Λαθρομετανάστευση: Εύκολες ρητορείες, σαθρά επιχειρήματα!

Ο δονκιχωτισμός κάποιων φανατικών του "πολυπολιτισμικού ανθρωπισμού", με στόχο τα ενοχικά ανακλαστικά της Ελληνικής κοινωνίας, δεν έχει τέλος! Κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν, σώνει και καλά, πως είμαστε ένα έθνος ανάλγητων ρατσιστών που κατασκεύασαν έναν φανταστικό εχθρό, τους λαθρομετανάστες (ο όρος είναι δόκιμος και ακριβής, άρα περιττά τα εισαγωγικά!) με σκοπό να αποπροσανατολίσουν εαυτούς και αλλήλους από εσωτερικά τους προβλήματα. Στην πραγματικότητα, ουδεμία αλλοίωση στην κοινωνική ζωή του τόπου έχουν επιφέρει οι αμέτρητες χιλιάδες των "δυστυχισμένων" που ήρθαν στη χώρα ως "ικέτες" αιτούντες φιλοξενία, της οποίας τους ιερούς κανόνες (υποτίθεται...) σέβονται απόλυτα! Όσο για την κατακόρυφη αύξηση της εγκληματικότητας, είναι άλλο ένα ύποπτο "μύθευμα" που διοχετεύεται στην Ελληνική κοινή γνώμη από σκοτεινούς κύκλους του εγχώριου και διεθνούς φασιστικού ρατσισμού!

Το πολυφωνικό aixmi.gr δίνει βήμα σε όλες τις απόψεις, και καλά κάνει. Καλά κάνουμε κι εμείς οι αναγνώστες του, όμως, να επισημαίνουμε την σαθρότητα των επιχειρημάτων κάποιων αρθρογράφων του. Ιδιαίτερα όταν αυτοί μας προκαλούν υποτιμώντας τη νοημοσύνη μας...

Μετανάστης, ο μεγάλος ανεπιθύμητος

Της Αφροδίτης Αλ Σάλεχ *

Δεν έχει υπάρξει περίοδος στην ιστορία της ανθρωπότητας που ο μετανάστης να ήταν καλοδεχούμενος από τη γειτονία ή την κοινότητα. Αφενός αυτό οφείλεται σε εγγενή ανθρώπινα χαρακτηριστικά- κανένας δεν νιώθει άνετα όταν ένας μη γνώριμός μας εισέρχεται σε χώρο που τον χαρακτηρίζουμε «δικό μας».

Άλλωστε, η έννοια του ξένου είναι συνυφασμένη με την έννοια του φόβου και συγκεκριμένα του φόβου του εγκλήματος, στην περίοδο της νεωτερικότητας. Πόσο μάλλον όταν αυτός ο «άλλος» δεν ανήκει στην οικεία μας «φαντασιακή κοινότητα». Δεν θα πω εθνότητα μήτε εθνικότητα.

Η Φαντασιακή Κοινότητα είναι κάτι ευρύτερο, αλλά και πιο συγκεκριμένο ταυτοχρόνως, ανάλογα με την ερμηνεία που δίνει ο καθένας. Στη φαντασιακή κοινότητα κάποιου είναι αποδεκτός – ο Αθηναίος αλλά όχι ο Πατρινός, και αντιστρόφως. Είναι αποδεκτός ο οπαδός της ΑΕΚ, αλλά όχι του Ολυμπιακού. Ο Ευρωπαίος, αλλά όχι ο Αφρικανός. Ο Αφρικανός, αλλά όχι ο Ασιάτης. Επίσης, η φαντασιακή κοινότητα εξελίσσεται και προσαρμόζεται. Κάποτε δεν ήταν αποδεκτός ο Αλβανός. Τώρα είναι. Όπως κάποτε ήταν αποδεκτοί οι Σύριοι μετανάστες, τώρα δεν είναι.

Η δυσανεξία, όμως, απέναντι στον μετανάστη, δεν οφείλεται μόνο στην εγγενή φύση του ανθρώπου, η οποία άλλωστε αντιμετωπίζεται όταν ο ξένος πάψει να είναι ξένος. Η δυσανεξία συχνά είναι αποτέλεσμα κατασκευής. Κατασκευάζουμε το φόβο του μετανάστη, του άλλου, του ξένου, για ποικίλους λόγους. Ο βασικότερος όλων είναι ο αποπροσανατολισμός της κοινωνίας και η απαίτηση για κοινωνική πειθαρχία.

Άλλωστε ο φόβος για την ατομική μας ασφάλεια είναι το αποτελεσματικότερο μέσο για την επιβολή και, κυρίως, την εσωτερίκευση αυτής της πειθαρχίας – όταν, δηλαδή, η πειθαρχία δεν απαντάται ως απαίτηση των Αρχών, αλλά ως απαίτηση της κοινωνίας ή και του εαυτού. Κι αυτό είναι το μεγάλο ζήτημα.

Γράφει ένας σπουδαίος θεωρητικός: «Kι έγιναν κρατούμενοι της δικής τους αναχώρησης… έχοντας ως μόνη τους αλήθεια και πατρίδα την άγονη έκταση μεταξύ δυο χωρών που δεν μπορούν να του ανήκουν»… Ο συγγραφέας, που δεν είναι άλλος από τον Φουκώ, δεν αναφέρεται στον μετανάστη αλλά στον τρελό- στον ψυχικά ασθενή, και το πλοίο των τρελών Stultifera Navis, στο οποίο κρατούσαν τον τρελό «κλεισμένο έξω από τις πόρτες της πόλης: H έξωση του τον εισάγει και τον φυλακίζει. Κι η φυλακή του είναι το ίδιο το κατώφλι, το πέρασμα.» Αυτό το πλοίο που επανεμφανίστηκε στις μέρες μας σε διάφορες χώρες, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας.

Η αποφυγή του παραλληλισμού είναι δραματικά αδύνατη. Ο Φουκώ εξηγεί ότι πρόκειται για μια πάγια τακτική. Το μόνο που αλλάζει είναι η ταυτότητα του ανεπιθύμητου: «Ο πρώτος άλλος ήταν ο λεπρός και ενώ η λέπρα εξαφανίστηκε κάποια στιγμή, οι δομές και διαδικασίες εξοπλισμού, παρέμειναν, αφορώντας πλέον τους φτωχούς, τους αποκλίνοντες, τους παραβατικούς»… τους μετανάστες.

Η συνταγή είναι πανάρχαια, δοκιμασμένη και ασυναγώνιστη κι αν υπάρχει ένας τρόπος αντιμετώπισης της είναι η επίγνωσή της. Να εντοπίζουμε, δηλαδή το πως γίνεται η κατασκευή του εχθρού και του φόβου, αλλά και ποια συμφέροντα εξυπηρετεί – ατομικά, κοινωνικά, οικονομικά, πολιτικά.

Σε γενικές γραμμές ισχύει το σχήμα που εύγλωττα περιγράφει ο Young «καμία άλλη πληθυσμιακή ομάδα δεν έχει τη μαγική δύναμη να παρέχει «εξηγήσεις» για κάθε πιθανό πρόβλημα της κοινωνίας υποδοχής». Από τα επεισόδια του Δεκεμβρίου του 2008 μέχρι και σήμερα, στην παρούσα πρωτοφανή οικονομική κρίση που αντιμετωπίζει η χώρα, …ο πολίτης εύκολα πείθεται ότι ο μόνος ένοχος είναι ο περίφημος «λαθρομετανάστης»…

Θεωρώ το Δεκέμβρη 2008 ως τη χρονική στιγμή έναρξης της ακραίας ρητορικής και της αποδοχής της από μεγάλο μέρος του πληθυσμού, που σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να τον χαρακτηρίσουμε ως φασίζοντα. Όμως, τις ημέρες εκείνες του Δεκέμβρη έλαβε χώρα, για πρώτη φορά, μια συστηματική και οργανωμένη κατασκευή εσωτερικού εχθρού – δεν ήταν εξέγερση μαθητών, αλλά πλιάτσικο αλλοδαπών, επέλεξαν να μας πουν… Ο λόγος δεν ήταν άλλος από την επιθυμία αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης. Διότι ναι, ο Έλληνας μπορούσε να δεχθεί μια μαζική και βίαιη κινητοποίηση κατά της κρατικής βίας από Έλληνες, αλλά όχι από «κλέφτες αλλοδαπούς». Και κάπως έτσι διαμορφώθηκε το απαραίτητο κλίμα για την μαζική αποδοκιμασία των κινητοποιήσεων. Η τακτική αυτή βέβαια οδήγησε όχι μόνο στην πόλωση της κοινωνίας αλλά και στην επανεμφάνιση της τρομοκρατίας.

Αναγνωρίζω ότι πολλοί θα σπεύσουν να το αρνηθούν, υποστηρίζοντας ότι ο φόβος απέναντι στο μετανάστη και στο έγκλημα είναι βάσιμος, τονίζοντας την κατάσταση στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας. Δεν αντιλέγω.

Αφενός χρειάζεται εκτεταμένη μελέτη για να μπορέσουμε να αντιληφθούμε αν είναι ή όχι βάσιμος ο φόβος. (Εντύπωση, βέβαια προκαλεί το γεγονός ότι ενώ στο ιστορικό κέντρο το ζήτημα δεν είναι μόνο οι μετανάστες, αλλά και οι χρήστες ναρκωτικών, τα εκδιδόμενα άτομα δίχως άδεια εργασίας, η παραοικονομία, οι άστεγοι…, η δημόσια ρητορική εμμένει στον μετανάστη). Αφετέρου, η κατασκευή στην οποία αναφέρομαι, δεν απορρέει μόνο από ρητορικές. Είναι και αποτέλεσμα πολιτικών. Το ότι επέτρεψαν (ή ώθησαν) το ιστορικό κέντρο να καταλήξει σε αυτή την κατάσταση, το ότι στοιβάξανε ανθρώπινες ψυχές ωθώντας τες στην εξαθλίωση και στην παραβατικότητα, είναι επίσης κατασκευή που εξυπηρετεί συμφέροντα – ένα από αυτά είναι η υποβάθμιση της αξίας της γης.

Στο σημείο αυτό επιτρέψτε μου ένα περιορισμένο σχόλιο: Μιλάμε για ανθρώπινα δικαιώματα συχνά. Και επικεντρωνόμαστε μόνο στο δεύτερο όρο, στα «δικαιώματα». Τι γίνεται όμως όταν δοκιμάζεται ο πρώτος όρος της έννοιας; Το ανθρώπινα. Ο άνθρωπος.

Όταν απ-ανθρωποποιούμε τον άνθρωπο; Για το δικαίωμα στο να είσαι «άνθρωπος» δεν μιλάει κανείς. Και τότε, όταν χάνεις την ανθρώπινη υπόσταση, τίθεται σε αμφισβήτηση η έννοια των δικαιωμάτων. Δηλαδή, ο κόσμος σε καμία περίπτωση δεν αντιλαμβάνεται ότι παραβιάζει ανθρώπινα δικαιώματα, διότι το υποκείμενο του φόβου δεν θεωρείται άνθρωπος. Και αυτό γίνεται τόσο απλά. Και αυτό είναι κατασκευή. Η κατασκευή που απορρέει και από τον ίδιο τον όρο «λαθρομετανάστης», ο οποίος ορίζει ότι το υποκείμενο δεν είναι άνθρωπος, άλλα πράγμα παράνομο και ταυτοχρόνως επικίνδυνο. Είναι αυτό που «δεν επιτρέπεται να είναι εδώ, ανάμεσα μας».

(Η αρθρογράφος προαναγγέλλει την δημοσίευση και δεύτερου μέρους της μελέτης της.)

* Η Αφροδίτη Αλ Σάλεχ είναι πολιτική επιστήμων.

Σχόλια Επισκεπτών του aixmi.gr:

Αγαπητή κυρία Αλ Σάλεχ,
γράφετε: «Δεν επιτρέπεται να είναι εδώ ανάμεσά μας», ποιος δεν το επιτρέπει;
Η αναλγησία των κρατούντων, η αδιαφορία τους για κανονισμούς που απευθύνονται στα ανθρώπινα, στην αξιοπρέπεια, στην ισότητα και τη Δημοκρατία. Η ανικανότητα και η αδιαφορία τους να θεσπίσουν νόμους τέτοιους που να δημιουργούν ασφάλεια στους πολίτες. Από την αρχαιότητα «ο ξένος» ήταν πρόσωπο ιερό, απολάμβανε την φιλοξενία και την αποδοχή, ήταν ισότιμο μέλος της κοινωνία στην οποία για διαφορετικούς λόγους αναγκαζόταν να εναρμονιστεί. Η εξουσία παράγει φόβο, ο φόβοε φέρνει βία, η βία φέρνει βία κλπ. Αδικούνται ασύστολα σχεδόν όλοι οι μετανάστες που η μοίρα όρισε να εγκαταλείψουν τη γελέθλια γη τους, για ένα πιο φωτεινό μέλλον, για τους ίδιους και τα παιδιά τους.
Τα ΜΜΕ σπέρνουν τον φόβο με τον τρόπο που χειρίζονται τους ξένους. Ψέμματα, λαϊκισμός, ειδήσεις αισχύστου είδους, τρομολαγνία, πουριτανισμός, όλα αυτά και πολλά άλλα είναι τα εργαλεία τους.
Πώς λοιπόν να πειστεί η ελληνική κοινωνία να ανοίξει την αγκαλιά της; Ποια μεταναστευτική πολιτική εφαρμόστηκε τόσα χρόνια, ικανή να δημιουργήσει ελπίδα στους απελπισμένους; Με ποιο τρόπο θα πειστούν οι Έλληνες πολίτες να γίνουν εθελοντές της δικής σας επίπονης και εξαιρετικής προσπάθειας τόσων χρόνων; Η ίδια αδικηθήκατε πραγματικά από τα ΜΜΕ, ίσως γιατί δεν είστε γκομενίτσα που χαχανίζετε στα πρωϊνάδικα άνευ λόγου.
Αθροίζομαι μαζί σας για το καλό, παρακολουθώ διεξοδικά ό,τι κι αν κάνετε, μη μασάτε με τα χτυπήματα, είστε ξεχωριστή και αυτό δεν συγχωρείται εύκολα από τη συντήρηση.
Δύναμη και κουράγιο.
Δεν είστε μόνη.
Σας ευχαριστώ. (ΔΕΣΠΟΙΝΑ Α.)

Υπάρχει τρομερή απόγνωση στο κόσμο αυτή τη στιγμή. Δεν μπορούμε να τους δεχτούμε όλους για τον απλό λόγο πως θα φτασουμε πλυθησμό 5-6 δισεκατομμυρια εδω. Πρέπει να βοηθησουμε οργανωμένα όσους περισσότερους μπορούμε και τους υπόλοιπους να τους γυρνάμε πίσω κατα τη γνωμη μου.
Η Ελλάδα ανήκει στους Ελληνες. (Δημήτρης Α.)

Ωραία ανάλυση, εντυπωσιακές παραπομπές στη σκέψη σοφών, άψογη χρήση του λόγου. Θα μπορούσε να αποτελεί τμήμα διδακτορικής διατριβής εκπονούμενης σε χώρα όπου ελάχιστα γνωστή είναι η Ελληνική πραγματικότητα. Όμως…
1. Ο μέσος αναγνώστης δεν είναι πολιτικός επιστήμων, και ως εκ τούτου δεν αναμένεται να γνωρίζει τον (ούτως ή άλλως αμφιλεγόμενο) όρο «Φαντασιακή Κοινότητα». Μια σχετική παραπομπή δεν θα ήταν περιττή. Π.χ.,
http://politicalperson.wordpress.com/2011/01/25/4/
http://www.tovima.gr/relatedarticles/article/?aid=89493
http://www.epohi.gr/portal/arxeio/3445
Να υποθέσω ότι και όλοι όσοι έχουμε Ελληνική συνείδηση αποτελούμε μια «Φαντασιακή Κοινότητα»; Μήπως και όσοι μοιραζόμαστε την συνειδητότητα του ανήκειν στο ανθρώπινο είδος; Στο κάτω-κάτω, όλα τα έμβια όντα αποτελούν εκφάνσεις της ίδιας της ζωής!
2. «Κατασκευάζουμε το φόβο του μετανάστη (για την ατομική μας ασφάλεια)…», «…χρειάζεται εκτεταμένη μελέτη για να μπορέσουμε να αντιληφθούμε αν είναι ή όχι βάσιμος ο φόβος…».
Βρίσκομαι στον πειρασμό της αδιακρισίας να ρωτήσω την αρθρογράφο σε ποια πόλη ζει! Για να διαπιστώσει, πάντως, πόσο «κατασκευασμένος» ή πόσο «βάσιμος» είναι ο εν λόγω φόβος, θα της πρότεινα, όταν με το καλό επισκεφθεί την πόλη μας, να κάνει μια βόλτα στις Αθηναϊκές γειτονιές του στενού και ευρύτερου κέντρου, ιδιαίτερα μετά τη δύση του ηλίου…
3. «…στην παρούσα πρωτοφανή οικονομική κρίση που αντιμετωπίζει η χώρα… ο πολίτης εύκολα πείθεται ότι ο μόνος ένοχος είναι ο περίφημος ‘λαθρομετανάστης’…».
Ομολογώ πως βρίσκω την ιδέα πρωτότυπη! Έχω ακούσει να ενοχοποιούνται για την κρίση οι «διεφθαρμένοι πολιτικοί», οι «καλοπερασάκηδες νεόπλουτοι» που τα «έτρωγαν στα μπουζούκια και στα ακριβά αυτοκίνητα», οι επιχειρηματίες που «ξεχνούσαν» να κόβουν αποδείξεις, ακόμα κι εγώ ο μισθωτός που «ξεχνούσα» να τις ζητήσω. Αλλά, ως πολίτης, δεν θυμάμαι να «πείστηκα εύκολα» (ή δύσκολα) από κανέναν περί της «ενοχής των λαθρομεταναστών»!
4. «Το ότι επέτρεψαν (ή ώθησαν) το ιστορικό κέντρο να καταλήξει σε αυτή την κατάσταση… εξυπηρετεί συμφέροντα – ένα από αυτά είναι η υποβάθμιση της αξίας της γης.»
Συμφωνώ και επαυξάνω!! Και θα περιμένω ένα επόμενο άρθρο σας που να κάνει τομές σ’ αυτό το πράγματι σκοτεινό θέμα! (Κώστας Π.)

2010 στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα, σύμφωνα με αποκλειστικά στοιχεία του Α984, σημειώθηκαν 2.072 κλοπές, 336 ληστείες και 395 κλοπές αυτοκινήτων δηλαδή κάθε μέρα κατά μέσο όρο 6 κλοπές και μια ληστεία.
Τον ίδιο χρόνο από το Αστυνομικό Τμήμα του Αγίου Παντελεήμονα, συνελήφθησαν για διάφορα αδικήματα 1.546 άτομα εκ των οποίων σύμφωνα με το αρχηγείο της ελληνικής αστυνομίας το 80% είναι αλλοδαποί. ****
Ειδικότερα….
σε ότι αφορά τη λεγόμενη εγκληματικότητα του δρόμου ή αλλιώς Street crime, το 2010 παρουσίασε κατακόρυφη αύξηση σε σχέση με το 2009, στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα και στις περιφερειακές πλατείες: Καραϊσκάκη, Βικτωρίας, Αττικής και Κολιάτσου.
Οι ληστείες σε ταξί, αυξήθηκαν κατά 383, 33%, οι ληστείες σε μίνι μάρκετ κατά 30,26 % οι ληστείες σε άλλα καταστήματα σε ποσοστό 41,18% και οι ληστείες σε σπίτια κατά 57,89%.
Οι αρπαγές τσαντών αυξήθηκαν κατά 66,52% και σε κινητά τηλέφωνα κατά 101,23%.
Δήλωση έκανε στο Αθήνα 9,84 η Μαρίνα Βήχου για τους οίκους ανοχής που λειτουργούν στην περιοχή, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι «από τους 250 συνολικά στο Δήμο Αθηναίων οι 70 εντοπίζονται στον Άγιο Παντελεήμονα, πράγμα το οποίο υποβαθμίζει περαιτέρω την περιοχή »
Αυτά τα προβλήματα δημιουργεί η ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση σε μια μικρή και φτωχή χώρα σαν την Ελλάδα που δεν μπορεί να θρέψει τους κατοίκους της.Και ο Άγιος Παντελεήμονας είναι ένα μικρό παράδειγμα από τα τόσα γκέτο που έχουν δηνιουργηθεί στην Ελληνική κοινωνία και γενικότερα τα τεράστια προβλήματα που δημιουργεί η αθρόα εισαγωγή μεταναστών χωρίς καν τους βασικούς κανόνες υποδοχής και ελέγχου.
Είναι πολύ ωραίες όλες αυτές οι ανθρωπιστικές ρητορείες που αγγίζουν τα όρια του μεταφυσικού αλλά η χρεωκοπημένη Ελλάδα μου φαίνεται λίγο δύσκολο να σώσει από την πείνα 2 δισ. φτωχών αφήστε και καμια άλλη χώρα πιο πλούσια από εμας να σώσει τον πλανήτη και να μην αποτελούμε τα κορόιδα της Ευρώπης που μας χρησιμοποιούν ως ανθρωποχαβούζα δυστυχισμένων ανθρώπων για να σώσουν τις χώρες τους από την ανεξέλεγκτη μετανάστευση εδώ δεν είμαστε ικανοί να σώσουμε τον εαυτό μας θα σώσουμε ολόκληρο τον πλανήτη; (SAKIS BL)

Ο όρος ‘φαντασιακη κοινοτητα’ δεν ειναι δικο σου αλλα του Benedict Anderson (κραυγαλεα λογοκλοπη). Αυτα που γραφεις σχετικα ειναι μια προσπαθεια απ’ τη πλευρα σου να εξηγησεις αυτο που λεει o Anderson οτι ο ρατσισμος πρωταρχικα συνδεθηκε με την ιδεολογια της ταξης κι οχι με τον εθνικισμο (αυτο συνεβη πολυ αργοτερα). Το ζητημα της ταυτοτητας το οποιο απλα συγχεεις με την ετεροτητα ειναι πολυ πιο συνθετο απ’ οτι νομιζουν μερικοι. Εν πασει περιπτωσει στην Ελλαδα δεν εχουμε μεταναστευτικη πολιτικη και γενικα δεν εχουμε πολιτικη. Εκει τελειωνει το πραγμα. Το κακο ειναι οτι η μεταναστευη εχει εμπορευσιμο ειδος (καποιοι κερδιζουν πολλα λεφτα) και αντικειμενο πολιτικης εκμεταλλευσης απο ακραιους (δεξιους κ αριστερους). (anna)

(Πηγή: aixmi.gr)

Επιτέλους, προσλήψεις στο Δήμο!

Μεγάλη ανακούφιση στους Αθηναίους θα φέρει η πρόσληψη νέων υπαλλήλων στον τομέα καθαριότητας του δήμου τους. Οι ευσυνείδητοι αυτοί εργαζόμενοι έπιασαν ήδη δουλειά, όπως πιστοποιεί και το παρακάτω video:

Ελληνο-Γερμανικοί διάλογοι στο "Stern"!

ΤΟ ΣΤΕΡΝ ΞΑΝΑΧΤΥΠΗΣΕ - Η Απάντηση ενός Έλληνα

Η παρακάτω ανοιχτή επιστολή του Walτer Wuellenweber προς τους Έλληνες πολίτες, με τίτλο «Αγαπητοί μας Έλληνες», δημοσιεύεται σε πρόσφατο τεύχος του Γερμανικού εβδομαδιαίου περιοδικού "Stern". Ο υπέρτιτλος του άρθρου αναφέρει: «Μετά τις τράπεζες, θα πρέπει τώρα οι Γερμανοί να σώσουν και την Ελλάδα. Πρώτα έκαναν αλχημείες οι Έλληνες στο ευρώ και τώρα, αντί να κάνουν οικονομίες, απεργούν».

Αγαπητοί Έλληνες, από το 1981 ανήκουμε στην ίδια οικογένεια. Μόνο που εμείς έχουμε συνεισφέρει όσο κανείς άλλος στο κοινό ταμείο, δηλαδή γύρω στα 200 δις, ενώ εσείς έχετε, αντίθετα, εισπράξει κατά κεφαλήν όσα κανείς άλλος, δηλαδή σχεδόν 100 δις. Ουδέποτε λαός βοήθησε μέχρι τώρα με τη θέλησή του, σε τέτοιο βαθμό, και για τόσο μακρύ διάστημα, άλλον λαό. Είσαστε, κυριολεκτικά, οι πιο ακριβοί μας φίλοι.

Το ζήτημα πάντως είναι ότι, τελικά, δεν εξαπατάτε μόνο τον εαυτό σας αλλά κι εμάς. Στην ουσία, ουδέποτε φανήκατε αντάξιοι του ευρώ, μιας και παρά την εισαγωγή του, δεν καταφέρατε μέχρι τώρα να εκπληρώσετε τα κριτήρια σταθερότητας. Στην ΕΕ είσαστε ο λαός που ξοδεύει τα μεγαλύτερα ποσά σε καταναλωτικά αγαθά. Θα θέλαμε ο πρωθυπουργός σας Γ. Παπανδρέου να προχωρήσει στο πρόγραμμά του, όμως προφανώς αυτό δεν το θέλετε εσείς, αφού συνεχίζετε απτόητοι ν' απεργείτε. Μη μας λέτε, λοιπόν, ότι μόνο οι πολιτικοί ευθύνονται για την καταστροφή.

Εσείς έχετε εφεύρει τη Δημοκρατία, κι ως εκ τούτου θα πρέπει να γνωρίζετε ότι ο λαός είναι αυτός που κυβερνά κι επομένως έχει και την ευθύνη. Κανείς δεν σας αναγκάζει να φοροδιαφεύγετε, να χρηματίζεστε, ν' αντιδράτε σε κάθε συνετή πολιτική και να εκλέγετε διεφθαρμένους πολιτικούς. Σε τελευταία ανάλυση, οι πολιτικοί είναι λαϊκιστές και κάνουν ότι τους πει ο λαός. Θα μας πείτε, βεβαίως, ότι κι' εμείς οι Γερμανοί δεν είμαστε πολύ καλύτεροι, όπως θέλουν κάποιοι να πιστεύουν. Κι έχετε δίκιο.

Οι Έλληνες είναι εκείνοι που μας είχαν δείξει το δρόμο της Δημοκρατίας και της Φιλοσοφίας, καθώς και τις πρώτες γνώσεις Εθνικής Οικονομίας. Τώρα μας δείχνετε και πάλι το δρόμο. Μόνο που αυτή τη φορά, είναι λάθος δρόμος. Κι από το σημείο που εσείς έχετε τώρα φτάσει, δεν πάει παραπέρα.

Και η απάντηση που δόθηκε από ένα συμπατριώτη μας:

Αγαπητέ μου Walτer Wuellenweber, ονομάζομαι Γεώργιος Π. Ψωμάς. Είμαι δημόσιος λειτουργός κι όχι υπάλληλος, όπως κατά κόρον τα ΜΜΕ των «συμπατριωτών» σου (μου) και άλλων «συμπατριωτών» σου (μου) αναφέρουν ως βρισιά και με περίσσεια χλεύη. Ο μισθός μου είναι 1.000 ευρώ. Το μήνα, όχι την ημέρα, όπως ίσως σ' έχουν παρασύρει να νομίζεις. Ούτε 1.000 ευρώ λιγότερα από σένα.

Από το 1981 ανήκουμε στην ίδια οικογένεια. Μόνο που σας έχουμε παραχωρήσει με αδιαφανείς όρους κι έναντι αυτών των 200 δις, που λέτε ότι μας δώσατε, το 40% περίπου των αμυντικών εξοπλισμών μας, το σύνολο σχεδόν των εθνικών τηλεπικοινωνιών μας, την κατασκευή 2 μεγάλων αεροδρομίων, καθώς και πολλών χιλιομέτρων εθνικού οδικού δικτύου. Αν ξεχνώ κάτι, ζητώ να με συγχωρέσεις. Σημειώνω πως είμαστε από τους μεγαλύτερους εισαγωγείς στα καταναλωτικά προϊόντα που παράγουν τα εργοστάσιά σας.

Η αλήθεια είναι πως δεν ευθύνονται μόνο οι πολιτικοί μας γι' αυτή την καταστροφή. Ένα μεγάλο μέρος της ευθύνης έχει και μια εταιρία γερμανικών κυρίως συμφερόντων, η οποία τους λάδωνε, για ν' αναλαμβάνει, όπως λέω παραπάνω, δημόσια έργα (βλ. C4Ι). Πιθανολογώ πως φταίνε και τα γερμανικά ναυπηγεία, τα οποία μας πούλησαν κάτι υποβρύχια που γέρνουν. Είμαι σίγουρος ότι εσύ δεν με πιστεύεις ακόμα, αλλά δείξε λίγο υπομονή και περίμενε, διάβασέ με, κι αν δεν σε πείσω, τότε διώξε με από την Ευρωζώνη, τον τόπο της Αλήθειας και της Ευημερίας, του Δίκαιου και του Σωστού.

Λοιπόν Walτer, μισός αιώνας και πάνω πέρασε από τη λήξη του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου, από τότε που η Γερμανία έπρεπε να ξοφλήσει τις υποχρεώσεις της προς την Ελλάδα.

Οι οφειλές αυτές, που μόνον η Γερμανία αρνείται να ξοφλήσει στην Ελλάδα (η Βουλγαρία και η Ρουμανία τακτοποίησαν ήδη τις αντίστοιχες υποχρεώσεις τους), συνίστανται:

α) Σε χρέη ύψους 80 εκατομμυρίων γερμανικών μάρκων, από τον Α´ Παγκόσμιο Πόλεμο.

β) Σε χρέη από τη διαφορά του κλήριγκ στο μεσοπόλεμο, ύψους 593.873.000 δολαρίων, που ήταν σε βάρος της Γερμανίας.

γ) Στα αναγκαστικά δάνεια, τα οποία συνήψε το Γ´ Ράιχ από την Ελλάδα, ύψους 3,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων, στη διάρκεια της κατοχής.

δ) Στις επανορθώσεις που οφείλει η Γερμανία στην Ελλάδα για τις κατασχέσεις, αρπαγές και καταστροφές που της προξένησε το Γ' Ράιχ την περίοδο της κατοχής, ύψους 7,1 δισεκατομμυρίων δολαρίων, όπως επεδίκασαν οι Σύμμαχοι.

ε) Στις ανυπολόγιστες υποχρεώσεις της Γερμανίας για την αφαίρεση της ζωής 1.125.960 Ελλήνων (38.960 εκτελεσμένων, 12.000 νεκρών από αδέσποτες, 70.000 σκοτωμένων σε μάχες, 105.000 νεκρών στα στρατόπεδα της Γερμανίας, 600.000 νεκρών από πείνα, και 300.000 απωλειών από υπογεννητικότητα).

στ) Στην ατίμητη ηθική προσβολή που προξένησε στον ελληνικό λαό και στις ανθρωπιστικές ιδέες που εκφράζει η ελληνική ιδέα. Αυτό το πρόβλημα δεν είναι οικονομικό, είναι ηθικής τάξης, ύψιστης ηθικής αξίας.

Ξέρω Walτer, σε πειράζουν αυτά που γράφω, αλλά και μένα με πείραξαν αυτά που έγραψες! Αλλά περισσότερο με πειράζουν, αυτά που σκέφτεσαι και θέλεις να κάνεις για μένα και τους «συμπατριώτες» σου, τους Έλληνες !

Walτer, φίλτατε Walτer, στην Ελλάδα δραστηριοποιούνται 130 γερμανικές επιχειρήσεις, στις οποίες, περιλαμβάνονται σχεδόν όλοι οι γερμανικοί κολοσσοί, οι οποίες πραγματοποιούν ετήσιο τζίρο της τάξης των 6,5 δισ. ευρώ.

Ξέρεις Walτer, σύντομα δε θα μπορώ ν' αγοράζω Γερμανικά προϊόντα, γιατί δεν θάχω λεφτά. Εγώ Walτer μεγάλωσα στα λίγα, θα τ' αντέξω. Και μην ανησυχείς για τους νέους στην Ελλάδα, είμαστε ακόμα πολλοί παλιοί για να τους βοηθήσουμε να εξοικειωθούν στη νέα κατάσταση. Αλλά εσείς, βρε Walτer, τους ανέργους σας, που θα δημιουργηθούν από την κατάσταση αυτή στην Ελλάδα, πώς θα τους αντιμετωπίσετε;

Πες μου, σε παρακαλώ, έχω απορία: εμείς οι Έλληνες πρέπει να φύγουμε από την Ευρώπη, την Ευρωζώνη (κι' απ' όπου αλλού θέλετε εσείς οι Γερμανοί, οι Σουηδοί, οι Ολλανδοί και λοιποί «συμπατριώτες). Πρέπει να φύγουμε, για να σωθούμε από μια Ένωση κατ' επίφαση. Από μια ομάδα κερδοσκόπων. Από μια ομάδα, στην οποία είμαστε συμπαίκτες, όσο καταναλώναμε τα προϊόντα των συμπαικτών !

Εγώ, φίλτατε Walτer, πιστεύω, ότι οι Έλληνες θα πρέπει να σταματήσουν ν' αγοράζουν Mercedes, BMW, Opel, Ford, Scoda, κλπ. συμμαχικά προϊόντα, γιατί δεν μπορούν και δεν πρέπει ! ... Δεν το αξίζουν. Θα πρέπει να σταματήσουν ν' αγοράζουν προϊόντα από το Lidl, το Praktiker και το IKEA. Γιατί δε θα μπορούν πια να τ' αγοράσουν αυτά τα προϊόντα, βρε αδερφέ, τι να κάνουμε !

Φίλτατε Walτer, θα πρέπει να κανονίσουμε και κάποιες άλλες «λεπτομέρειες», αν μου επιτρέπεις βέβαια, γιατί εσύ είσαι ο «πιστωτής» της ζωής μου. Ξέρεις βρε φίλε Walτer, θέλω να μου επιστρέψεις τον ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ μου, που έκλεψες εσύ (όχι ΕΣΥ βεβαίως, αλλά κάποιοι ΔΙΚΟΙ ΣΟΥ), θέλω τα ΑΘΑΝΑΤΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΜΟΥ, που βρίσκονται στα Μουσεία του Βερολίνου, του Μονάχου, του Λονδίνου, του Παρισιού, της Ρώμης! Τα θέλω τώρα, που μπορεί να πεθάνω, αλλά θέλω να πεθάνω, κοντά στους πατέρες μου !

(Πηγή: HellasOnTheWeb)

...Και η Ανταπάντηση του Γερμανού Αρθρογράφου:

Αγαπητοί Έλληνες!

Σίγουρα σας συμβαίνει ό,τι και σε εμάς τους Γερμανούς: Όταν σκεφτόμαστε την Ευρωπαϊκή Ένωση, το μυαλό μας πάει σε αυτόν τον συγκεχυμένο μηχανισμό στις Βρυξέλλες, όπου καλοπληρωμένοι γραφειοκράτες, μαζί με ξεδιαλεγμένους στην πατρίδα τους πολιτικούς, συνεχώς παράγουν εκνευριστικούς κανόνες. Έτσι έβλεπα εγώ τα πράγματα έως τώρα. Ξαφνικά όμως, η άποψή μου για την Ευρώπη και την Ε.Ε. άλλαξε ριζικά. Κι αυτό το οφείλω σε εσάς.

Όλα ξεκίνησαν με μια επιστολή προς εσάς τους Έλληνες, την οποία έγραψα πριν από λίγες εβδομάδες στο περιοδικό Stern. Οφείλω να ομολογήσω: Η επιστολή περιείχε βαριές κατηγορίες. Και μου απαντήσατε, και μάλιστα σε βαθμό που το ηλεκτρονικό μου γραμματοκιβώτιο ακόμη ξεχειλίζει. Η αντιπαράθεση μεταξύ Γερμανών κι Ελλήνων που έχει ξεσπάσει εδώ και εβδομάδες, είναι σφοδρή και συναισθηματικά φορτισμένη, από την άλλη όμως, είναι απαραίτητη και προπάντων πραγματικά γόνιμη. Και από τότε η Ε.Ε. δεν αποτελεί πλέον απλώς έναν λαβύρινθο διατάξεων για μένα. Τώρα, με την αντιπαράθεση ανάμεσα σε εσάς τους Έλληνες κι εμάς τους Γερμανούς, είναι που η Ευρώπη ξεκινά πραγματικά για μένα.

Θα συμφωνήσετε πως έως τώρα τα πράγματα είχαν ως εξής: Όποτε προκύπτει κάποιο θέμα μεταξύ Ελλήνων και Γερμανών, η καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ συναντιέται με τον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου. Εμείς οι πολίτες είμαστε μονάχα θεατές. Μπροστά στην τηλεόραση. Τώρα, σε αυτή την κρίση, εμείς οι πολίτες αρχίσαμε επιτέλους να συνομιλούμε μεταξύ μας, χωρίς τους αρχηγούς των κυβερνήσεων. Η ελληνογερμανική συζήτηση αποτελεί την αρχή μιας πραγματικής, ευρωπαϊκής δημόσιας σφαίρας.

Ενόψει αυτού του γεγονότος, γίνεται εμφανές ότι η αντιπαράθεση είναι προτιμότερη από τη σιωπή. Οι κατηγορίες που επιτέλους εκφέρονται, πραγματικά μας πάνε μπροστά. Και τις δύο πλευρές.

Φυσικά πόνεσε η αντιπαράθεση αυτή. Όταν σας κατηγορούμε ότι είστε διεφθαρμένοι και εξαπατάτε την υπόλοιπη Ευρώπη, βεβαίως αυτό σας χαλάει τη διάθεση. Κι όταν ανώνυμοι επιστολογράφοι μου προτείνουν να με επεξεργαστούν παράγοντας γύρο (?) ή όταν ελληνικές εφημερίδες παριστάνουν το Άγαλμα της Νίκης στην ομώνυμη στήλη με σβάστικα, αυτά με κάνουν να ξεροκαταπίνω. Συνολικά, όμως, με διδάξατε πολλά: Το γεγονός ότι γερμανικές εμπορικές αλυσίδες όπως η Lidl και η Saturn κατέκτησαν την ελληνική αγορά, συμμετέχοντας έτσι ενεργά στη διαμόρφωση της ελληνικής οικονομίας, την οποία κατακρίνω, αυτό το αγνοούσα τελείως.

Όπως επίσης αγνοούσα το ύψος των υπέρογκων κερδών που η Ελλάδα αποφέρει στη γερμανική βιομηχανία όπλων. Το 13 τοις εκατό των συνολικών γερμανικών εξαγωγών όπλων διοχετεύεται αποκλειστικά στην Ελλάδα. Αγοράζετε τόσα άρματα μάχης και τουφέκια, επειδή αντιλαμβάνεστε τη σύμμαχό μας στο ΝΑΤΟ, Τουρκία, ως απειλή. Και ποιος εφοδιάζει την Τουρκία με όπλα; Πάλι εμείς οι Γερμανοί. Η γερμανική αμυντική βιομηχανία λοιπόν, επωφελείται από μια διαμάχη, την οποία η μεγάλη πλειοψηφία των Γερμανών πολιτών θεωρεί περιττή. Οφείλω να ομολογήσω: Όσον αφορά αυτό το θέμα, εσείς οι Έλληνες έχετε ένα ισχυρό επιχείρημα με το μέρος σας.

Στην επιστολή μου είχα περιγράψει το αίσθημα της αδυναμίας που νιώθουμε εμείς οι Γερμανοί, λόγω του ότι και η δική μας οικονομική σταθερότητα εξαρτάται από τις αποφάσεις που λαμβάνει η δική σας κυβέρνηση. Μια κυβέρνηση, την οποία εμείς δεν έχουμε τη δυνατότητα να εκλέξουμε. Η δημόσια συζήτηση στη Γερμανία δεν έμεινε χωρίς αποτέλεσμα στην Ελλάδα. Άσκησε ακόμη περισσότερη πίεση σε εσάς τους Έλληνες, ώστε να αντιμετωπίσετε τα προβλήματα. Ισχυρίζομαι το εξής: Οι διαμαρτυρίες εκ μέρους εμάς των Γερμανών διευκολύνουν την κυβέρνησή σας να φέρει εις πέρας την εφαρμογή των απαραίτητων, σκληρών οικονομικών μέτρων. Επομένως, δεν υπάρχει μόνο μια νέα δημόσια σφαίρα στην Ευρώπη. Αυτή δρα κιόλας.

Φυσικά εσείς οι Έλληνες αυτό θα το θεωρείτε παρέμβαση στις εσωτερικές σας υποθέσεις. Μα αυτό ακριβώς είναι. Η γερμανική δημοσιότητα επενέβη σε θέματα, τα οποία πρέπει να αποφασιστούν στην Ελλάδα. Αυτό άραγε είναι επιτρεπτό; Ως νέος δημοσιογράφος έκανα ρεπορτάζ για τον πόλεμο στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Τότε, ακόμη και σε περιπτώσεις σοβαροτάτων παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η παρέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις ενός κυρίαρχου κράτους απαγορευόταν σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο. Ως προς αυτό το σημείο το Διεθνές Δίκαιο στο μεταξύ έχει τροποποιηθεί. Όσον αφορά την οικονομική και δημοσιονομική πολιτική, όμως, τα κράτη εξακολουθούν να είναι απολύτως κυρίαρχα.

Θεωρητικά. Στην πραγματικότητα, με την παγκοσμιοποίηση οι οικονομίες των χωρών έχουν συνδεθεί τόσο στενά, τόσο άρρηκτα, ώστε οι αποφάσεις που λαμβάνει η κυβέρνηση της μιας χώρας να έχουν αναπόφευκτες επιπτώσεις στην οικονομία και συνεπώς και στη ζωή των ανθρώπων σε μια άλλη χώρα. Στην Ε.Ε. οι επιδράσεις αυτές είναι ακόμη πιο ισχυρές και άμεσες. Η οικονομική πολιτική της κυβέρνησης Παπανδρέου, συνεπώς, επεμβαίνει πάντοτε και στη γερμανική οικονομία, παρόλο που δεν το επιδιώκει.

Και γι’ αυτό το λόγο είναι απολύτως κατανοητή και δικαιολογημένη η παρέμβαση της γερμανικής δημοσιότητας και των Γερμανών πολιτών στις πολιτικές αποφάσεις της Ελλάδας. Όπως και το αντίστροφο!

Κι ακριβώς αυτό είναι που έμαθα τις τελευταίες εβδομάδες μέσα από την αντιπαράθεσή μας: Στην Ε.Ε. δεν υπάρχουν πλέον εσωτερικές υποθέσεις.

Με εγκάρδιους χαιρετισμούς,

Walter Wüllenweber

(Πηγή: stern.de)

Σχόλιο Parsifal: Σύμφωνα με προφητεία που αποδίδεται σε αρχαίο Κινέζο φιλόσοφο, διάλογος τέτοιου επιπέδου θα καταγραφεί μετά από 153 χρόνια για πρώτη φορά και στην Ελληνική Βουλή! (Μπα, για αργότερα το βλέπω...!)

Σημείωση: Έκανα στα παραπάνω κείμενα όσες (λιγοστές) γλωσσικές παρεμβάσεις μου επέτρεπε ο περιορισμένος χρόνος μου. Αναλαμβάνω την ευθύνη για τυχόν παραμένουσες αβλεψίες...

Δύο επίκαιρα άρθρα του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ

Εργασιακός Μεσαίωνας

Χειρότερο εφιάλτη από την πολιτική της κυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου απέναντι στους εργαζόμενους δεν θα μπορούσε πριν από έναν χρόνο να φανταστεί ούτε ο πιο εμπαθής, ακόμη και σε βαθμό... παράνοιας εχθρός του ΠΑΣΟΚ! Βάσει του νομοσχεδίου που προώθησε την Πέμπτη στη Βουλή το υπουργικό συμβούλιο και το οποίο θα ψηφίσουν κατεπειγόντως σε νόμο οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, ο κάθε εργοδότης του ιδιωτικού τομέα θα μπορεί πλέον να μειώνει όσο θέλει τους μισθούς των εργαζομένων, χωρίς κανένα όριο πέραν του κατώτατου μισθού των 740 ευρώ μεικτά: από τα π.χ. 1.500 ή και 2.500 ευρώ να τους ρίχνει στα... 1.000 ή και στα 740 ευρώ!!!

Πιο αντεργατικός νόμος δεν υπήρξε ποτέ στην ιστορία του ελληνικού κράτους, ούτε στη διάρκεια των πιο ειδεχθών δεξιών δικτατορικών καθεστώτων. Στόχος του νόμου αυτού δεν είναι μόνο ο πλήρης μισθολογικός εξευτελισμός των εργαζομένων, αλλά και η ηθική απαξίωση και ο διασυρμός τους ενώπιον των εργοδοτών. Να αισθάνονται δηλαδή οι εργαζόμενοι ότι ανά πάσα στιγμή βρίσκονται στο απόλυτο έλεος του αφεντικού τους, που μπορεί να τους λιώσει!

Είναι τόσο απεχθής αυτή η πολιτική, που ακόμη και ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ Πολ Τόμσεν αισθάνεται την ανάγκη να διακηρύσσει κάθε μέρα, όπου βρεθεί κι όπου σταθεί, ότι το ΔΝΤ δεν ζήτησε μειώσεις των μισθών στον ιδιωτικό τομέα από την κυβέρνηση Παπανδρέου. Εννοεί έτσι ότι είναι αποκλειστική επιλογή του πρωθυπουργού η λεηλασία των εισοδημάτων των Ελλήνων εργαζομένων και όχι επιταγή ή απαίτηση των ξένων επικυρίαρχων της πατρίδας μας. Πρόκειται δηλαδή για εφαρμογή του πραγματικού κυβερνητικού προγράμματος του Γ. Παπανδρέου, το οποίο υπερβαίνει τις εντολές των ξένων δυναστών της Ελλάδας.

Οι συνδικαλιστές του ΠΑΣΟΚ αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου έχει σχέδιο να πετάξει στον κοινωνικό Καιάδα τους εργαζόμενους. Αργά αργά κάποιοι αρχίζουν να αντιδρούν. «Η ΠΑΣΚ Σιδηροδρομικών δεν είναι διατεθειμένη να βαδίσει στον ολισθηρό δρόμο που επέλεξε η σημερινή κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Αποφάσισε σήμερα να διακόψει κάθε δεσμό με αυτές τις πολιτικές και τους εκφραστές της» υπογραμμίζει σε ανακοίνωση που εξέδωσε την Πέμπτη.

Ρήξη με την κυβέρνηση ενδέχεται να επιλέξει και η ΠΑΣΚΕ, η συνδικαλιστική παράταξη του ΠΑΣΟΚ, ακόμη και σε κεντρικό επίπεδο. Αυτό το συμπέρασμα συνάγεται τουλάχιστον αν πάρει κανείς τοις μετρητοίς ανακοίνωση της ΠΑΣΚΕ, όπου τονίζεται ότι «η ΠΑΣΚΕ υπηρετεί τους εργαζόμενους, αρχές και αξίες και όχι νεοφιλελεύθερες συνταγές που υλοποιεί η κυβέρνηση». Λόγια του αέρα, μπορεί εύκολα να αντιτάξει κανείς, λαμβάνοντας υπόψη το αμαρτωλό παρελθόν των κυβερνητικών συνδικαλιστών. Ισως. Μερικές φορές όμως τα πράγματα αλλάζουν. Εκατό χρόνια πίσω φέρνει τους εργαζόμενους της χώρας μας η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ από πλευράς εργασιακών σχέσεων. Στην εποχή πριν από την αιματηρή Πρωτομαγιά του 1886 στο Σικάγο, η οποία σηματοδότησε τη σταδιακή καθιέρωση της οκτάωρης εργασίας και την πορεία βαθμιαίας κατάκτησης εργατικών δικαιωμάτων. Ο πρόεδρος της Σοσιαλιστικής (!) Διεθνούς Γιώργος Παπανδρέου παίρνει τώρα πίσω από τους Ελληνες όλα όσα κέρδισαν με αγώνες στη διάρκεια ενός αιώνα.

Η εθνική ταπείνωση στην οποία οδήγησε την Ελλάδα ο πρωθυπουργός, ακολουθώντας την εντελώς αντίθετη πορεία με τον πατέρα του, τον Ανδρέα Παπανδρέου, συνοδεύει την εξαθλίωση του ελληνικού λαού. «Το τελευταίο διάστημα χάνω τις κυριακάτικες προπονήσεις μου στο ποδόσφαιρο γιατί ασχολούμαι με την Ελλάδα» είπε περιφρονητικά στους Ελληνες βουλευτές ο Φινλανδός κομισάριος Ολι Ρεν, αφού προηγουμένως τους είχε αφήσει να τον περιμένουν στη Βουλή 40 λεπτά μετά την καθορισμένη ώρα. «Σιγά μην προσβληθούν οι υποτελείς» σκέφθηκε προφανώς.

Η γενική απεργία της Τετάρτης θα δείξει αν οι Ελληνες εργαζόμενοι είναι έτοιμοι να αντιδράσουν στην επιστροφή στον εργασιακό Μεσαίωνα που τους οδηγεί η κυβέρνηση ή αν θα περάσουμε μια «εργασιακή... τουρκοκρατία» πριν εξεγερθούν οι σύγχρονοι «ραγιάδες»...

(Πηγή: ΕΘΝΟΣ-online)
___________________________

Εβδομάδα Κοινωνικού Πολέμου

Απέραντη και ατελείωτη «Μεγάλη Παρασκευή» έχει καταντήσει την Ελλάδα η πολιτική της κυβέρνησης Παπανδρέου, η οποία υλοποιεί με υπερβάλλοντα ζήλο, όπως αποδεικνύεται, τις εντολές των ξένων επικυρίαρχων της πατρίδας μας, της ΕΕ και του ΔΝΤ, υπό το καθεστώς των οποίων συνειδητά και εσκεμμένα μας υπήγαγε.

Θα παραλύσει εντελώς τις επόμενες μέρες η ζωή στην Αθήνα, καθώς οι εργαζόμενοι στα μέσα μαζικής μεταφοράς, οι τραπεζοϋπάλληλοι, οι δημοσιογράφοι και την Τετάρτη σύσσωμοι οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό και στον δημόσιο τομέα προσπαθούν απεγνωσμένα με αλλεπάλληλες απεργίες, στάσεις εργασίας, διαδηλώσεις και τελικά με μια γενική απεργία να αναχαιτίσουν την κυβερνητική επίθεση λεηλασίας των εισοδημάτων τους.

Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά, γιορταστικό κλίμα δεν έχουν καμιά θέση στη σημερινή Ελλάδα του Μνημονίου. Ευτυχώς που το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε παράνομη την απόφαση του νομάρχη και αυριανού περιφερειάρχη Αττικής Γ. Σγουρού να ανοίξουν χθες τα εμπορικά καταστήματα στην Αθήνα και έτσι, βοηθούσης καθοριστικά και της εξάωρης στάσης εργασίας όλων των μέσων μαζικής μεταφοράς στην Αθήνα ως ένδειξη αλληλεγγύης προς τους εμποροϋπαλλήλους, ματαιώθηκαν οι υποκριτικές «χαζοχαρούμενες» εκδηλώσεις που σχεδιάζονταν στο κέντρο της πρωτεύουσας. Θα συνιστούσε αφόρητη κοινωνική πρόκληση, την ώρα που εκατομμύρια Ελληνες θρηνούν την απώλεια σημαντικού μέρους των αποδοχών τους και αισθάνονται απελπισία μπροστά στη μιζέρια που αναπότρεπτα συνεπιφέρει η απώλεια αυτή, να διασκεδάζουν και να γλεντούν επιδεικτικά κάποιοι βολεμένοι, αδιάφοροι ή πολιτικά ανόητοι.

Αποτελεί ευτύχημα το γεγονός ότι αποφεύχθηκαν γεγονότα όπως π.χ. χιλιάδες διαδηλωτές στο κέντρο της Αθήνας χθες, εμποροϋπάλληλοι αλλά όχι μόνο, να αντιδικούν φραστικά στις εισόδους των καταστημάτων ή των εμπορικών κέντρων με σεκιουριτάδες εν υπηρεσία ή με «ανέμελους» πελάτες που θα επέμεναν αφελώς ή σκοπίμως να ψωνίσουν οπωσδήποτε εκείνες τις ώρες της κοινωνικά ηλεκτρισμένης ατμόσφαιρας.

Διαπληκτισμοί τέτοιου τύπου, οι οποίοι δεν αποκλείεται καθόλου σε ορισμένες περιπτώσεις να υπερέβαιναν τα όρια της φραστικής αντιπαράθεσης, ίσως εξυπηρετούσαν την κυβερνητική προσπάθεια περιορισμού της συμμετοχής στις αλλεπάλληλες απεργιακές κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις, ιδίως στη μεθαυριανή γενική απεργία. Θα συνιστούσαν όμως καίριο πλήγμα που θα βούλιαζε ακόμη βαθύτερα την ήδη υποφέρουσα από έλλειψη χρήματος και πελατών αγορά.

Εν πάση περιπτώσει, αυτή η περιπέτεια αποφεύχθηκε. Αυτό που όμως είναι αδύνατον να αποφευχθεί όσο συνεχίζεται αυτή η πολιτική της κυβέρνησης Παπανδρέου, είναι η διαρκής διεύρυνση του χάσματος που τη χωρίζει πια με την κοινωνία.

Σταδιακά ο ελληνικός λαός αντιλαμβάνεται ότι η μείωση των εισοδημάτων του δεν αποτελεί κάποια ανεπιθύμητη για την κυβέρνηση Παπανδρέου «παρενέργεια» της πολιτικής της, κάποια δυσάρεστη «παράπλευρη απώλεια» στην προσπάθειά της «να σώσει τη χώρα».

Το τεράστιο πρόβλημα έγκειται στο ότι ακριβώς η μείωση των μισθών και των συντάξεων όλων των Ελλήνων συνιστά τη... λύση που επιδιώκει η κυβέρνηση! Το να φτωχύνουν όσο το δυνατόν περισσότερο όλοι οι Ελληνες είναι η λύση κατά τον πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου!

Αυτό υπαγορεύει η ακραία νεοφιλελεύθερη αντίληψη που διαπερνά την πολιτική που πρεσβεύουν και υλοποιούν ο Γ. Παπακωνσταντίνου, ο Φ. Σαχινίδης, ο Α. Λοβέρδος, η Ε. Παναρίτη και όλο το οικονομικό επιτελείο αυτής της κυβέρνησης, όπως βεβαίως και οι ξένοι επικυρίαρχοι της Ελλάδας, η ΕΕ και το ΔΝΤ.

Ακριβώς γι’ αυτό επιδίωξη της κυβέρνησης Παπανδρέου είναι να μην ξαναφτάσουν ποτέ οι μισθοί και οι συντάξεις στα ύψη που βρίσκονταν πριν από το Μνημόνιο! Ποτέ!

ΣΥΝΕΝΟΧΗ
Κανένα περιθώριο συναίνεσης

Τέχνασμα προπαγανδιστικού χαρακτήρα αποκλειστικά είναι η δήθεν πρόσκληση του πρωθυπουργού προς τη ΝΔ, το ΚΚΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ για την επίτευξη πολιτικών συγκλίσεων σε κάποια οικονομικά θέματα. Ο Γ. Παπανδρέου αποφασίζει και υλοποιεί μόνος του την πολιτική του και καλεί τα κόμματα της αντιπολίτευσης να την επικυρώσουν εκ των υστέρων. Θα έπασχαν από πολιτικό κρετινισμό οι ηγεσίες τους αν συναινούσαν στη συνενοχή σε μια πολιτική που ούτε καν τη συναποφάσισαν. Πόσω μάλλον που η σχεδόν καθολική αντίθεση της κοινωνίας με αυτή την πολιτική του Γ. Παπανδρέου αφαιρεί κάθε κοινωνική βάση συναίνεσης και τη μετατρέπει σε πολιτική αυτοκτονία.

(Πηγή: ΕΘΝΟΣ-online)

"Εργασιακός µεσαίωνας"

Του NOTH ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Η επιστροφή στον εργασιακό µεσαίωνα που αποφάσισε χθες η κυβέρνηση υπό την πίεση της τρόικας είναι ένα µέτρο κοινωνικά καταστροφικό και άδικο, ενώ θα αποδειχθεί και οικονοµικά αναποτελεσµατικό. Σύµφωνα µε τις νέες ρυθµίσεις ο εργαζόµενος κινδυνεύει εν µια νυκτί να υποστεί – υπό την απειλή της απόλυσης – µείωση µισθού χωρίς πλαφόν έως το κατώτατο όριο των 740 ευρώ. Αυτό θα έχει ως αποτέλεσµα την επικράτηση των νόµων της ζούγκλας στον ιδιωτικό τοµέα, αφού στις σηµερινές συνθήκες τεράστιας ανεργίας θα επιτρέπει στους επιχειρηµατίες – µε πρόσχηµα τις δυσκολίες που αντιµετωπίζει η επιχείρησή τους – να διαπραγµατεύονται ξεχωριστά µε κάθε εργαζόµενο το ύψος της αµοιβής που θα του δώσουν. Με τις νέες ρυθµίσεις οι εργαζόµενοι στον ιδιωτικό τοµέα, που δεν έχουν καµία ευθύνη για τα ελλείµµατα του κράτους και έχουν ήδη υποστεί το τσουνάµι των 650.000 απολύσεων το τελευταίο 10µηνο, ισοπεδώνονται εργασιακά. Την ίδια στιγµή οι εργαζόµενοι (και οι συνταξιούχοι) στον δηµόσιο τοµέα υπέστησαν, λόγω του Μνηµονίου, µείωση αποδοχών περίπου στο 15% µε την περικοπή του 13ου και του 14ου µισθού (σύνταξης), ενώ οι εργαζόµενοι στις ΔΕΚΟ που όλα αυτά τα χρόνια πληρώνονταν κατά µέσον όρο τα διπλάσια από τους εργαζοµένους στον ιδιωτικό τοµέα, αυξάνοντας τα κρατικά ελλείµµατα, θα υποστούν µειώσεις µισθών 10% κατά µέσον όρο στα εισοδήµατα 1.800 ευρώ και άνω, ενώ δεν έχουν κίνδυνο απόλυσης αλλά απλώς θα µετατίθενται σε άλλη οργανική θέση του ευρύτερου δηµόσιου τοµέα.

Το χειρότερο είναι ότι µε τη δραστική µείωση των µισθών στον ιδιωτικό τοµέα δεν αγγίζονται τα ελλείµµατα του κράτους που έφεραν τη χώρα στο σηµερινό αδιέξοδο, ενώ δεν υπάρχει και καµία εγγύηση ότι θα µειωθούν οι τιµές των ελληνικών προϊόντων – ο λόγος για τον οποίο η τρόικα ζήτησε τις µειώσεις µισθών στον ιδιωτικό τοµέα. Ως γνωστόν οι µισθοί στον ιδιωτικό τοµέα στην Ελλάδα (και την Πορτογαλία) είναι οι χαµηλότεροι στην ευρωζώνη και οι υψηλές τιµές των ελληνικών προϊόντων σε σχέση µε τα ευρωπαϊκά οφείλεται στην ατελή λειτουργία του ανταγωνισµού – στις ολιγοπωλιακές πρακτικές που ακολουθούν οι µεγάλες αλυσίδες, στην ύπαρξη µεσαζόντων σε πολλούς τοµείς της αγοράς και στην αδυναµία του κράτους να παρέµβει για να διορθώσει τις στρεβλώσεις. Την ίδια στιγµή η µείωση των αµοιβών στον ιδιωτικό τοµέα, ενώ θα φέρει µεγάλο µέρος του πληθυσµού στα όρια της απόγνωσης, θα προκαλέσει πτώση των ασφαλιστικών εισφορών, µεγάλη πτώση της ζήτησης στην αγορά και µετανάστευση στο εξωτερικό των εργαζοµένων υψηλού επιπέδου.

Είναι απορίας άξιον πώς η κυβέρνηση δεν κατάφερε να δείξει στην τρόικα αυτή την οφθαλµοφανή πραγµατικότητα. Αντίθετα είναι απολύτως κατανοητό γιατί επέλεξε και πάλι να στηρίξει τον ελλειµµατικό δηµόσιο τοµέα των «δικών τους παιδιών» έναντι του ιδιωτικού.

(Πηγή: ΤΑ ΝΕΑ online)

- Μέχρι τώρα, στη χώρα μας επικρατούσε ένας παράνομος εργασιακός μεσαίωνας. Εμείς δεν ανεχόμαστε παρανομίες. Έτσι, αποφασίσαμε να τον νομιμοποιήσουμε!

Πόσο χειραγωγήσιμοι είστε;

Πιστεύετε ότι τα ΜΜΕ κατευθύνουν την κοινή γνώμη αντί να προσφέρουν αντικειμενική ενημέρωση; Κατά πάσαν πιθανότητα έχετε δίκιο! Μια είδηση, όμως, δεν χρειάζεται απαραίτητα να είναι ψευδής για να είναι παραπλανητική. Αρκεί και μόνο να δοθεί μέρος της αλήθειας, αφήνοντας να συμπληρώσουν το υπόλοιπο κομμάτι οι ίδιες μας οι κεκτημένες προκαταλήψεις. Πόσο ευάλωτοι άραγε είμαστε σε μια τέτοια πρακτική; Ένα απλό τεστ ίσως μας διαφωτίσει. Διαβάστε τη μικρή, φανταστική ιστορία που ακολουθεί:

Η απεργία των εργαζομένων στην καθαριότητα έχει φέρει την Αθήνα στα πρόθυρα νευρικής κρίσης. Αποκομιδή των σκουπιδιών δεν έχει γίνει εδώ και δύο μήνες, και οι λόφοι που σχηματίζονται κοντεύουν να φτάσουν στο ύψος του πρώτου ορόφου των πολυκατοικιών. Η δυσοσμία είναι πλέον ανυπόφορη, ενώ ποντίκια έχουν ήδη κάνει την εμφάνισή τους στους δρόμους και αποτελούν μέρος της καθημερινής εικόνας των Αθηναίων. Για να αντιμετωπίσουν αυτή την τραγική κατάσταση, οι Αθηναίοι κλείστηκαν στα σπίτια τους τα οποία έχουν σφραγιστεί αεροστεγώς για την αποφυγή της δυσοσμίας, ενώ το απαραίτητο οξυγόνο παρέχεται από φιάλες τις οποίες έχει διανείμει δωρεάν ο δήμος.

Κλεισμένος κι εσείς στο σπίτι, ανοίγετε ένα πρωί τον υπολογιστή στο δωμάτιό σας και, μέχρι να φορτώσει, πάτε στην κουζίνα να φτιάξετε ένα καφεδάκι. Την ώρα που ξαναμπαίνετε στο δωμάτιο, το βλέμμα σας καρφώνεται ξαφνικά πάνω στο τραπέζι. Εκεί στέκεται προκλητικά ένα ποντίκι που δείχνει να αντιμετωπίζει την παρουσία σας με απόλυτη απάθεια! Κάτω από τις περιστάσεις, οποιοσδήποτε θα έχανε τα λογικά του. Εσείς πώς θα αντιδρούσατε; Επιλέξτε μία από τις παρακάτω προτάσεις:

1. Βάζετε τις φωνές και στη συνέχεια "παγώνετε", μη μπορώντας να αντιδράσετε.
2. Μια και το ποντίκι δείχνει δυσκίνητο, ανοίγετε την αποθήκη και παίρνετε τη σκούπα με το κοντάρι. Του καταφέρνετε, τότε, ένα δυνατό χτύπημα στο κεφάλι.
3. Επιδεικνύοντας παροιμιώδη ψυχραιμία, τηλεφωνείτε στο δήμο και ζητάτε να στείλει το ειδικό συνεργείο (τονίζοντας όμως ότι θα πρέπει να βιαστούν).
4. Τίποτα από τα παραπάνω (εξηγήστε).

Διαβάστε προσεκτικά την ιστορία και τις προτεινόμενες απαντήσεις πριν κάνετε την επιλογή σας. Δείτε τότε τη σωστή απάντηση.

Σωστή απάντηση:

4. Τίποτα από τα παραπάνω: Χουφτώνετε το ποντίκι και κάνετε διπλό κλικ στον Internet Explorer ή το Mozilla. Στη συνέχεια κλικάρετε στο Google και ψάχνετε στις λέξεις-κλειδιά "Αθήνα" + "σκουπίδια", μήπως και μάθετε καμιά καλή είδηση για λήξη της f..king απεργίας! (Από πού θα έμπαινε, φίλε μου, το αληθινό ποντίκι σ' ένα αεροστεγώς σφραγισμένο διαμέρισμα;!!)

Όμως τώρα θα φανώ λίγο αγενής. Φεύγω να προλάβω τις ειδήσεις. Δεν χάνω ποτέ Πρετεντέρη!

Παράλληλες δολοφονίες...

Συλλαλητήρια και στάση εργασίας στο Δημόσιο για την δολοφονία Γρηγορόπουλου
(Πηγή: news.in.gr)

Αθήνα 06/12/2010
Στη μνήμη του Αλέξη Γρηγορόπουλου είναι αφιερωμένο το πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο που θα ξεκινήσει το μεσημέρι της Δευτέρας από τα Προπύλαια. Την ίδια ώρα έχει δώσει ραντεβού η ΑΔΕΔΥ, η οποία πραγματοποιεί στάση εργασίας στην Αττική από τις 12.00 έως τις 15.00. Κλειστό για ένα 24ωρο το κέντρο της Αθήνας λόγω της επετείου των δύο ετών από τη δολοφονία. Η κυκλοφορία θα διακοπεί από τις 10:00 έως τις 07:00 την Τρίτης, ενώ η στάση και η στάθμευση θα απαγορεύεται σε αρκετούς δρόμους από τις 06:00 έως τις 07:00 το πρωί της Τρίτης.
______________________________

Στυγνή δολοφονία εργαζομένων
(Πηγή: nooz.gr)

Αθήνα 06/05/2010
Πόνος και οργή για τη δολοφονία τριών εργαζομένων της Marfin μετά από ρίψη μολότοφ σε υποκατάστημα της τράπεζας επί της οδού Σταδίου. Το υποκατάστημα τυλίχθηκε στις φλόγες και οι τρεις άτυχοι εργαζόμενοι έχασαν τη ζωή τους από ασφυξία. Πρόκειται όμως για θηριωδία, για στυγνή δολοφονία, καθώς, όπως προκύπτει από μαρτυρίες, οι "γνωστοί - άγνωστοι" κουκουλοφόροι έβαλαν φωτιά στο κτίριο αν και γνώριζαν ότι μέσα υπήρχαν άνθρωποι!
______________________________

Σχόλιο Parsifal: Ας μας εξηγήσουν οι πολιτικά σκεπτόμενοι και οι κοινωνικά φιλοσοφούντες κατά ποία έννοια μια δολοφονία είναι "πιο δολοφονία" από μια άλλη. Αν δεν υπάρξει απάντηση, αυτονοήτως αναμένουμε ανάλογες εκδηλώσεις κοινωνικής ευαισθησίας στις 05/05/2011, στη μνήμη των τριών εργαζομένων της Marfin που κάηκαν ζωντανοί από χέρια "προοδευτικών" δυνάμεων. Αλήθεια, θυμάται κανείς τα ονόματά τους;
(Για μαρτυρίες σχετικά με το τραγικό συμβάν στη Marfin, το οποίο όλως περιέργως έχει υποβαθμιστεί περίπου σε... πλημμέλημα, δείτε κι εδώ.)

Μήπως δεν γνωρίζουμε καλά τους Γερμανούς;

Την ώρα που όλα τα μάτια είναι στραμμένα στη Γερμανία, η οποία και θα κρίνει τη τύχη του ευρώ, θα πρέπει να κατανοήσουμε τόσο τη γερμανική κουλτούρα όσο και τη γερμανική ιστορία. Όπως έγραψε στο βιβλίο του Germania: A Personal History of Germans Ancient and Modern, ο Simon Winder, η Γερμανία είναι κάτι σαν «νεκρή ζώνη». Οι περισσότεροι από εμάς την επισκεπτόμαστε μόνο αν προκύψουν επαγγελματικοί λόγοι. Αν όμως γνωρίζαμε καλύτερα αυτή τη χώρα, ίσως να κατανοούσαμε και τη πολιτική της. Ας μη ξεχνάμε πως το διακύβευμα είναι άκρως σοβαρό. Η στάση της Γερμανίας θα καθορίσει το αν θα υπάρξει λύση στα οικονομικά δεινά της ΕΕ, ή αν η Ευρώπη βυθιστεί σε ύφεση.

Αυτή η γενικευμένη άγνοια για τη Γερμανία ανάγεται στα χρόνια του Α`ΠΠ το 1914. Για λόγους «πατριωτικούς», οι Γερμανοί φιλόσοφοι δεν διδάσκονταν στην Αγγλία. Οι παππούδες μας κορόιδευαν τη γερμανική Kultur, αν και τους άρεσε η μουσική της.

Στη περίοδο του μεσοπολέμου, υπήρξε κάποιο περισσότερο ενδιαφέρον. Το Μόναχο άρχισε ξανά να θεωρείται κέντρο πολιτισμού, και ο μοντερνισμός του Βερολίνου άρχισε να ελκύει επισκέπτες από παντού. Όταν όμως ανέλαβε ο Χίτλερ το 1933, οι πόρτες ξανάκλεισαν ερμητικά. Και σήμερα, είναι σαν να μην έχει τελειώσει ο Β`ΠΠ. Η επανένωση των δυο Γερμανιών μπορεί να θεωρήθηκε ως η οριστική λύση, όμως εφόσον η γερμανική κουλτούρα αντιμετωπίζεται αδιάφορα, η «σύγκρουση» δεν έχει ολοκληρωθεί.

Όπως γράφει ο Winder, «…Η Γερμανία είναι η παράξενη δίδυμη της Βρετανίας, που σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας της δεν ήταν τόσο ελκυστική όσο η αδελφή της…». Σήμερα, το BBC αρχίζει τη μετάδοση εκπομπών για την ιστορία, τον πολιτισμό, κλπ της Γερμανίας. Ίσως λοιπόν, να έφτασε η ώρα να τελειώσει η άτυπη αυτή καραντίνα.

Ένα από τα βασικά ζητήματα που έθεσε ο Winder είναι η αίσθηση θυματοποίησης που έχει η Γερμανία και που αναπτύχθηκε στη διάρκεια του τριακονταετούς πολέμου που τελείωσε το 1648. Αυτή η αίσθηση είναι χρήσιμη στο να αντιληφτούμε τη σημερινή γερμανική στάση σε σχέση με τη κρίση του ευρώ. Όταν η δημοφιλής εφημερίδα Bild, επιτέθηκε βιαίως εναντίον των ελληνικών συνηθειών στη διάρκεια των διαβουλεύσεων για την διάσωση, ο τόνος της θύμιζε κάποιον ο οποίος διώκεται από όλο τον κόσμο.

Συγκρίνοντας τη Γερμανία με την Ελλάδα, η Bild έγραψε: «Εδώ οι άνθρωποι δουλεύουν μέχρι τα 67 τους χρόνια, και δεν υπάρχει 14ος μισθός για τους δημόσιους υπάλληλους. Εδώ κανένας δεν χρειάζεται να δωροδοκήσει με €1.000 προκειμένου να βρει κρεβάτι σε νοσοκομείο. Τα βενζινάδικά μας κόβουν αποδείξεις, οι οδηγοί ταξί το ίδιο, και οι αγρότες μας δεν εξαπατούν την ΕΕ εισπράττοντας επιχορηγήσεις για εκατομμύρια από ανύπαρκτα ελαιόδεντρα. Η Γερμανία όντως χρωστάει, αλλά πληρώνουμε τα χρέη μας. Και αυτό, επειδή ξυπνάμε νωρίς το πρωί και εργαζόμαστε όλη την ημέρα». Την επόμενη ημέρα, η ίδια εφημερίδα τα έβαλε με την Ιρλανδία αποκαλώντας την «προβληματική χώρα».

Η αίσθηση θυματοποίησης της Γερμανίας αναθερμάνθηκε στη διάρκεια της ναπολεόντειας εισβολής, που αποτέλεσε εφιάλτη για τους ανήμπορους να αντιδράσουν Γερμανούς, τονώνοντας τη δίψα τους για αυτοδιάθεση.

Τέλος, υπάρχει το κλασικό παράδειγμα θυματοποίησης της Γερμανίας που έχει να κάνει με τη περίφημη «μαχαιριά στη πλάτη» που εφευρέθηκε προκειμένου να δικαιολογηθεί ή ήττα της στον Α`ΠΠ. Ο λαός «δεν στήριξε τον εθνικό αγώνα», ενώ οι σοσιαλιστές, οι Μπολσεβίκοι, και οι Εβραίοι «συστηματικά σαμποτάρισαν τη πολεμική προσπάθεια». Το εν λόγω εφεύρημα, καμία σχέση με τη πραγματικότητα δεν είχε, αλλά κυριάρχησε και κυριαρχεί στη γερμανική νοοτροπία.

Και η γερμανική αίσθηση θυματοποίησης δεν τελειώνει εδώ. Υπάρχει και το παράδειγμα της Πρωσίας. Αν και τα υπόλοιπα έθνη δεν στενοχωρήθηκαν ιδιαίτερα από την διάλυση του πρωσικού κράτους, με τον επιθετικό Μπίσμαρκ στο τιμόνι του, εν τούτοις θα πρέπει να τη δούμε μέσα από τα μάτια των Γερμανών. Αν και στο μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας της ήταν μια περιφερειακή δύναμη, οδήγησε τη Γερμανία στην ενοποίηση (19ος αιώνας) και αργότερα στη καταστροφή του 1945, με αποτέλεσμα μεγάλο μέρος των ιστορικών εδαφών της να προσαρτηθούν στη Ρωσία και στη Πολωνία, ενώ και το ίδιο το όνομά της εξαφανίστηκε οριστικά το 1947. Η Πρωσία έσβησε οριστικά από το χάρτη.

Υπάρχουν άπειρα μαθήματα που μπορούμε να εξάγουμε από τη γερμανική ιστορία. Στα πλαίσια όμως της ευρωζώνης, όπου οι Γερμανοί φορολογούμενοι καλούνται να χρηματοδοτήσουν την οικονομική διάσωση άλλων κρατών, πρώτα την Ελλάδα, μετά την Ιρλανδία, αργότερα την Πορτογαλία και ίσως και την Ισπανία, θα πρέπει να καταλάβουμε την επιτακτική πολιτική που αντιμετωπίζει η Γερμανίδα καγκελάριος: οι ψηφοφόροι της δεν δέχονται να είναι τα θύματα της σπάταλης ζωής κάποιων άλλων Ευρωπαίων. Και αυτό για τους Γερμανούς είναι «σιδηρούς κανόνας».

S.A. – The Independent

(Πηγή: antinews.gr)

Σχόλιο: Το άρθρο εκφράζει τις απόψεις του συντάκτη του. Το ανέβασα απλά και μόνο γιατί το βρήκα ενδιαφέρον!

Η σημασία των λέξεων

- Πολύ απαισιόδοξο σε βλέπω, Βαγγέλη.
- Κάθε άλλο! Είμαι ένας αισιόδοξος καλά ενημερωμένος.

Σε αργό θάνατο η οικονομία, εκτιμά ο Αλ. Παπαδόπουλος και προτείνει μέτρα-σοκ!

Αθήνα

Με ζοφερά χρώματα περιέγραψε ο κ. Αλέκος Παπαδόπουλος τόσο την πολυεπίπεδη κρίση που διέρχεται η χώρα μας, όσο και τις προοπτικές εξόδου από αυτήν σε ομιλία του στο ΕΛΙΑΜΕΠ. Ο πρώην υπουργός εκτιμά ότι απαιτούνται μεταρρυθμίσεις-σοκ για την επιβίωση της χώρας -μεταξύ άλλων με μείωση κατά 30% του σημερινού κράτους- και ότι οι ιθύνουσες δυνάμεις του τόπου έχουν φτάσει στα όρια των δυνατοτήτων τους να διαχειριστούν την κρίση. Ο ίδιος προτείνει μία ανεξάρτητη επιτροπή να επεξεργαστεί ένα πενταετές «σχέδιο αναγέννησης» που θα κριθεί από το λαό με εκλογές.

Στο πολιτικό πεδίο, ο κ. Παπαδόπουλος εκτιμά ότι «το 2011 θα διαφανεί η αδυναμία του πολιτικού συστήματος -εκ κατασκευής λαϊκιστικού, φοβικού και εξουσιαστικού- να χαράξει γραμμές στρατηγικού βάθους για την ανόρθωση της οικονομίας», ενώ θα ενεργοποιηθεί «το φοβικό σύνδρομο της απώλειας επιρροής και δύναμης στο εκλογικό σώμα». Ήδη, προσθέτει, «έχουμε τα πρώτα σημάδια, όπως η συζήτηση για αναθεώρηση του μνημονίου, η χαλάρωση της δημοσιονομικής προσαρμογής κ.λπ.»

«Φαίνεται ότι εξαντλούνται τα ψυχικά αποθέματα της πολιτικής ελίτ της χώρας και των πέριξ αυτής δυνάμεων επιρροής. Σε λίγο θα αδυνατούν πλήρως να υποστηρίξουν σταθερά και με συνέπεια το επιβληθέν από τον διεθνή οικονομικό έλεγχο πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής και να συγκροτήσουν ένα ρεαλιστικό πρόγραμμα οικονομικής ανάπτυξης. Φοβάμαι δηλαδή ότι εκπνέουν οι ψυχικές αντοχές και ότι το ψυχολογικό φορτίο υποστήριξης ρεαλιστικών πολιτικών από τις ιθύνουσες δυνάμεις της χώρας έχει φτάσει στα όριά του» προσθέτει.

Στο κοινωνικό πεδίο, ο Αλέκος Παπαδόπουλος κατηγορεί τις ιθύνουσες δυνάμεις της χώρας ότι δεν έχουν καλλιεργήσει στο λαό «εθνική αυτογνωσία». Έτσι, αποκρύφτηκε από το λαό η «φοβερή αλήθεια ότι τελούμε υπό Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο. Αντίθετα, του μιλάνε και διαπληκτίζονται για ένα κάποιο 'χαρτί', το 'μνημόνιο'». «Ένα ψεύδος που επίσης καλλιεργείται στο λαό είναι αν η χώρα μας θα χρεοκοπήσει ή όχι. Αρνείται ο παραπλανητικός λαϊκισμός να αποδεχθεί ότι τέτοιο δίλημμα ουσιαστικά δεν υπάρχει, γιατί η χώρα ήδη τελεί 'υπό χρεοστάσιο' από τον περασμένο Μάιο».

Το δίλημμα, κατά τον πρώην υπουργό, είναι «αν θα καταρρεύσουμε πλήρως ή όχι, και αυτό εξαρτάται αποκλειστικά από τις εθνικών διαστάσεων αποφάσεις που θα λάβουμε». Κατά τον κ. Παπαδόπουλο, το 2011 θα φανεί «με τον πλέον αποκαλυπτικό τρόπο ότι η χώρα βιώνει, πέρα απ' όλα τ' άλλα, τον θανατηφόρο συνδυασμό υψηλού κόστους δανεισμού και ύφεσης». Γι΄αυτό, θα πρέπει να ληφθούν σοβαρές αποφάσεις.

Προτάσεις

Η αποκλιμάκωση του ελλείμματος της χώρας τα επόμενα χρόνια, εκτιμά ο Αλέκος Παπαδόπουλος, κάτω από τις σημερινές συνθήκες διαχείρισης της οικονομίας είναι ανέφικτη. «Για να το πετύχουμε πρέπει να καλυφθούν μεγάλα κομμάτια πληρωμής τόκων. Και για να γίνει αυτό πρέπει να διασφαλίσουμε μεγάλα πρωτογενή πλεονάσματα, δηλαδή πολύ περισσότερα έσοδα από τις δαπάνες. Επειδή όμως, λόγω ύφεσης, δεν μπορούμε να εξασφαλίσουμε έσοδα, δεν υπάρχει άλλος δρόμος από το ν’ απαλλαγεί η ελληνική οικονομία από μεγάλα τμήματα του δημόσιου τομέα και κρατικές δραστηριότητες που την επιβαρύνουν.

«Σύμφωνα με μελέτες, το 30% περίπου του σημερινού κράτους είναι περιττό. Γι’ αυτό πέρα από τις καθολικές αποκρατικοποιήσεις των δημοσίων επιχειρήσεων προτείνω όλως ενδεικτικά την άμεση κατάργηση τμημάτων πανεπιστημίων και ΤΕΙ, δημοτικών επιχειρήσεων, ατροφικών νομικών προσώπων δημοσίου και ιδιωτικού δικαίου, άεργων διπλωματικών αντιπροσωπειών, στρατοπέδων, συγχώνευση μητροπόλεων, κατάργηση απολιθωμένων κρατικών υπηρεσιών, αποκεντρωμένων υπηρεσιών και γενικών γραμματειών διαφόρων υπουργείων. Περιορισμό του μεγάλου αριθμού στρατηγών, ναυάρχων, πτεράρχων και ταξιάρχων των ενόπλων δυνάμεων και των σωμάτων ασφαλείας, περιορισμό του πολυάριθμου διδακτικού προσωπικού με αύξηση των ωρών διδασκαλίας, δραστική περικοπή κατά 70% τουλάχιστον των πολυάριθμων Γενικών Διευθυντών και Διευθυντών υπουργείων και οργανισμών, δραστική μείωση του μεγάλου αριθμού των αντιπροέδρων των Ανωτάτων Δικαστηρίων και τέλος εξορθολογισμό ή κατάργηση και άλλων πολυάριθμων αφανών δημοσίων καταλυμάτων, τα οποία περιθάλπουν χρόνια τώρα τον κρατικό ανορθολογισμό».

Εθνική συναίνεση

Ο ίδιος υπογραμμίζει ότι «επειδή στόχος είναι η διάσωση της χώρας, δεν ισχύουν τα διάφορα 'δεν', τα όρια, οι 'κόκκινες γραμμές' και κάθε είδους αυτοδεσμεύσεις» και τονίζει την ανάγκη για ένα μεγάλο εθνικό consensus, μία μεγάλη εθνική συναίνεση. «Η συναίνεση όμως μεταξύ των σημερινών κομμάτων της χώρας είναι ανέφικτη και άνευ αξίας. Ο λαϊκισμός δεν παράγει consensus, παρά μόνο εξουσιασμό και υποκρισίες. Απαιτείται μια 'νέα συμφωνία της ελληνικής κοινωνίας', κυρίως με τον εαυτό της, για το που θέλει να πάει η χώρα. Θα ζήσουμε για πολλά χρόνια υπό διεθνή οικονομικό έλεγχο. Δεν πρέπει η χώρα ν’ αφεθεί να σέρνεται και ο λαός να βαυκαλίζεται με αυταπάτες και ψεύδη που του καλλιεργούν καθημερινά οι κατεστημένοι της χώρας».

Τέλος, προτείνει μέσα στο 2011 η Βουλή να εγκρίνει τη συγκρότηση μιας ανεξάρτητης επιτροπής κύρους, η οποία θα συντάξει ένα θαρραλέο και ριζοσπαστικό «πενταετές πρόγραμμα οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης», στην ουσία δηλαδή ένα σχέδιο αναγέννησης, που θα οδηγήσει τη χώρα συντεταγμένα, πειθαρχημένα και χρονοστοχευμένα στην έξοδο από την κρίση. Το σχέδιο αυτό θα πρέπει να κριθεί από το λαό με εκλογές «για ν’ αναλάβουν όλοι την ευθύνη τους για το μέλλον της χώρας, και πολύ περισσότερο ο λαός».

(Πηγή: in.gr)