Οι ευθύνες για μία ενδεχόμενη μετεκλογική ακυβερνησία δεν θα πρέπει να αποδοθούν σε απρόθυμους για συνεργασία πολιτικούς σχηματισμούς, αλλά σε όλους εκείνους που με την ψήφο τους θα καταστήσουν την συνεργασία αναγκαία συνθήκη κυβερνησιμότητας. Δηλαδή, στον "κυρίαρχο λαό"!
Γράφει ο Κώστας Παπαχρήστου
Καθώς όλο και περισσότερο μπαίνουμε σε προεκλογική περίοδο, πολλή συζήτηση γίνεται για το πράγματι εφιαλτικό ενδεχόμενο μίας παρατεταμένης ακυβερνησίας, η οποία θα είναι προϊόν αλλεπάλληλων εκλογικών αναμετρήσεων που δεν θα οδηγούν σε αυτοδύναμη - ή, έστω, πολιτικά βιώσιμη - κυβέρνηση. Και, ο χαρακτηρισμός της συνθήκης ως "εφιαλτικής" δικαιολογείται από τις αδιαμφισβήτητες επιπτώσεις που αυτή θα έχει στη χώρα, τόσο οικονομικές (οι μνήμες από τη χρεοκοπία είναι ακόμα νωπές) όσο και εθνικές (η έλλειψη ισχυρού συστήματος εξουσίας καθιστά μία χώρα ευάλωτη σε εξωτερικές απειλές).
Εν τούτοις, η συζήτηση περί ενδεχόμενης ακυβερνησίας γίνεται, κατά τη γνώμη μου, σε λάθος βάση. Ακόμα και από τον χώρο της κυβερνητικής παράταξης ασκείται μία (κατ' ουσίαν ηττοπαθής) κριτική προς το δεύτερο τη τάξει κόμμα του κοινοβουλίου, το οποίο, σε μία επίδειξη ουτοπικού μικρο-μεγαλισμού, οραματίζεται "επαναστατική ανατροπή" του υφιστάμενου συστήματος εξουσίας. Με κορυφαία στελέχη του κόμματος αυτού να επιδίδονται σχεδόν καθημερινά σε πλειοδοσίες αφορισμών ενάντια σε κάθε ενδεχόμενο μετεκλογικής συνεργασίας με το κυβερνών κόμμα, το οποίο τη στιγμή αυτή προβάλλει ως λογικά επικρατέστερο για την "πρωτιά" στις επόμενες εκλογές.
Όμως, η ευθύνη για ένα ενδεχόμενο μετεκλογικό αδιέξοδο δεν ανήκει στο ίδιο το πολιτικό σύστημα, αλλά σε όλους εκείνους που θα διαμορφώσουν στην πράξη το εκλογικό αποτέλεσμα. Με απλά λόγια, στον λαό που ψηφίζει - αν και ο όρος "λαός", ως παρεμφαίνων ενιαίο πολιτικό υποκείμενο, έχει συχνά αμφισβητηθεί (*). Έτσι, αν ο "λαός" επιλέξει ακυβερνησία, αυτό και θα εισπράξει. Ή, ισοδύναμα, αν επιθυμεί κυβερνησιμότητα, θα πρέπει να "κάνει την καρδιά του πέτρα" και να ψηφίσει εκείνο που θεωρεί ως το μη-χείρον...
Δηλαδή, δεν αναλογεί η παραμικρή ευθύνη στα πολιτικά κόμματα στο (απευκταίο) σενάριο της ακυβερνησίας;
Η απάντηση είναι απλή: Τα κόμματα είναι "μαγαζιά" που ενδιαφέρονται για τα πολιτικά τους κέρδη πολύ περισσότερο απ' όσο τα συγκινεί το εθνικό συμφέρον. Γιατί, αν πρότασσαν το καλό της χώρας θα εύρισκαν τον τρόπο να γεφυρώσουν τις διαφορές τους, να ομονοήσουν στα ουσιώδη και να συνεργαστούν (με όποιον θεσμικό τρόπο θα ήταν δόκιμος) στη διακυβέρνηση του τόπου.
Το να ζητούμε ευθύνη από τα πολιτικά κόμματα για μία ενδεχόμενη συνθήκη ακυβερνησίας είναι σαν να καταγγέλλει κάποιος μία διεθνή αλυσίδα ταχυφαγείων για την υψηλή του χοληστερίνη, την οποία απέκτησε διατρεφόμενος επί χρόνια αποκλειστικά με χάμπουργκερ! Αν τα κόμματα πουλούν πολιτικό "σανό", είναι στην διακριτική ευχέρεια του πολίτη να τον καταπιεί ή να τον απορρίψει. Ή, τουλάχιστον, να επιλέξει εκείνον τον "σανό" που θα τον βλάψει λιγότερο...
Συνελόντι ειπείν: Οι ευθύνες για μία ενδεχόμενη μετεκλογική ακυβερνησία δεν θα πρέπει να αποδοθούν σε πεισματικά απρόθυμους για συνεργασία πολιτικούς σχηματισμούς, αλλά σε όλους εκείνους που με την ψήφο τους θα καταστήσουν την συνεργασία αναγκαία συνθήκη κυβερνησιμότητας. Δηλαδή, στον "κυρίαρχο λαό".
Εκείνον τον ίδιο "σοφό" λαό που έδωσε το αλήστου μνήμης 62% το εφιαλτικό καλοκαίρι της μεγάλης κρίσης του '15. Μόνο που, τούτη τη φορά δεν θα υπάρχει, δυστυχώς, η πολυτέλεια της "κωλοτούμπας"...
(*) Λαός: Πολιτικό υποκείμενο ή πολιτική ουτοπία; (ΤΟ ΒΗΜΑ, 16-5-2023)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου