζει... παρανοϊκή! Μιλάμε όμως για μια εποχή πολύ διαφορετική απ’ τη δική μας, όπου η ανάπτυξη της χώρας διψούσε για νέους με μόρφωση και τεχνογνωσία. Και η απόκτηση τέτοιων προσόντων δεν ήταν τότε όσο εύκολη υπόθεση είναι σήμερα, αφού δεν είχε ακόμα θεσπιστεί το κοινωνικό ευεργέτημα της δωρεάν παιδείας, και το υψηλό κόστος των σπουδών λειτουργούσε αποθαρρυντικά (ή και απαγορευτικά) στις φιλοδοξίες και τα όνειρα πολλών νέων παιδιών με δυνατότητες. (Ναι, μιλώ για εκείνη τη δωρεάν παιδεία προς την οποία οι σημερινοί «προοδευτικοί» φοιτητές εκφράζουν την «ευγνωμοσύνη» τους σπάζοντας γραφεία και υπολογιστές καθηγητών, καταστρέφοντας κτίρια χτισμένα απ’ το υστέρημα του Ελληνικού λαού, απαιτώντας από την πολιτεία την αναγνώριση της «κατάληψης» ως διδαχθέντος μαθήματος, κλπ.!)
«Δάσκαλε, με προσέχεις; Συγνώμη που σ’ ενοχλώ, με καταλαβαίνεις όμως... Πατέρας είμαι, σε ποιον να τα πω; Εσύ κάτι παραπάνω ξέρεις απ’ αυτά!»
Η αγωνία του Στέλιου για την ποιότητα της μόρφωσης που παρέχει η πολιτεία στα παιδιά του είναι έκδηλη. Και πώς να μην είναι, όταν βλέπει ότι ελάχιστοι από τους νέους εκπαιδευτικούς έχουν συναίσθηση ότι ασκούν λειτούργημα και όχι απλά κάποιο κοινό επάγγελμα, στο οποίο είτε βρέθηκαν συνειδητά για λόγους βιοπορισμού, είτε παρέτυχαν λόγω των ιδιομορφιών του συστήματος επιλογής υποψηφίων μέσω εισαγωγικών εξετάσεων... Ο Στέλιος, όμως, αρχίζει σιγά-σιγά να συνειδητοποιεί πως υπάρχουν κι άλλοι λόγοι να αγωνιά για το μέλλον των παιδιών του, ίσως ακόμα πιο σημαντικοί: Η ίδια ή μόρφωση, όσο υψηλού επιπέδου κι αν είναι, δεν αποτελεί πια το θαυματουργό κλειδί που ανοίγει τις πόρτες. Και, στη σημερινή ζοφερή πραγματικότητα, η λέξη «μέλλον» δεν είναι στολισμένη με τα φανταχτερά όνειρα του παρελθόντος για ευμάρεια και κοινωνική διάκριση: φοράει ένα φθηνό, τριμμένο ταγέρ που η εσωτερική του ετικέτα γράφει μόνο μια μισοσβησμένη λέξη - «ΕΠΙΒΙΩΣΗ»...!
Αν έχετε κάτι πιο αισιόδοξο – αλλά συνάμα και ρεαλιστικό – να προτείνετε στο Στέλιο, κάντε μια βόλτα ως την «Εύβοια», στο Κουκάκι. Το μπριάμ δεν παίζεται, και η μπύρα είναι πάντα στη σωστή θερμοκρασία!
Τετάρτη 1 Ιουνίου 2011
Αγανακτισμένοι, αλλά με ποιους;
Θα συμφωνήσω απόλυτα: η αγανάκτηση για το παλιό και το φθαρμένο είναι ένα πρώτο, ίσως και αναγκαίο βήμα για την ανατροπή και την υπέρβασή του, που θα οδηγήσει στο καινούργιο κι ελπιδοφόρο. Ένα κατά βάση αρνητικό συναίσθημα λειτουργεί εδώ ως κινητήρια δύναμη δημιουργίας και ανανέωσης. Το ζήτημα είναι, βέβαια, να προσδιοριστούν οι φυσικοί αποδέκτες αυτής της ανθρώπινης έξαρσης του θυμικού, αυτοί δηλαδή στους οποίους χρεώνεται η αποτυχία του «παλιού», αλλά και να καθοριστεί η επιθυμητή μορφή του καινούργιου...
Για να είμαι ειλικρινής, δεν έχω ακόμα κατανοήσει (τουλάχιστον, όχι στο βαθμό που θα με ικανοποιούσε) τη φιλοσοφία και τους στόχους του κινήματος των «Αγανακτισμένων». Δέχομαι πως, από τη σκοπιά της μαζικής ψυχολογίας, είναι μια άκρως υγιής κίνηση, κάτι σαν «ομαδική ψυχοθεραπεία». Τα εφιαλτικά προβλήματα ύπαρξης που, λίγο-πολύ, όλοι βιώνουμε σήμερα, γίνονται ακόμα πιο οδυνηρά μέσα από την αίσθηση της απομόνωσης. Αντίθετα, σαν μέλος ενός πλήθους όπου ο συντονισμός αισθημάτων και φωνών λειτουργεί πολλαπλασιαστικά, ο άνθρωπος νιώθει ξαφνικά να αποκτά δύναμη, σαν το ελάφι που ξεπερνά το φόβο των σαρκοβόρων αιλουροειδών μέσα απ’ το αίσθημα της ασφάλειας που του παρέχει το κοπάδι...
Αν θελήσουμε, όμως, να υπερβούμε την ψυχολογία χάριν της πολιτικής, οι αντικειμενικοί στόχοι του κινήματος δεν είναι ακόμα απόλυτα σαφείς. Καταρχήν, στα θετικά της πρωτοβουλίας πρέπει να καταγραφεί η άρνηση «καπελώματός» της από τους πάντα καραδοκούντες εκπροσώπους του ποικιλόχρωμου κομματισμού. Αυτό από μόνο του συνιστά τεράστια υπέρβαση για τα Ελληνικά (τουλάχιστον) δεδομένα, και αποτελεί σημαντική ηθική νίκη για τους εμπνευστές της κίνησης. Από κει και πέρα, όμως, μένουν αναπάντητα τα κεντρικά ερωτήματα: Προς ποιους ακριβώς (πρέπει να) στρέφεται η αγανάκτησή μας; Και, ποιες είναι οι προτάσεις μας για την «επόμενη μέρα»; Ας εξετάσουμε χωριστά κάποιους εν δυνάμει αποδέκτες του μαζικού θυμού μας:
1. Το πολιτικό σύστημα στη χώρα, συνολικά και διαχρονικά.
Αυτό θα ήταν ένας προφανής αποδέκτης αγανάκτησης σε ένα δικτατορικό καθεστώς, όπου η πολιτική ασκείται ερήμην της βούλησης των πολιτών. Στις δημοκρατίες, όμως, οι πολίτες έχουν τη δυνατότητα να επιλέγουν τους φορείς και τα πρόσωπα που ασκούν την εξουσία. Επιπλέον, πέραν του δικαιώματος του εκλέγειν, στους πολίτες δίνεται και το δικαίωμα του εκλέγεσθαι. Το πολιτικό σύστημα, λοιπόν, που, κατά την υπόθεση, εισπράττει την αγανάκτηση του λαού, αντλεί τις πρώτες ύλες του από τον ίδιο το λαό!
Είναι φανερό ότι η Δημοκρατία μας βρίσκεται στα όρια της πολιτικής χρεοκοπίας της υπό το βάρος των ίδιων της των παθογενειών. Το να αγανακτούμε μαζί της είναι απόλυτα θεμιτό, αλλά και αναγκαίο ως πρώτο βήμα ανατροπής και υπέρβασης. Το ερώτημα είναι: θέλουμε να εξυγιάνουμε το πολίτευμα, ή να το ανατρέψουμε ολοκληρωτικά; Στην πρώτη περίπτωση, με ποιους όρους και ποια μέσα θα επιτευχθεί η εξυγίανση ενός γηρασμένου μηχανισμού με κεκτημένα ανακλαστικά αυτοσυντήρησης; Στη δεύτερη, με τι είδους νέο πολίτευμα θα θέλαμε να αντικατασταθεί το υπάρχον; Δεν αισθάνομαι ότι βγήκαν απαντήσεις απ’ τις πλατείες σε τέτοια θεμελιακά ζητήματα. Εκτός κι αν τα ιπτάμενα αυγά ή οι... ελληνικότατες χειρονομίες προς τη Βουλή των Ελλήνων αποτελούν «πολιτική πρόταση»!
2. Η παρούσα Κυβέρνηση.
...Η οποία πράγματι αποδείχθηκε πολύ «λίγη» για τη διαχείριση μιας τέτοιας μείζονος κρίσης. Τι ακριβώς ζητούμε τώρα απ’ αυτήν; Να προχωρήσει με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα και πυγμή στην υλοποίηση των αναγκαίων μέτρων προκειμένου να σώσει τη χώρα απ’ την καταστροφή; Τούτο θα σημάνει εξ ορισμού ακόμα μεγαλύτερες θυσίες απ’ το λαό, και περαιτέρω υποβάθμιση του επιπέδου ζωής του. Να δείξει ένα λιγότερο διαλλακτικό πρόσωπο προς τους δανειστές; Είναι σαν να θέτει όρους για τη διεξαγωγή ενός πυγμαχικού αγώνα ένας πυγμάχος που βρίσκεται ήδη ξαπλωμένος στο ρινγκ μετά από χτύπημα νοκ-άουτ! Ρεαλιστικές προτάσεις (όχι εύκολες αριστερίστικες κενολογίες) για το προφανέστατο αδιέξοδο, υπάρχουν;
3. Οι ξένοι δανειστές.
Αυτοί είναι οι μόνοι που μας αφήνουν να αγανακτούμε απρόσκοπτα! Βρίσκονται πολύ μακριά για να ενοχληθούν απ’ τις φωνές μας. Αλλά, ακόμα κι όταν τις ακούν, τις αντιμετωπίζουν με τον ίδιο κυνισμό που έδειχναν οι Ναζί ακούγοντας τις φωνές αυτών που πέθαιναν στους θαλάμους των αερίων. Επιπλέον, θεωρούν πως είμαστε απόλυτα άξιοι της κακής μας μοίρας, αφού εθιστήκαμε βολικά σε μια μακρόχρονη πολυτέλεια που σπαταλούσε το μέτρο και τη λογική τού «σήμερα», υποθηκεύοντας νομοτελειακά το «αύριο». Μπορεί ο τρόπος που διατυπώνονται αυτές οι ανθελληνικές θέσεις να φαντάζει (και είναι πράγματι) βαρβαρικά άκομψος, η ουσία όμως παραμένει πως ο όποιος αντίλογος απ’ τη μεριά μας βασίζεται μάλλον στη συναισθηματική συνθηματολογία και την εύκολη ελληνοκεντρική ρητορεία, παρά σε πραγματιστικά θεμελιωμένη επιχειρηματολογία.
Άκουσα χθες σε μια πρωινή εκπομπή στο ραδιόφωνο για μια νέα προσέγγιση που άρχισε δειλά να κάνει την εμφάνισή της στο κίνημα της «Αγανάκτησης». Συμπυκνώνεται στη φράση: «Πριν αγανακτήσουμε με όλους τους άλλους, ας στήσουμε έναν μεγάλο καθρέφτη κι ας αγανακτήσουμε με το ίδιο το είδωλό μας. Γιατί, είμαστε όλοι συνένοχοι!» Οφείλω να χειροκροτήσω αυτό το καινούργιο αυτοκριτικό πνεύμα. Σαν εκπαιδευτικός, δύο πράγματα επαναλαμβάνω με τρόπο βαρετό στους μαθητές μου: να κόψουν το τσιγάρο όσο ακόμα μπορούν, και να μάθουν να εξετάζουν τις δικές τους ευθύνες πριν κρίνουν το «σύστημα». Για την πρώτη προτροπή, δυστυχώς δεν αισιοδοξώ ιδιαίτερα... Αυτό που με παρηγορεί είναι πως, ιδίως για τα νέα παιδιά, η δεύτερη αρχίζει σιγά-σιγά να γίνεται περιττή!
Σάββατο 28 Μαΐου 2011
Μάχη εντυπώσεων με έπαθλο πολιτικές φθορές αντιπάλων αντί της σωτηρίας της χώρας...
Δεν γνωρίζω αν τελικά χρεοκοπήσει η Ελλάδα (πιθανώς και όχι). Αυτό που σίγουρα έχει χρεοκοπήσει, από καταβολής του και σε κλιμακούμενο βαθμό μέχρι σήμερα, είναι το δικομματικό πολιτικό της σύστημα. Η χθεσινή συνάντηση των πολιτικών αρχηγών δεν αφήνει πλέον κανένα περιθώριο αμφιβολίας!
Δύο μεγάλα κόμματα που κυβέρνησαν την Ελλάδα εναλλάξ, συνεχώς από τη μεταπολίτευση έως σήμερα, αδυνατούν να συνεννοηθούν και να συνεργαστούν για την έξοδο της χώρας από την πρωτοφανή οικονομική κρίση που διέρχεται, κρίση για την οποία τα κόμματα αυτά είναι αποκλειστικά (συν)υπεύθυνα. Και όχι μόνο λόγω της πολιτικής τους ως φορείς εξουσίας, αλλά και από τη θέση τους ως δυνάμεις μείζονος αντιπολίτευσης...
Όταν την τριετία 1990-93 ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, με την οριακή κοινοβουλευτική πλειοψηφία που διέθετε, επιχείρησε να βάλει μία τάξη στην οικονομία με μέτρα που, σε σχέση με τα σημερινά τραγικά δεδομένα, φαντάζουν "ασπιρίνες", βρήκε μπροστά του τους επί μακρόν κατεβασμένους διακόπτες και τα άλλα αναχώματα που έστησαν οι σκληροί του κομματικού συνδικαλισμού του ΠΑΣΟΚ. Για να του τραβήξει οριστικά το χαλί κάτω απ' τα πόδια ο σημερινός αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο οποίος αντιλαμβανόταν τότε τον ρεαλισμό στην άσκηση της εξωτερικής πολιτικής ως... εθνική μειοδοσία!
Ανάλογες προσπάθειες συμμαζέματος της οικονομίας έκανε στη θητεία του ο επίσης πραγματιστής Κ. Σημίτης (αφήνω στην άκρη τα πολιτικά του σφάλματα, για τα οποία έχει ήδη γίνει πολλή συζήτηση). Αυτή τη φορά βρήκε μπροστά του, εκτός από τις γνωστές συντεχνίες (των προσκειμένων στο ΠΑΣΟΚ μη εξαιρουμένων), και τη "φιλο-λαϊκή" ΝΔ. Αποτέλεσμα: οι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις δεν προχώρησαν ποτέ...
Σήμερα, με τη χώρα στο χείλος του γκρεμού, η μείζων αντιπολίτευση (ουδόλως με απασχολεί ποιο κόμμα την ασκεί, αφού το ίδιο ακριβώς θα έπραττε όποιο άλλο ήταν στη θέση του!) επενδύει στην πολιτική φθορά των κυβερνώντων αντιπάλων της μέσω της κρίσης, ακόμα και με διακύβευμα την ίδια τη σωτηρία ή την καταστροφή του τόπου. Ακολουθώντας πιστά, ως φαίνεται, τα πολιτικά διδάγματα του πατρός του νυν πρωθυπουργού κατά την τριετία 1990-93: "Αφού δεν κυβερνώ εγώ, ας καεί η χώρα!"
Τελειώνοντας το σημείωμα, και κάνοντας αναγκαία παρέκβαση από το θέμα του δικομματισμού, δεν μπορώ να μη σχολιάσω τη γραφική, όσο και εθνικά ανεύθυνη στάση μερίδας της ελάσσονος αντιπολίτευσης. Άκουσα χθες αρχηγό κόμματος του Ελληνικού κοινοβουλίου να δηλώνει πως "όσο πιο γρήγορα χρεοκοπήσουμε, τόσο πιο γρήγορα θα ξεκινήσει ο λαϊκός ξεσηκωμός!" (τον οποίο το εν λόγω κόμμα διαχρονικώς οραματίζεται ως "επανάσταση" που θα καταλύσει το πολίτευμα). Το ότι (αυτονοήτως, βέβαια) φιλοξενούνται στο δημοκρατικό σύστημα ακόμα και φορείς πολιτικών ιδεών που κατ' ουσίαν το υπονομεύουν, θυμίζει τη γνωστή παροιμία: "πάρτον στο γάμο σου, να σου πει 'και του χρόνου'!"
Τετάρτη 11 Μαΐου 2011
Είναι έγκλημα η Ξενοφοβία;
Βαρέθηκα να ακούω κηρύγματα ενάντια στην ξενοφοβία. Κουράστηκα να δέχομαι νουθεσίες για το πόσο «κακό» είναι να ενοχλούμαι από την παρουσία «απελπισμένων ανθρώπων» στην πόλη μου, και προτροπές να επιδείξω σ’ αυτούς «αλληλεγγύη». Και δεν ανέχομαι άλλο να βαφτίζουν το ένστικτο της αυτοσυντήρησής μου σε «ρατσισμό»! Γι’ αυτό και αποφάσισα να ξεκαθαρίσω οριστικά κάποια πράγματα μέσα (και έξω) μου που καιρό τώρα πασχίζουν να ξεφύγουν από τα στεγανά του ανομολόγητου:
- Διατηρώ το απόλυτο δικαίωμά μου να είμαι ξενοφοβικός, και δεν πρόκειται να απολογηθώ σε κανέναν για την ενεργοποίηση των αυτοσυντηρητικών μου ενστίκτων! Αν κάποιος επιθυμεί να μην τον φοβάμαι, ας επιλέξει να λειτουργεί με τέτοιον τρόπο που να μη μου προκαλεί αυτό το δυσάρεστο συναίσθημα...
- Έχω κάθε δικαίωμα να ενοχλούμαι από την παρουσία οποιουδήποτε μου είναι δυσάρεστος, για οποιονδήποτε λόγο κρίνω εγώ! Πόσο μάλλον όταν αυτός προσβάλλει με τη συμπεριφορά του την πόλη που μεγάλωσα και ζω, υποβαθμίζει το επίπεδο της ζωής μου και αυτής των συμπολιτών μου, και, το κυριότερο, συνιστά εν δυνάμει απειλή για τη ζωή όλων μας...
- Οι μόνοι άνθρωποι στους οποίους αναγνωρίζω την ιδιότητα του απελπισμένου είναι οι αφημένοι απροστάτευτοι στο λαθραία εισαγόμενο έγκλημα συμπολίτες μου! Για τους υπόλοιπους «απελπισμένους» που «σκοτώνουν για να επιβιώσουν», ας ενδιαφερθούν οι αυτοπροσδιοριζόμενοι ως «ανθρωπιστές»...
- Αν το να βιώνω το αίσθημα του φόβου, λόγω της απειλητικής συμπεριφοράς κάποιων κοινωνικών μειονοτήτων, θεωρείται από μερικούς ως ένδειξη «ρατσισμού», τότε με κάθε δυνατή προθυμία, και χωρίς το παραμικρό ψευδο-σύμπλεγμα, δηλώνω «ρατσιστής»! Τους σπεύδοντες να αναπηδήσουν με αποτροπιασμό (τους οποίους, παρεμπιπτόντως, προτρέπω να ανοίξουν κανένα λεξικό για να μάθουν τη σωστή σημασία των λέξεων που με αβάσταχτη ελαφρότητα χρησιμοποιούν) ενημερώνω ότι έχω πολλούς αλλοδαπούς μαθητές που αγαπώ και εκτιμώ και δεν ξεχωρίζω απ’ τους «δικούς» μας. Πρόκειται για παιδιά που αγαπούν τη χώρα μας και τον πολιτισμό της, γι’ αυτό άλλωστε και επέλεξαν να εμπιστευτούν σ’ αυτήν τη μόρφωσή τους.
Τώρα, όσο για τα λαθραία εισαχθέντα, και κατ’ εξακολούθηση εισαγόμενα, «πολυπολιτισμικά προϊόντα», δεν έχω κανένα πρόβλημα να τα δω να επιστρέφουν με το ίδιο καράβι στους «πολιτισμούς» που μας τα έστειλαν! Παίρνοντας ενδεχομένως μαζί και τους συμπλεγματικούς που καιρό τώρα προσπαθούν να μας πείσουν πως «δεν έγινε και τίποτα» αν θυσιαστούν (διάβαζε, σφαχτούν) ένας-δύο συμπολίτες μας στο βωμό ενός παρανοϊκού «ανθρωπισμού» τους!
- Διατηρώ το απόλυτο δικαίωμά μου να είμαι ξενοφοβικός, και δεν πρόκειται να απολογηθώ σε κανέναν για την ενεργοποίηση των αυτοσυντηρητικών μου ενστίκτων! Αν κάποιος επιθυμεί να μην τον φοβάμαι, ας επιλέξει να λειτουργεί με τέτοιον τρόπο που να μη μου προκαλεί αυτό το δυσάρεστο συναίσθημα...
- Έχω κάθε δικαίωμα να ενοχλούμαι από την παρουσία οποιουδήποτε μου είναι δυσάρεστος, για οποιονδήποτε λόγο κρίνω εγώ! Πόσο μάλλον όταν αυτός προσβάλλει με τη συμπεριφορά του την πόλη που μεγάλωσα και ζω, υποβαθμίζει το επίπεδο της ζωής μου και αυτής των συμπολιτών μου, και, το κυριότερο, συνιστά εν δυνάμει απειλή για τη ζωή όλων μας...
- Οι μόνοι άνθρωποι στους οποίους αναγνωρίζω την ιδιότητα του απελπισμένου είναι οι αφημένοι απροστάτευτοι στο λαθραία εισαγόμενο έγκλημα συμπολίτες μου! Για τους υπόλοιπους «απελπισμένους» που «σκοτώνουν για να επιβιώσουν», ας ενδιαφερθούν οι αυτοπροσδιοριζόμενοι ως «ανθρωπιστές»...
- Αν το να βιώνω το αίσθημα του φόβου, λόγω της απειλητικής συμπεριφοράς κάποιων κοινωνικών μειονοτήτων, θεωρείται από μερικούς ως ένδειξη «ρατσισμού», τότε με κάθε δυνατή προθυμία, και χωρίς το παραμικρό ψευδο-σύμπλεγμα, δηλώνω «ρατσιστής»! Τους σπεύδοντες να αναπηδήσουν με αποτροπιασμό (τους οποίους, παρεμπιπτόντως, προτρέπω να ανοίξουν κανένα λεξικό για να μάθουν τη σωστή σημασία των λέξεων που με αβάσταχτη ελαφρότητα χρησιμοποιούν) ενημερώνω ότι έχω πολλούς αλλοδαπούς μαθητές που αγαπώ και εκτιμώ και δεν ξεχωρίζω απ’ τους «δικούς» μας. Πρόκειται για παιδιά που αγαπούν τη χώρα μας και τον πολιτισμό της, γι’ αυτό άλλωστε και επέλεξαν να εμπιστευτούν σ’ αυτήν τη μόρφωσή τους.
Τώρα, όσο για τα λαθραία εισαχθέντα, και κατ’ εξακολούθηση εισαγόμενα, «πολυπολιτισμικά προϊόντα», δεν έχω κανένα πρόβλημα να τα δω να επιστρέφουν με το ίδιο καράβι στους «πολιτισμούς» που μας τα έστειλαν! Παίρνοντας ενδεχομένως μαζί και τους συμπλεγματικούς που καιρό τώρα προσπαθούν να μας πείσουν πως «δεν έγινε και τίποτα» αν θυσιαστούν (διάβαζε, σφαχτούν) ένας-δύο συμπολίτες μας στο βωμό ενός παρανοϊκού «ανθρωπισμού» τους!
Τρίτη 10 Μαΐου 2011
Οι ένοχοι και οι «άλλοι»...
Εξιχνιάστηκε, λέει, η δολοφονία των δύο αστυνομικών, και συνελήφθησαν οι ένοχοι. Με γνώμονα το γράμμα του νόμου, η είδηση είναι απόλυτα ακριβής. Πίσω απ’ τους γραπτούς νόμους, όμως, υπάρχουν και οι άγραφες ηθικές αξίες μιας πολιτισμένης κοινωνίας. Με βάση αυτές, χιλιάδες ηθικοί αυτουργοί θα μείνουν ατιμώρητοι!
Πρώτοι στη λίστα οι καιροσκόποι πολιτικοί ηγέτες των κομμάτων της Αριστεράς που, παίζοντας επιδέξια το φθαρμένο χαρτί του μπαμπούλα-χωροφύλακα της μετεμφυλιοπολεμικής περιόδου, επιδίδονται συστηματικά στη δαιμονοποίηση του επαγγέλματος του αστυνομικού, ποντάροντας στην πολιτική και εκλογική στήριξη κοινωνικών ομάδων που θα τις βόλευε μια κοινωνία απροστάτευτη στη βία. Το ότι θα ήταν απροστάτευτη και απέναντι στο κοινό έγκλημα, αποτελεί για τους εν λόγω πολιτικούς μάλλον... τεχνική λεπτομέρεια!
Ιδεολογική στήριξη και πολιτική κάλυψη στους παραπάνω προσφέρουν πρόθυμα, και εκ του ασφαλούς, καλοβολεμένοι διανοούμενοι «ανθρωπιστές» που θεωρούν τέτοια εγκλήματα σαν αναπόφευκτες παρενέργειες ενός επιβεβλημένου πολυπολιτισμικού μετασχηματισμού της Ελληνικής κοινωνίας. Δεν διστάζουν, μάλιστα, να προχωρούν σε ηθικούς συμψηφισμούς και λογικές ακροβασίες, βάσει των οποίων η δολοφονία ενός αστυνομικού την ώρα του καθήκοντος δεν διαφέρει σε τίποτα από οποιοδήποτε άλλο «εργατικό ατύχημα»! Το πώς ένα «ατύχημα» μπορεί να είναι αποτέλεσμα πρόθεσης, βέβαια, μένει να εξηγηθεί!
Αλλά, τα ηθικά εγκλήματα κατά των δύο άτυχων αστυνομικών ξεπερνούν την επώνυμη «διανόηση» και αποκτούν μαζικό χαρακτήρα σε χώρους όπου η προστασία της ανωνυμίας διευκολύνει την εξωτερίκευση της ζωώδους πλευράς της ανθρώπινης φύσης. Μια βόλτα σε sites φανατικών οπαδών ποδοσφαιρικών ομάδων θα ήταν αρκετή για να πείσει τον αναγνώστη! Αρκεί να διάβαζε κανείς τα εμετικά σχόλια των (ανώνυμων, φυσικά) επισκεπτών τους τις μέρες αμέσως μετά τη δολοφονία... Αλλά, ο εμετός ρέει άφθονος και στα γήπεδα, σύγχρονους τόπους «ελεγχόμενης» παροχέτευσης και εκτόνωσης κοινωνικού θυμού. Με αποκορύφωμα τη χυδαία στάση των κατά τεκμήριο ελεεινότερων «φιλάθλων» της χώρας, πριν από ποδοσφαιρικό αγώνα της ΑΕΚ στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας, κατά τη διάρκεια ενός λεπτού (υποτιθέμενης) σιγής στη μνήμη των δύο νέων παιδιών...
Όσο για τη Λερναία Ύδρα της πολυπολιτισμικής εγκληματικότητας, η οποία υπέστη ένα μικρό πλήγμα στο κύρος της με τη σύλληψη των δολοφόνων, ας μην ανησυχούν οι «ανθρωπιστές»: δυο-τρεις μόνο στη φυλακή, χιλιάδες ακόμα στον «αγώνα». Και, αυτοί οι «αγωνιστές» είναι η μόνη μας ελπίδα να απαλλαγούμε, επιτέλους, από τα ένστολα παράσιτα που επιμένουν να εμποδίζουν τους υποψήφιους βιαστές της κοινωνίας να ασκήσουν το «δημοκρατικό» τους δικαίωμα!
Πρώτοι στη λίστα οι καιροσκόποι πολιτικοί ηγέτες των κομμάτων της Αριστεράς που, παίζοντας επιδέξια το φθαρμένο χαρτί του μπαμπούλα-χωροφύλακα της μετεμφυλιοπολεμικής περιόδου, επιδίδονται συστηματικά στη δαιμονοποίηση του επαγγέλματος του αστυνομικού, ποντάροντας στην πολιτική και εκλογική στήριξη κοινωνικών ομάδων που θα τις βόλευε μια κοινωνία απροστάτευτη στη βία. Το ότι θα ήταν απροστάτευτη και απέναντι στο κοινό έγκλημα, αποτελεί για τους εν λόγω πολιτικούς μάλλον... τεχνική λεπτομέρεια!
Ιδεολογική στήριξη και πολιτική κάλυψη στους παραπάνω προσφέρουν πρόθυμα, και εκ του ασφαλούς, καλοβολεμένοι διανοούμενοι «ανθρωπιστές» που θεωρούν τέτοια εγκλήματα σαν αναπόφευκτες παρενέργειες ενός επιβεβλημένου πολυπολιτισμικού μετασχηματισμού της Ελληνικής κοινωνίας. Δεν διστάζουν, μάλιστα, να προχωρούν σε ηθικούς συμψηφισμούς και λογικές ακροβασίες, βάσει των οποίων η δολοφονία ενός αστυνομικού την ώρα του καθήκοντος δεν διαφέρει σε τίποτα από οποιοδήποτε άλλο «εργατικό ατύχημα»! Το πώς ένα «ατύχημα» μπορεί να είναι αποτέλεσμα πρόθεσης, βέβαια, μένει να εξηγηθεί!
Αλλά, τα ηθικά εγκλήματα κατά των δύο άτυχων αστυνομικών ξεπερνούν την επώνυμη «διανόηση» και αποκτούν μαζικό χαρακτήρα σε χώρους όπου η προστασία της ανωνυμίας διευκολύνει την εξωτερίκευση της ζωώδους πλευράς της ανθρώπινης φύσης. Μια βόλτα σε sites φανατικών οπαδών ποδοσφαιρικών ομάδων θα ήταν αρκετή για να πείσει τον αναγνώστη! Αρκεί να διάβαζε κανείς τα εμετικά σχόλια των (ανώνυμων, φυσικά) επισκεπτών τους τις μέρες αμέσως μετά τη δολοφονία... Αλλά, ο εμετός ρέει άφθονος και στα γήπεδα, σύγχρονους τόπους «ελεγχόμενης» παροχέτευσης και εκτόνωσης κοινωνικού θυμού. Με αποκορύφωμα τη χυδαία στάση των κατά τεκμήριο ελεεινότερων «φιλάθλων» της χώρας, πριν από ποδοσφαιρικό αγώνα της ΑΕΚ στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας, κατά τη διάρκεια ενός λεπτού (υποτιθέμενης) σιγής στη μνήμη των δύο νέων παιδιών...
Όσο για τη Λερναία Ύδρα της πολυπολιτισμικής εγκληματικότητας, η οποία υπέστη ένα μικρό πλήγμα στο κύρος της με τη σύλληψη των δολοφόνων, ας μην ανησυχούν οι «ανθρωπιστές»: δυο-τρεις μόνο στη φυλακή, χιλιάδες ακόμα στον «αγώνα». Και, αυτοί οι «αγωνιστές» είναι η μόνη μας ελπίδα να απαλλαγούμε, επιτέλους, από τα ένστολα παράσιτα που επιμένουν να εμποδίζουν τους υποψήφιους βιαστές της κοινωνίας να ασκήσουν το «δημοκρατικό» τους δικαίωμα!
Τετάρτη 4 Μαΐου 2011
Marfin: Ένα χρόνο μετά, τα θύματα ακόμα περιμένουν δικαίωση...
Το οξύμωρο της «δημοκρατικής» Αριστεράς...
Τα παρακάτω αποτελούν καθαρά προσωπικές απόψεις του γράφοντος. Δεν αυταπατώμαι πως θα τύχουν της καθολικής επιδοκιμασίας των αναγνωστών. Για να είμαι ειλικρινής, κάτι τέτοιο δεν θα μου ήταν καν επιθυμητό! Γιατί, όταν κάποια ιδέα συναντά άμεση και αβίαστη αποδοχή, αυτή μάλλον περιέχει πράγματα χιλιοειπωμένα, απ’ αυτά που έχουν ωριμάσει για τα καλά στη σκέψη των ανθρώπων. Σήμερα, λοιπόν, εγώ θα το παίξω «προβοκάτορας»!
Ομολογώ πως έβλεπα πάντα με συμπάθεια την Αριστερά. Όχι τόσο για ιδεολογικούς, όσο για ανθρωπιστικούς λόγους. Η Μακρόνησος φάνταζε σ’ εμένα σαν ένα μικρό «Ελληνικό Άουσβιτς» που εξάγνισε για πάντα εκείνους που υπέφεραν εκεί. Από την άλλη μεριά, υπήρχαν χαραγμένες στο μυαλό μου οι φρικαλεότητες ενός πολιτικού συστήματος ξεπουλημένου στην ξενοκρατία, στο οποίο περίοπτες θέσεις είχαν καταλάβει προδότες συνεργάτες των εισβολέων της Κατοχής.
Από την εποχή του πολέμου, όμως, έχουν περάσει πολλά χρόνια. Οι επαναστατικές φαντασιώσεις και οι σχετιζόμενες ακραίες ρητορείες του «ορθόδοξου» προλεταριακού αριστερισμού έδωσαν τη θέση τους στον πολιτικό ορθολογισμό της σύγχρονης αριστεράς, σε εναρμόνιση με τις πραγματικότητες της εποχής μας. Ποιας αριστεράς; Όχι πάντως της δικής μας! Που, αν και αυτοχαρακτηρίζεται «δημοκρατική» (καθιστώντας συνώνυμους τους όρους «αριστερός» και «δημοκράτης»), εν τούτοις εξακολουθεί να ονειρεύεται την βίαιη ανατροπή του ίδιου του δημοκρατικού πολιτεύματος! Και, μια τέτοια ανατροπή καθιστά απαραίτητη την ύπαρξη τριών, τουλάχιστον, βασικών προϋποθέσεων: (α) ενός διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος που φέρνει το πολίτευμα στα μέτρα των συμφερόντων του, (β) μιας κοινωνίας μη ευημερούσας, με έντονο το αίσθημα της ανισότητας και της αδικίας, και (γ) μιας ειδικά στρατολογημένης κοινωνικής μειοψηφίας που θα ανάψει τον πυρσό της επανάστασης. Ή μάλλον, τη μολότοφ!
Για την πλήρωση των δύο πρώτων προϋποθέσεων, η όποια ανάλυση περιττεύει (εκτός αν ο αναγνώστης δεν έχει βρεθεί ποτέ σ’ αυτή τη χώρα). Η τρίτη προϋπόθεση, τώρα, αποτελεί μια από τις σκοτεινότερες υποθέσεις στη μεταπολιτευτική Ελλάδα. Αναφέρομαι, φυσικά, στον λεγόμενο «αντιεξουσιαστικό» χώρο. Ποιοι είναι και τι ζητούν; Μια εύκολη εξήγηση που έδινα για χρόνια ήταν πως πρόκειται για εγκάθετους του εκάστοτε συστήματος εξουσίας (ανεξαρτήτως του χρώματος και της κομματικής ταυτότητάς του) οι οποίοι παρεισφρέουν σε κάθε κοινωνική διαμαρτυρία προκαλώντας βίαια (συχνά αιματηρά) επεισόδια και καταστροφές, με σκοπό να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη και να δυσφημίσουν τις προθέσεις αυτών που διαμαρτύρονται. Αναθεώρησα ριζικά αυτή την άποψη πέρυσι τέτοιον καιρό...
Ένας χρόνος πέρασε από τη μέρα που μια ομάδα δολοφόνων με κουκούλες (το σύγχρονο δημοκρατικό έμβλημα της άκρας αριστεράς) έκαψε μια τράπεζα στο κέντρο της Αθήνας κατά τη διάρκεια μαζικής κοινωνικής διαμαρτυρίας για τα πρωτόγνωρα, απάνθρωπα οικονομικά μέτρα που μόλις είχαν επιβληθεί στον Ελληνικό λαό. Και το έπραξαν γνωρίζοντας ότι μέσα στην τράπεζα τη στιγμή εκείνη εργάζονταν άνθρωποι. Ή μάλλον, «υπάνθρωποι», σύμφωνα με τις υστερικές κραυγές «κάψτε τους όλους!» που ακούστηκαν τη στιγμή της τέλεσης του εγκλήματος, το οποίο είχε σαν αποτέλεσμα τον θάνατο τριών νέων ανθρώπων. Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι οι αντιδράσεις των δύο κομμάτων της κοινοβουλευτικής Αριστεράς αμέσως μετά. Το ένα κόμμα (θλιβεροί πολιτικοί απόγονοι και κατάντημα της πάλαι ποτέ τιμημένης ΕΔΑ) έσπευσε πανικόβλητο να κρατήσει αποστάσεις και να καταδικάσει «απερίφραστα» την αποτρόπαια πράξη, θέλοντας να γλιτώσει τη «ρετσινιά» του ηθικού αυτουργού, αφού είχε επί μακρόν εναγκαλισθεί τα «παιδιά» με τις κουκούλες προσβλέποντας σε μια αύξηση της δεξαμενής της εκλογικής του πελατείας. Το έτερο κόμμα (τα στελέχη του οποίου δεν έχουν ενημερωθεί ακόμα για τον θάνατο του Στάλιν!) το οποίο μέχρι εκείνη τη στιγμή είχε υπάρξει διαπρύσιος κήρυξ ενάντια στην «αντιεξουσιαστική» βία, δεν έχασε την ευκαιρία να πάει χαμένη! Με μια «ήξεις-αφήξεις» τοποθέτηση του στυλ «ναι μεν, αλλά...», που ισοδυναμούσε με ηθική κάλυψη, έκλεισε πονηρά το μάτι στα καλόπαιδα λέγοντάς τους: «εδώ είμαστε κι εμείς!».
Η διαχρονική και πολύπλευρη ανοχή της Αριστεράς προς αυτές τις βίαιες κοινωνικές ομάδες (η στάση της απέναντί τους υπήρξε ανέκαθεν, στην καλύτερη περίπτωση, ουδέτερη, ποτέ ουσιαστικά και πειστικά καταδικαστική) οδηγεί στη σκέψη (δεν θα πω βεβαιότητα) ότι, ενδεχομένως, η Αριστερά τους βλέπει σαν χρήσιμα εργαλεία στο πλαίσιο ενός ουτοπικού οράματος μιας μελλοντικής «επανάστασης» που θα ανατρέψει το «διεφθαρμένο» πολιτικό σύστημα και το «χρεοκοπημένο» δημοκρατικό πολίτευμα μέσα στο οποίο το σύστημα ευδοκιμεί. Αν τούτο αληθεύει, πρόκειται πράγματι για τραγική ειρωνεία: η ίδια η δημοκρατία δέχεται φιλόξενα στον οίκο της εκείνες τις πολιτικές δυνάμεις που απεργάζονται την καταστροφή της!
Όσο για τα τραγικά θύματα της Marfin, περιμένουν ακόμα, εν είδει ηθικής δικαίωσης, να μάθουν τα ονόματα των δολοφόνων τους, σύμφωνα και με τις βαρύγδουπες υποσχέσεις της πολιτείας ένα χρόνο πριν. Εκτός αν δεχθούμε την άποψη πως ο θάνατος από χέρι «προοδευτικών αριστερών επαναστατών» αποτελεί τίτλο τιμής και εισιτήριο για τον παράδεισο! Όμως, μερικά λουλούδια και λίγες συγκινητικές λέξεις δεν είναι αρκετές για να σβήσουν το κρίμα... Το οποίο θα βαραίνει τις συνειδήσεις εκείνων που, σε μια προηγούμενη περίπτωση δολοφονίας με πολιτικές προεκτάσεις, έλεγαν ελαφρά τη καρδία την ώρα που καιγόταν η Αθήνα: «αφήστε τα παιδιά να είναι θυμωμένα!», δίνοντας κατ’ ουσία στους ανεγκέφαλους του περιθωρίου το σύνθημα μιας ανεξέλεγκτης εκδικητικής δολοφονικής αντεπίθεσης. Αριστεροί, σου λέει... Θα τρίζουν τα κόκκαλα αυτών που τα άφησαν στα ξερονήσια!
Κ.Π.
Για να θυμηθούμε:
http://www.nooz.gr/article/tragodiatreis-nekroi-stin-poreia
http://www.madata.gr/epikairotita/social/61947.html
Σάββατο 16 Απριλίου 2011
Λαθρομετανάστευση: Εύκολες ρητορείες, σαθρά επιχειρήματα!
Ο δονκιχωτισμός κάποιων φανατικών του "πολυπολιτισμικού ανθρωπισμού", με στόχο τα ενοχικά ανακλαστικά της Ελληνικής κοινωνίας, δεν έχει τέλος! Κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν, σώνει και καλά, πως είμαστε ένα έθνος ανάλγητων ρατσιστών που κατασκεύασαν έναν φανταστικό εχθρό, τους λαθρομετανάστες (ο όρος είναι δόκιμος και ακριβής, άρα περιττά τα εισαγωγικά!) με σκοπό να αποπροσανατολίσουν εαυτούς και αλλήλους από εσωτερικά τους προβλήματα. Στην πραγματικότητα, ουδεμία αλλοίωση στην κοινωνική ζωή του τόπου έχουν επιφέρει οι αμέτρητες χιλιάδες των "δυστυχισμένων" που ήρθαν στη χώρα ως "ικέτες" αιτούντες φιλοξενία, της οποίας τους ιερούς κανόνες (υποτίθεται...) σέβονται απόλυτα! Όσο για την κατακόρυφη αύξηση της εγκληματικότητας, είναι άλλο ένα ύποπτο "μύθευμα" που διοχετεύεται στην Ελληνική κοινή γνώμη από σκοτεινούς κύκλους του εγχώριου και διεθνούς φασιστικού ρατσισμού!
Το πολυφωνικό aixmi.gr δίνει βήμα σε όλες τις απόψεις, και καλά κάνει. Καλά κάνουμε κι εμείς οι αναγνώστες του, όμως, να επισημαίνουμε την σαθρότητα των επιχειρημάτων κάποιων αρθρογράφων του. Ιδιαίτερα όταν αυτοί μας προκαλούν υποτιμώντας τη νοημοσύνη μας...
Της Αφροδίτης Αλ Σάλεχ *
Δεν έχει υπάρξει περίοδος στην ιστορία της ανθρωπότητας που ο μετανάστης να ήταν καλοδεχούμενος από τη γειτονία ή την κοινότητα. Αφενός αυτό οφείλεται σε εγγενή ανθρώπινα χαρακτηριστικά- κανένας δεν νιώθει άνετα όταν ένας μη γνώριμός μας εισέρχεται σε χώρο που τον χαρακτηρίζουμε «δικό μας».
Άλλωστε, η έννοια του ξένου είναι συνυφασμένη με την έννοια του φόβου και συγκεκριμένα του φόβου του εγκλήματος, στην περίοδο της νεωτερικότητας. Πόσο μάλλον όταν αυτός ο «άλλος» δεν ανήκει στην οικεία μας «φαντασιακή κοινότητα». Δεν θα πω εθνότητα μήτε εθνικότητα.
Η Φαντασιακή Κοινότητα είναι κάτι ευρύτερο, αλλά και πιο συγκεκριμένο ταυτοχρόνως, ανάλογα με την ερμηνεία που δίνει ο καθένας. Στη φαντασιακή κοινότητα κάποιου είναι αποδεκτός – ο Αθηναίος αλλά όχι ο Πατρινός, και αντιστρόφως. Είναι αποδεκτός ο οπαδός της ΑΕΚ, αλλά όχι του Ολυμπιακού. Ο Ευρωπαίος, αλλά όχι ο Αφρικανός. Ο Αφρικανός, αλλά όχι ο Ασιάτης. Επίσης, η φαντασιακή κοινότητα εξελίσσεται και προσαρμόζεται. Κάποτε δεν ήταν αποδεκτός ο Αλβανός. Τώρα είναι. Όπως κάποτε ήταν αποδεκτοί οι Σύριοι μετανάστες, τώρα δεν είναι.
Η δυσανεξία, όμως, απέναντι στον μετανάστη, δεν οφείλεται μόνο στην εγγενή φύση του ανθρώπου, η οποία άλλωστε αντιμετωπίζεται όταν ο ξένος πάψει να είναι ξένος. Η δυσανεξία συχνά είναι αποτέλεσμα κατασκευής. Κατασκευάζουμε το φόβο του μετανάστη, του άλλου, του ξένου, για ποικίλους λόγους. Ο βασικότερος όλων είναι ο αποπροσανατολισμός της κοινωνίας και η απαίτηση για κοινωνική πειθαρχία.
Άλλωστε ο φόβος για την ατομική μας ασφάλεια είναι το αποτελεσματικότερο μέσο για την επιβολή και, κυρίως, την εσωτερίκευση αυτής της πειθαρχίας – όταν, δηλαδή, η πειθαρχία δεν απαντάται ως απαίτηση των Αρχών, αλλά ως απαίτηση της κοινωνίας ή και του εαυτού. Κι αυτό είναι το μεγάλο ζήτημα.
Γράφει ένας σπουδαίος θεωρητικός: «Kι έγιναν κρατούμενοι της δικής τους αναχώρησης… έχοντας ως μόνη τους αλήθεια και πατρίδα την άγονη έκταση μεταξύ δυο χωρών που δεν μπορούν να του ανήκουν»… Ο συγγραφέας, που δεν είναι άλλος από τον Φουκώ, δεν αναφέρεται στον μετανάστη αλλά στον τρελό- στον ψυχικά ασθενή, και το πλοίο των τρελών Stultifera Navis, στο οποίο κρατούσαν τον τρελό «κλεισμένο έξω από τις πόρτες της πόλης: H έξωση του τον εισάγει και τον φυλακίζει. Κι η φυλακή του είναι το ίδιο το κατώφλι, το πέρασμα.» Αυτό το πλοίο που επανεμφανίστηκε στις μέρες μας σε διάφορες χώρες, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας.
Η αποφυγή του παραλληλισμού είναι δραματικά αδύνατη. Ο Φουκώ εξηγεί ότι πρόκειται για μια πάγια τακτική. Το μόνο που αλλάζει είναι η ταυτότητα του ανεπιθύμητου: «Ο πρώτος άλλος ήταν ο λεπρός και ενώ η λέπρα εξαφανίστηκε κάποια στιγμή, οι δομές και διαδικασίες εξοπλισμού, παρέμειναν, αφορώντας πλέον τους φτωχούς, τους αποκλίνοντες, τους παραβατικούς»… τους μετανάστες.
Η συνταγή είναι πανάρχαια, δοκιμασμένη και ασυναγώνιστη κι αν υπάρχει ένας τρόπος αντιμετώπισης της είναι η επίγνωσή της. Να εντοπίζουμε, δηλαδή το πως γίνεται η κατασκευή του εχθρού και του φόβου, αλλά και ποια συμφέροντα εξυπηρετεί – ατομικά, κοινωνικά, οικονομικά, πολιτικά.
Σε γενικές γραμμές ισχύει το σχήμα που εύγλωττα περιγράφει ο Young «καμία άλλη πληθυσμιακή ομάδα δεν έχει τη μαγική δύναμη να παρέχει «εξηγήσεις» για κάθε πιθανό πρόβλημα της κοινωνίας υποδοχής». Από τα επεισόδια του Δεκεμβρίου του 2008 μέχρι και σήμερα, στην παρούσα πρωτοφανή οικονομική κρίση που αντιμετωπίζει η χώρα, …ο πολίτης εύκολα πείθεται ότι ο μόνος ένοχος είναι ο περίφημος «λαθρομετανάστης»…
Θεωρώ το Δεκέμβρη 2008 ως τη χρονική στιγμή έναρξης της ακραίας ρητορικής και της αποδοχής της από μεγάλο μέρος του πληθυσμού, που σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να τον χαρακτηρίσουμε ως φασίζοντα. Όμως, τις ημέρες εκείνες του Δεκέμβρη έλαβε χώρα, για πρώτη φορά, μια συστηματική και οργανωμένη κατασκευή εσωτερικού εχθρού – δεν ήταν εξέγερση μαθητών, αλλά πλιάτσικο αλλοδαπών, επέλεξαν να μας πουν… Ο λόγος δεν ήταν άλλος από την επιθυμία αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης. Διότι ναι, ο Έλληνας μπορούσε να δεχθεί μια μαζική και βίαιη κινητοποίηση κατά της κρατικής βίας από Έλληνες, αλλά όχι από «κλέφτες αλλοδαπούς». Και κάπως έτσι διαμορφώθηκε το απαραίτητο κλίμα για την μαζική αποδοκιμασία των κινητοποιήσεων. Η τακτική αυτή βέβαια οδήγησε όχι μόνο στην πόλωση της κοινωνίας αλλά και στην επανεμφάνιση της τρομοκρατίας.
Αναγνωρίζω ότι πολλοί θα σπεύσουν να το αρνηθούν, υποστηρίζοντας ότι ο φόβος απέναντι στο μετανάστη και στο έγκλημα είναι βάσιμος, τονίζοντας την κατάσταση στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας. Δεν αντιλέγω.
Αφενός χρειάζεται εκτεταμένη μελέτη για να μπορέσουμε να αντιληφθούμε αν είναι ή όχι βάσιμος ο φόβος. (Εντύπωση, βέβαια προκαλεί το γεγονός ότι ενώ στο ιστορικό κέντρο το ζήτημα δεν είναι μόνο οι μετανάστες, αλλά και οι χρήστες ναρκωτικών, τα εκδιδόμενα άτομα δίχως άδεια εργασίας, η παραοικονομία, οι άστεγοι…, η δημόσια ρητορική εμμένει στον μετανάστη). Αφετέρου, η κατασκευή στην οποία αναφέρομαι, δεν απορρέει μόνο από ρητορικές. Είναι και αποτέλεσμα πολιτικών. Το ότι επέτρεψαν (ή ώθησαν) το ιστορικό κέντρο να καταλήξει σε αυτή την κατάσταση, το ότι στοιβάξανε ανθρώπινες ψυχές ωθώντας τες στην εξαθλίωση και στην παραβατικότητα, είναι επίσης κατασκευή που εξυπηρετεί συμφέροντα – ένα από αυτά είναι η υποβάθμιση της αξίας της γης.
Στο σημείο αυτό επιτρέψτε μου ένα περιορισμένο σχόλιο: Μιλάμε για ανθρώπινα δικαιώματα συχνά. Και επικεντρωνόμαστε μόνο στο δεύτερο όρο, στα «δικαιώματα». Τι γίνεται όμως όταν δοκιμάζεται ο πρώτος όρος της έννοιας; Το ανθρώπινα. Ο άνθρωπος.
Όταν απ-ανθρωποποιούμε τον άνθρωπο; Για το δικαίωμα στο να είσαι «άνθρωπος» δεν μιλάει κανείς. Και τότε, όταν χάνεις την ανθρώπινη υπόσταση, τίθεται σε αμφισβήτηση η έννοια των δικαιωμάτων. Δηλαδή, ο κόσμος σε καμία περίπτωση δεν αντιλαμβάνεται ότι παραβιάζει ανθρώπινα δικαιώματα, διότι το υποκείμενο του φόβου δεν θεωρείται άνθρωπος. Και αυτό γίνεται τόσο απλά. Και αυτό είναι κατασκευή. Η κατασκευή που απορρέει και από τον ίδιο τον όρο «λαθρομετανάστης», ο οποίος ορίζει ότι το υποκείμενο δεν είναι άνθρωπος, άλλα πράγμα παράνομο και ταυτοχρόνως επικίνδυνο. Είναι αυτό που «δεν επιτρέπεται να είναι εδώ, ανάμεσα μας».
(Η αρθρογράφος προαναγγέλλει την δημοσίευση και δεύτερου μέρους της μελέτης της.)
* Η Αφροδίτη Αλ Σάλεχ είναι πολιτική επιστήμων.
Αγαπητή κυρία Αλ Σάλεχ,
γράφετε: «Δεν επιτρέπεται να είναι εδώ ανάμεσά μας», ποιος δεν το επιτρέπει;
Η αναλγησία των κρατούντων, η αδιαφορία τους για κανονισμούς που απευθύνονται στα ανθρώπινα, στην αξιοπρέπεια, στην ισότητα και τη Δημοκρατία. Η ανικανότητα και η αδιαφορία τους να θεσπίσουν νόμους τέτοιους που να δημιουργούν ασφάλεια στους πολίτες. Από την αρχαιότητα «ο ξένος» ήταν πρόσωπο ιερό, απολάμβανε την φιλοξενία και την αποδοχή, ήταν ισότιμο μέλος της κοινωνία στην οποία για διαφορετικούς λόγους αναγκαζόταν να εναρμονιστεί. Η εξουσία παράγει φόβο, ο φόβοε φέρνει βία, η βία φέρνει βία κλπ. Αδικούνται ασύστολα σχεδόν όλοι οι μετανάστες που η μοίρα όρισε να εγκαταλείψουν τη γελέθλια γη τους, για ένα πιο φωτεινό μέλλον, για τους ίδιους και τα παιδιά τους.
Τα ΜΜΕ σπέρνουν τον φόβο με τον τρόπο που χειρίζονται τους ξένους. Ψέμματα, λαϊκισμός, ειδήσεις αισχύστου είδους, τρομολαγνία, πουριτανισμός, όλα αυτά και πολλά άλλα είναι τα εργαλεία τους.
Πώς λοιπόν να πειστεί η ελληνική κοινωνία να ανοίξει την αγκαλιά της; Ποια μεταναστευτική πολιτική εφαρμόστηκε τόσα χρόνια, ικανή να δημιουργήσει ελπίδα στους απελπισμένους; Με ποιο τρόπο θα πειστούν οι Έλληνες πολίτες να γίνουν εθελοντές της δικής σας επίπονης και εξαιρετικής προσπάθειας τόσων χρόνων; Η ίδια αδικηθήκατε πραγματικά από τα ΜΜΕ, ίσως γιατί δεν είστε γκομενίτσα που χαχανίζετε στα πρωϊνάδικα άνευ λόγου.
Αθροίζομαι μαζί σας για το καλό, παρακολουθώ διεξοδικά ό,τι κι αν κάνετε, μη μασάτε με τα χτυπήματα, είστε ξεχωριστή και αυτό δεν συγχωρείται εύκολα από τη συντήρηση.
Δύναμη και κουράγιο.
Δεν είστε μόνη.
Σας ευχαριστώ. (ΔΕΣΠΟΙΝΑ Α.)
Υπάρχει τρομερή απόγνωση στο κόσμο αυτή τη στιγμή. Δεν μπορούμε να τους δεχτούμε όλους για τον απλό λόγο πως θα φτασουμε πλυθησμό 5-6 δισεκατομμυρια εδω. Πρέπει να βοηθησουμε οργανωμένα όσους περισσότερους μπορούμε και τους υπόλοιπους να τους γυρνάμε πίσω κατα τη γνωμη μου.
Η Ελλάδα ανήκει στους Ελληνες. (Δημήτρης Α.)
Ωραία ανάλυση, εντυπωσιακές παραπομπές στη σκέψη σοφών, άψογη χρήση του λόγου. Θα μπορούσε να αποτελεί τμήμα διδακτορικής διατριβής εκπονούμενης σε χώρα όπου ελάχιστα γνωστή είναι η Ελληνική πραγματικότητα. Όμως…
1. Ο μέσος αναγνώστης δεν είναι πολιτικός επιστήμων, και ως εκ τούτου δεν αναμένεται να γνωρίζει τον (ούτως ή άλλως αμφιλεγόμενο) όρο «Φαντασιακή Κοινότητα». Μια σχετική παραπομπή δεν θα ήταν περιττή. Π.χ.,
http://politicalperson.wordpress.com/2011/01/25/4/
http://www.tovima.gr/relatedarticles/article/?aid=89493
http://www.epohi.gr/portal/arxeio/3445
Να υποθέσω ότι και όλοι όσοι έχουμε Ελληνική συνείδηση αποτελούμε μια «Φαντασιακή Κοινότητα»; Μήπως και όσοι μοιραζόμαστε την συνειδητότητα του ανήκειν στο ανθρώπινο είδος; Στο κάτω-κάτω, όλα τα έμβια όντα αποτελούν εκφάνσεις της ίδιας της ζωής!
2. «Κατασκευάζουμε το φόβο του μετανάστη (για την ατομική μας ασφάλεια)…», «…χρειάζεται εκτεταμένη μελέτη για να μπορέσουμε να αντιληφθούμε αν είναι ή όχι βάσιμος ο φόβος…».
Βρίσκομαι στον πειρασμό της αδιακρισίας να ρωτήσω την αρθρογράφο σε ποια πόλη ζει! Για να διαπιστώσει, πάντως, πόσο «κατασκευασμένος» ή πόσο «βάσιμος» είναι ο εν λόγω φόβος, θα της πρότεινα, όταν με το καλό επισκεφθεί την πόλη μας, να κάνει μια βόλτα στις Αθηναϊκές γειτονιές του στενού και ευρύτερου κέντρου, ιδιαίτερα μετά τη δύση του ηλίου…
3. «…στην παρούσα πρωτοφανή οικονομική κρίση που αντιμετωπίζει η χώρα… ο πολίτης εύκολα πείθεται ότι ο μόνος ένοχος είναι ο περίφημος ‘λαθρομετανάστης’…».
Ομολογώ πως βρίσκω την ιδέα πρωτότυπη! Έχω ακούσει να ενοχοποιούνται για την κρίση οι «διεφθαρμένοι πολιτικοί», οι «καλοπερασάκηδες νεόπλουτοι» που τα «έτρωγαν στα μπουζούκια και στα ακριβά αυτοκίνητα», οι επιχειρηματίες που «ξεχνούσαν» να κόβουν αποδείξεις, ακόμα κι εγώ ο μισθωτός που «ξεχνούσα» να τις ζητήσω. Αλλά, ως πολίτης, δεν θυμάμαι να «πείστηκα εύκολα» (ή δύσκολα) από κανέναν περί της «ενοχής των λαθρομεταναστών»!
4. «Το ότι επέτρεψαν (ή ώθησαν) το ιστορικό κέντρο να καταλήξει σε αυτή την κατάσταση… εξυπηρετεί συμφέροντα – ένα από αυτά είναι η υποβάθμιση της αξίας της γης.»
Συμφωνώ και επαυξάνω!! Και θα περιμένω ένα επόμενο άρθρο σας που να κάνει τομές σ’ αυτό το πράγματι σκοτεινό θέμα! (Κώστας Π.)
2010 στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα, σύμφωνα με αποκλειστικά στοιχεία του Α984, σημειώθηκαν 2.072 κλοπές, 336 ληστείες και 395 κλοπές αυτοκινήτων δηλαδή κάθε μέρα κατά μέσο όρο 6 κλοπές και μια ληστεία.
Τον ίδιο χρόνο από το Αστυνομικό Τμήμα του Αγίου Παντελεήμονα, συνελήφθησαν για διάφορα αδικήματα 1.546 άτομα εκ των οποίων σύμφωνα με το αρχηγείο της ελληνικής αστυνομίας το 80% είναι αλλοδαποί. ****
Ειδικότερα….
σε ότι αφορά τη λεγόμενη εγκληματικότητα του δρόμου ή αλλιώς Street crime, το 2010 παρουσίασε κατακόρυφη αύξηση σε σχέση με το 2009, στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα και στις περιφερειακές πλατείες: Καραϊσκάκη, Βικτωρίας, Αττικής και Κολιάτσου.
Οι ληστείες σε ταξί, αυξήθηκαν κατά 383, 33%, οι ληστείες σε μίνι μάρκετ κατά 30,26 % οι ληστείες σε άλλα καταστήματα σε ποσοστό 41,18% και οι ληστείες σε σπίτια κατά 57,89%.
Οι αρπαγές τσαντών αυξήθηκαν κατά 66,52% και σε κινητά τηλέφωνα κατά 101,23%.
Δήλωση έκανε στο Αθήνα 9,84 η Μαρίνα Βήχου για τους οίκους ανοχής που λειτουργούν στην περιοχή, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι «από τους 250 συνολικά στο Δήμο Αθηναίων οι 70 εντοπίζονται στον Άγιο Παντελεήμονα, πράγμα το οποίο υποβαθμίζει περαιτέρω την περιοχή »
Αυτά τα προβλήματα δημιουργεί η ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση σε μια μικρή και φτωχή χώρα σαν την Ελλάδα που δεν μπορεί να θρέψει τους κατοίκους της.Και ο Άγιος Παντελεήμονας είναι ένα μικρό παράδειγμα από τα τόσα γκέτο που έχουν δηνιουργηθεί στην Ελληνική κοινωνία και γενικότερα τα τεράστια προβλήματα που δημιουργεί η αθρόα εισαγωγή μεταναστών χωρίς καν τους βασικούς κανόνες υποδοχής και ελέγχου.
Είναι πολύ ωραίες όλες αυτές οι ανθρωπιστικές ρητορείες που αγγίζουν τα όρια του μεταφυσικού αλλά η χρεωκοπημένη Ελλάδα μου φαίνεται λίγο δύσκολο να σώσει από την πείνα 2 δισ. φτωχών αφήστε και καμια άλλη χώρα πιο πλούσια από εμας να σώσει τον πλανήτη και να μην αποτελούμε τα κορόιδα της Ευρώπης που μας χρησιμοποιούν ως ανθρωποχαβούζα δυστυχισμένων ανθρώπων για να σώσουν τις χώρες τους από την ανεξέλεγκτη μετανάστευση εδώ δεν είμαστε ικανοί να σώσουμε τον εαυτό μας θα σώσουμε ολόκληρο τον πλανήτη; (SAKIS BL)
Ο όρος ‘φαντασιακη κοινοτητα’ δεν ειναι δικο σου αλλα του Benedict Anderson (κραυγαλεα λογοκλοπη). Αυτα που γραφεις σχετικα ειναι μια προσπαθεια απ’ τη πλευρα σου να εξηγησεις αυτο που λεει o Anderson οτι ο ρατσισμος πρωταρχικα συνδεθηκε με την ιδεολογια της ταξης κι οχι με τον εθνικισμο (αυτο συνεβη πολυ αργοτερα). Το ζητημα της ταυτοτητας το οποιο απλα συγχεεις με την ετεροτητα ειναι πολυ πιο συνθετο απ’ οτι νομιζουν μερικοι. Εν πασει περιπτωσει στην Ελλαδα δεν εχουμε μεταναστευτικη πολιτικη και γενικα δεν εχουμε πολιτικη. Εκει τελειωνει το πραγμα. Το κακο ειναι οτι η μεταναστευη εχει εμπορευσιμο ειδος (καποιοι κερδιζουν πολλα λεφτα) και αντικειμενο πολιτικης εκμεταλλευσης απο ακραιους (δεξιους κ αριστερους). (anna)
(Πηγή: aixmi.gr)
Το πολυφωνικό aixmi.gr δίνει βήμα σε όλες τις απόψεις, και καλά κάνει. Καλά κάνουμε κι εμείς οι αναγνώστες του, όμως, να επισημαίνουμε την σαθρότητα των επιχειρημάτων κάποιων αρθρογράφων του. Ιδιαίτερα όταν αυτοί μας προκαλούν υποτιμώντας τη νοημοσύνη μας...
Μετανάστης, ο μεγάλος ανεπιθύμητος
Της Αφροδίτης Αλ Σάλεχ *
Δεν έχει υπάρξει περίοδος στην ιστορία της ανθρωπότητας που ο μετανάστης να ήταν καλοδεχούμενος από τη γειτονία ή την κοινότητα. Αφενός αυτό οφείλεται σε εγγενή ανθρώπινα χαρακτηριστικά- κανένας δεν νιώθει άνετα όταν ένας μη γνώριμός μας εισέρχεται σε χώρο που τον χαρακτηρίζουμε «δικό μας».
Άλλωστε, η έννοια του ξένου είναι συνυφασμένη με την έννοια του φόβου και συγκεκριμένα του φόβου του εγκλήματος, στην περίοδο της νεωτερικότητας. Πόσο μάλλον όταν αυτός ο «άλλος» δεν ανήκει στην οικεία μας «φαντασιακή κοινότητα». Δεν θα πω εθνότητα μήτε εθνικότητα.
Η Φαντασιακή Κοινότητα είναι κάτι ευρύτερο, αλλά και πιο συγκεκριμένο ταυτοχρόνως, ανάλογα με την ερμηνεία που δίνει ο καθένας. Στη φαντασιακή κοινότητα κάποιου είναι αποδεκτός – ο Αθηναίος αλλά όχι ο Πατρινός, και αντιστρόφως. Είναι αποδεκτός ο οπαδός της ΑΕΚ, αλλά όχι του Ολυμπιακού. Ο Ευρωπαίος, αλλά όχι ο Αφρικανός. Ο Αφρικανός, αλλά όχι ο Ασιάτης. Επίσης, η φαντασιακή κοινότητα εξελίσσεται και προσαρμόζεται. Κάποτε δεν ήταν αποδεκτός ο Αλβανός. Τώρα είναι. Όπως κάποτε ήταν αποδεκτοί οι Σύριοι μετανάστες, τώρα δεν είναι.
Η δυσανεξία, όμως, απέναντι στον μετανάστη, δεν οφείλεται μόνο στην εγγενή φύση του ανθρώπου, η οποία άλλωστε αντιμετωπίζεται όταν ο ξένος πάψει να είναι ξένος. Η δυσανεξία συχνά είναι αποτέλεσμα κατασκευής. Κατασκευάζουμε το φόβο του μετανάστη, του άλλου, του ξένου, για ποικίλους λόγους. Ο βασικότερος όλων είναι ο αποπροσανατολισμός της κοινωνίας και η απαίτηση για κοινωνική πειθαρχία.
Άλλωστε ο φόβος για την ατομική μας ασφάλεια είναι το αποτελεσματικότερο μέσο για την επιβολή και, κυρίως, την εσωτερίκευση αυτής της πειθαρχίας – όταν, δηλαδή, η πειθαρχία δεν απαντάται ως απαίτηση των Αρχών, αλλά ως απαίτηση της κοινωνίας ή και του εαυτού. Κι αυτό είναι το μεγάλο ζήτημα.
Γράφει ένας σπουδαίος θεωρητικός: «Kι έγιναν κρατούμενοι της δικής τους αναχώρησης… έχοντας ως μόνη τους αλήθεια και πατρίδα την άγονη έκταση μεταξύ δυο χωρών που δεν μπορούν να του ανήκουν»… Ο συγγραφέας, που δεν είναι άλλος από τον Φουκώ, δεν αναφέρεται στον μετανάστη αλλά στον τρελό- στον ψυχικά ασθενή, και το πλοίο των τρελών Stultifera Navis, στο οποίο κρατούσαν τον τρελό «κλεισμένο έξω από τις πόρτες της πόλης: H έξωση του τον εισάγει και τον φυλακίζει. Κι η φυλακή του είναι το ίδιο το κατώφλι, το πέρασμα.» Αυτό το πλοίο που επανεμφανίστηκε στις μέρες μας σε διάφορες χώρες, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας.
Η αποφυγή του παραλληλισμού είναι δραματικά αδύνατη. Ο Φουκώ εξηγεί ότι πρόκειται για μια πάγια τακτική. Το μόνο που αλλάζει είναι η ταυτότητα του ανεπιθύμητου: «Ο πρώτος άλλος ήταν ο λεπρός και ενώ η λέπρα εξαφανίστηκε κάποια στιγμή, οι δομές και διαδικασίες εξοπλισμού, παρέμειναν, αφορώντας πλέον τους φτωχούς, τους αποκλίνοντες, τους παραβατικούς»… τους μετανάστες.
Η συνταγή είναι πανάρχαια, δοκιμασμένη και ασυναγώνιστη κι αν υπάρχει ένας τρόπος αντιμετώπισης της είναι η επίγνωσή της. Να εντοπίζουμε, δηλαδή το πως γίνεται η κατασκευή του εχθρού και του φόβου, αλλά και ποια συμφέροντα εξυπηρετεί – ατομικά, κοινωνικά, οικονομικά, πολιτικά.
Σε γενικές γραμμές ισχύει το σχήμα που εύγλωττα περιγράφει ο Young «καμία άλλη πληθυσμιακή ομάδα δεν έχει τη μαγική δύναμη να παρέχει «εξηγήσεις» για κάθε πιθανό πρόβλημα της κοινωνίας υποδοχής». Από τα επεισόδια του Δεκεμβρίου του 2008 μέχρι και σήμερα, στην παρούσα πρωτοφανή οικονομική κρίση που αντιμετωπίζει η χώρα, …ο πολίτης εύκολα πείθεται ότι ο μόνος ένοχος είναι ο περίφημος «λαθρομετανάστης»…
Θεωρώ το Δεκέμβρη 2008 ως τη χρονική στιγμή έναρξης της ακραίας ρητορικής και της αποδοχής της από μεγάλο μέρος του πληθυσμού, που σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να τον χαρακτηρίσουμε ως φασίζοντα. Όμως, τις ημέρες εκείνες του Δεκέμβρη έλαβε χώρα, για πρώτη φορά, μια συστηματική και οργανωμένη κατασκευή εσωτερικού εχθρού – δεν ήταν εξέγερση μαθητών, αλλά πλιάτσικο αλλοδαπών, επέλεξαν να μας πουν… Ο λόγος δεν ήταν άλλος από την επιθυμία αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης. Διότι ναι, ο Έλληνας μπορούσε να δεχθεί μια μαζική και βίαιη κινητοποίηση κατά της κρατικής βίας από Έλληνες, αλλά όχι από «κλέφτες αλλοδαπούς». Και κάπως έτσι διαμορφώθηκε το απαραίτητο κλίμα για την μαζική αποδοκιμασία των κινητοποιήσεων. Η τακτική αυτή βέβαια οδήγησε όχι μόνο στην πόλωση της κοινωνίας αλλά και στην επανεμφάνιση της τρομοκρατίας.
Αναγνωρίζω ότι πολλοί θα σπεύσουν να το αρνηθούν, υποστηρίζοντας ότι ο φόβος απέναντι στο μετανάστη και στο έγκλημα είναι βάσιμος, τονίζοντας την κατάσταση στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας. Δεν αντιλέγω.
Αφενός χρειάζεται εκτεταμένη μελέτη για να μπορέσουμε να αντιληφθούμε αν είναι ή όχι βάσιμος ο φόβος. (Εντύπωση, βέβαια προκαλεί το γεγονός ότι ενώ στο ιστορικό κέντρο το ζήτημα δεν είναι μόνο οι μετανάστες, αλλά και οι χρήστες ναρκωτικών, τα εκδιδόμενα άτομα δίχως άδεια εργασίας, η παραοικονομία, οι άστεγοι…, η δημόσια ρητορική εμμένει στον μετανάστη). Αφετέρου, η κατασκευή στην οποία αναφέρομαι, δεν απορρέει μόνο από ρητορικές. Είναι και αποτέλεσμα πολιτικών. Το ότι επέτρεψαν (ή ώθησαν) το ιστορικό κέντρο να καταλήξει σε αυτή την κατάσταση, το ότι στοιβάξανε ανθρώπινες ψυχές ωθώντας τες στην εξαθλίωση και στην παραβατικότητα, είναι επίσης κατασκευή που εξυπηρετεί συμφέροντα – ένα από αυτά είναι η υποβάθμιση της αξίας της γης.
Στο σημείο αυτό επιτρέψτε μου ένα περιορισμένο σχόλιο: Μιλάμε για ανθρώπινα δικαιώματα συχνά. Και επικεντρωνόμαστε μόνο στο δεύτερο όρο, στα «δικαιώματα». Τι γίνεται όμως όταν δοκιμάζεται ο πρώτος όρος της έννοιας; Το ανθρώπινα. Ο άνθρωπος.
Όταν απ-ανθρωποποιούμε τον άνθρωπο; Για το δικαίωμα στο να είσαι «άνθρωπος» δεν μιλάει κανείς. Και τότε, όταν χάνεις την ανθρώπινη υπόσταση, τίθεται σε αμφισβήτηση η έννοια των δικαιωμάτων. Δηλαδή, ο κόσμος σε καμία περίπτωση δεν αντιλαμβάνεται ότι παραβιάζει ανθρώπινα δικαιώματα, διότι το υποκείμενο του φόβου δεν θεωρείται άνθρωπος. Και αυτό γίνεται τόσο απλά. Και αυτό είναι κατασκευή. Η κατασκευή που απορρέει και από τον ίδιο τον όρο «λαθρομετανάστης», ο οποίος ορίζει ότι το υποκείμενο δεν είναι άνθρωπος, άλλα πράγμα παράνομο και ταυτοχρόνως επικίνδυνο. Είναι αυτό που «δεν επιτρέπεται να είναι εδώ, ανάμεσα μας».
(Η αρθρογράφος προαναγγέλλει την δημοσίευση και δεύτερου μέρους της μελέτης της.)
* Η Αφροδίτη Αλ Σάλεχ είναι πολιτική επιστήμων.
Σχόλια Επισκεπτών του aixmi.gr:
Αγαπητή κυρία Αλ Σάλεχ,
γράφετε: «Δεν επιτρέπεται να είναι εδώ ανάμεσά μας», ποιος δεν το επιτρέπει;
Η αναλγησία των κρατούντων, η αδιαφορία τους για κανονισμούς που απευθύνονται στα ανθρώπινα, στην αξιοπρέπεια, στην ισότητα και τη Δημοκρατία. Η ανικανότητα και η αδιαφορία τους να θεσπίσουν νόμους τέτοιους που να δημιουργούν ασφάλεια στους πολίτες. Από την αρχαιότητα «ο ξένος» ήταν πρόσωπο ιερό, απολάμβανε την φιλοξενία και την αποδοχή, ήταν ισότιμο μέλος της κοινωνία στην οποία για διαφορετικούς λόγους αναγκαζόταν να εναρμονιστεί. Η εξουσία παράγει φόβο, ο φόβοε φέρνει βία, η βία φέρνει βία κλπ. Αδικούνται ασύστολα σχεδόν όλοι οι μετανάστες που η μοίρα όρισε να εγκαταλείψουν τη γελέθλια γη τους, για ένα πιο φωτεινό μέλλον, για τους ίδιους και τα παιδιά τους.
Τα ΜΜΕ σπέρνουν τον φόβο με τον τρόπο που χειρίζονται τους ξένους. Ψέμματα, λαϊκισμός, ειδήσεις αισχύστου είδους, τρομολαγνία, πουριτανισμός, όλα αυτά και πολλά άλλα είναι τα εργαλεία τους.
Πώς λοιπόν να πειστεί η ελληνική κοινωνία να ανοίξει την αγκαλιά της; Ποια μεταναστευτική πολιτική εφαρμόστηκε τόσα χρόνια, ικανή να δημιουργήσει ελπίδα στους απελπισμένους; Με ποιο τρόπο θα πειστούν οι Έλληνες πολίτες να γίνουν εθελοντές της δικής σας επίπονης και εξαιρετικής προσπάθειας τόσων χρόνων; Η ίδια αδικηθήκατε πραγματικά από τα ΜΜΕ, ίσως γιατί δεν είστε γκομενίτσα που χαχανίζετε στα πρωϊνάδικα άνευ λόγου.
Αθροίζομαι μαζί σας για το καλό, παρακολουθώ διεξοδικά ό,τι κι αν κάνετε, μη μασάτε με τα χτυπήματα, είστε ξεχωριστή και αυτό δεν συγχωρείται εύκολα από τη συντήρηση.
Δύναμη και κουράγιο.
Δεν είστε μόνη.
Σας ευχαριστώ. (ΔΕΣΠΟΙΝΑ Α.)
Υπάρχει τρομερή απόγνωση στο κόσμο αυτή τη στιγμή. Δεν μπορούμε να τους δεχτούμε όλους για τον απλό λόγο πως θα φτασουμε πλυθησμό 5-6 δισεκατομμυρια εδω. Πρέπει να βοηθησουμε οργανωμένα όσους περισσότερους μπορούμε και τους υπόλοιπους να τους γυρνάμε πίσω κατα τη γνωμη μου.
Η Ελλάδα ανήκει στους Ελληνες. (Δημήτρης Α.)
Ωραία ανάλυση, εντυπωσιακές παραπομπές στη σκέψη σοφών, άψογη χρήση του λόγου. Θα μπορούσε να αποτελεί τμήμα διδακτορικής διατριβής εκπονούμενης σε χώρα όπου ελάχιστα γνωστή είναι η Ελληνική πραγματικότητα. Όμως…
1. Ο μέσος αναγνώστης δεν είναι πολιτικός επιστήμων, και ως εκ τούτου δεν αναμένεται να γνωρίζει τον (ούτως ή άλλως αμφιλεγόμενο) όρο «Φαντασιακή Κοινότητα». Μια σχετική παραπομπή δεν θα ήταν περιττή. Π.χ.,
http://politicalperson.wordpress.com/2011/01/25/4/
http://www.tovima.gr/relatedarticles/article/?aid=89493
http://www.epohi.gr/portal/arxeio/3445
Να υποθέσω ότι και όλοι όσοι έχουμε Ελληνική συνείδηση αποτελούμε μια «Φαντασιακή Κοινότητα»; Μήπως και όσοι μοιραζόμαστε την συνειδητότητα του ανήκειν στο ανθρώπινο είδος; Στο κάτω-κάτω, όλα τα έμβια όντα αποτελούν εκφάνσεις της ίδιας της ζωής!
2. «Κατασκευάζουμε το φόβο του μετανάστη (για την ατομική μας ασφάλεια)…», «…χρειάζεται εκτεταμένη μελέτη για να μπορέσουμε να αντιληφθούμε αν είναι ή όχι βάσιμος ο φόβος…».
Βρίσκομαι στον πειρασμό της αδιακρισίας να ρωτήσω την αρθρογράφο σε ποια πόλη ζει! Για να διαπιστώσει, πάντως, πόσο «κατασκευασμένος» ή πόσο «βάσιμος» είναι ο εν λόγω φόβος, θα της πρότεινα, όταν με το καλό επισκεφθεί την πόλη μας, να κάνει μια βόλτα στις Αθηναϊκές γειτονιές του στενού και ευρύτερου κέντρου, ιδιαίτερα μετά τη δύση του ηλίου…
3. «…στην παρούσα πρωτοφανή οικονομική κρίση που αντιμετωπίζει η χώρα… ο πολίτης εύκολα πείθεται ότι ο μόνος ένοχος είναι ο περίφημος ‘λαθρομετανάστης’…».
Ομολογώ πως βρίσκω την ιδέα πρωτότυπη! Έχω ακούσει να ενοχοποιούνται για την κρίση οι «διεφθαρμένοι πολιτικοί», οι «καλοπερασάκηδες νεόπλουτοι» που τα «έτρωγαν στα μπουζούκια και στα ακριβά αυτοκίνητα», οι επιχειρηματίες που «ξεχνούσαν» να κόβουν αποδείξεις, ακόμα κι εγώ ο μισθωτός που «ξεχνούσα» να τις ζητήσω. Αλλά, ως πολίτης, δεν θυμάμαι να «πείστηκα εύκολα» (ή δύσκολα) από κανέναν περί της «ενοχής των λαθρομεταναστών»!
4. «Το ότι επέτρεψαν (ή ώθησαν) το ιστορικό κέντρο να καταλήξει σε αυτή την κατάσταση… εξυπηρετεί συμφέροντα – ένα από αυτά είναι η υποβάθμιση της αξίας της γης.»
Συμφωνώ και επαυξάνω!! Και θα περιμένω ένα επόμενο άρθρο σας που να κάνει τομές σ’ αυτό το πράγματι σκοτεινό θέμα! (Κώστας Π.)
2010 στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα, σύμφωνα με αποκλειστικά στοιχεία του Α984, σημειώθηκαν 2.072 κλοπές, 336 ληστείες και 395 κλοπές αυτοκινήτων δηλαδή κάθε μέρα κατά μέσο όρο 6 κλοπές και μια ληστεία.
Τον ίδιο χρόνο από το Αστυνομικό Τμήμα του Αγίου Παντελεήμονα, συνελήφθησαν για διάφορα αδικήματα 1.546 άτομα εκ των οποίων σύμφωνα με το αρχηγείο της ελληνικής αστυνομίας το 80% είναι αλλοδαποί. ****
Ειδικότερα….
σε ότι αφορά τη λεγόμενη εγκληματικότητα του δρόμου ή αλλιώς Street crime, το 2010 παρουσίασε κατακόρυφη αύξηση σε σχέση με το 2009, στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα και στις περιφερειακές πλατείες: Καραϊσκάκη, Βικτωρίας, Αττικής και Κολιάτσου.
Οι ληστείες σε ταξί, αυξήθηκαν κατά 383, 33%, οι ληστείες σε μίνι μάρκετ κατά 30,26 % οι ληστείες σε άλλα καταστήματα σε ποσοστό 41,18% και οι ληστείες σε σπίτια κατά 57,89%.
Οι αρπαγές τσαντών αυξήθηκαν κατά 66,52% και σε κινητά τηλέφωνα κατά 101,23%.
Δήλωση έκανε στο Αθήνα 9,84 η Μαρίνα Βήχου για τους οίκους ανοχής που λειτουργούν στην περιοχή, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι «από τους 250 συνολικά στο Δήμο Αθηναίων οι 70 εντοπίζονται στον Άγιο Παντελεήμονα, πράγμα το οποίο υποβαθμίζει περαιτέρω την περιοχή »
Αυτά τα προβλήματα δημιουργεί η ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση σε μια μικρή και φτωχή χώρα σαν την Ελλάδα που δεν μπορεί να θρέψει τους κατοίκους της.Και ο Άγιος Παντελεήμονας είναι ένα μικρό παράδειγμα από τα τόσα γκέτο που έχουν δηνιουργηθεί στην Ελληνική κοινωνία και γενικότερα τα τεράστια προβλήματα που δημιουργεί η αθρόα εισαγωγή μεταναστών χωρίς καν τους βασικούς κανόνες υποδοχής και ελέγχου.
Είναι πολύ ωραίες όλες αυτές οι ανθρωπιστικές ρητορείες που αγγίζουν τα όρια του μεταφυσικού αλλά η χρεωκοπημένη Ελλάδα μου φαίνεται λίγο δύσκολο να σώσει από την πείνα 2 δισ. φτωχών αφήστε και καμια άλλη χώρα πιο πλούσια από εμας να σώσει τον πλανήτη και να μην αποτελούμε τα κορόιδα της Ευρώπης που μας χρησιμοποιούν ως ανθρωποχαβούζα δυστυχισμένων ανθρώπων για να σώσουν τις χώρες τους από την ανεξέλεγκτη μετανάστευση εδώ δεν είμαστε ικανοί να σώσουμε τον εαυτό μας θα σώσουμε ολόκληρο τον πλανήτη; (SAKIS BL)
Ο όρος ‘φαντασιακη κοινοτητα’ δεν ειναι δικο σου αλλα του Benedict Anderson (κραυγαλεα λογοκλοπη). Αυτα που γραφεις σχετικα ειναι μια προσπαθεια απ’ τη πλευρα σου να εξηγησεις αυτο που λεει o Anderson οτι ο ρατσισμος πρωταρχικα συνδεθηκε με την ιδεολογια της ταξης κι οχι με τον εθνικισμο (αυτο συνεβη πολυ αργοτερα). Το ζητημα της ταυτοτητας το οποιο απλα συγχεεις με την ετεροτητα ειναι πολυ πιο συνθετο απ’ οτι νομιζουν μερικοι. Εν πασει περιπτωσει στην Ελλαδα δεν εχουμε μεταναστευτικη πολιτικη και γενικα δεν εχουμε πολιτικη. Εκει τελειωνει το πραγμα. Το κακο ειναι οτι η μεταναστευη εχει εμπορευσιμο ειδος (καποιοι κερδιζουν πολλα λεφτα) και αντικειμενο πολιτικης εκμεταλλευσης απο ακραιους (δεξιους κ αριστερους). (anna)
(Πηγή: aixmi.gr)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)